จุดเชื่อมต่อธุรกิจใหม่

โดย...DJ [email protected]

แม้การส่งออกของไทยในช่วงที่ผ่านมาจะมีตัวเลขลดลงเมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันในปีก่อน ที่ส่งผลต่อความกังวลด้านเศรษฐกิจ ทว่าในกลุ่มสินค้าไลฟ์สไตล์โดยเฉพาะหัตถกรรมของไทยกลับมีแนวโน้มเติบโตในตลาดต่างประเทศ สะท้อนถึงเทรนด์การตลาดในช่วงเวลานี้

ทั้งนี้ ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (ทีซีดีซี) โดย อภิสิทธิ์ ไล่สัตรูไกล ผู้อำนวยการทีซีดีซี ระบุถึงแนวโน้มตลาดดังกล่าวในทิศทางเดียวกันผ่านบทความ Connecting Dot ซึ่งพบว่าตัวเลขการส่งออกของกลุ่มสินค้าที่เติบโตอย่างมีความหวังในปี 2558 นี้ คือ กลุ่มผลิตภัณฑ์หัตถกรรมของไทย จากศักยภาพการส่งออกที่มีมูลค้ากว่า 1,900 ล้านเหรียญสหรัฐ โดยมีตลาดส่งออก 5 ประเทศหลัก คือ สหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร เยอรมนี ฮ่องกง และญี่ปุ่น และคาดว่าจะยังคงมีการเติบโตไม่น้อยกว่า 5% ในปีต่อไป

จากมูลค่าดังกล่าวยังไม่นับรวมการจำหน่ายสินค้าหัตถกรรมและของที่ระลึกภายในประเทศ ที่ขยายตัวตามอุตสาหกรรมท่องเที่ยวและบริการอีกด้วย ซึ่งแม้ว่าจะได้เห็น “สินค้าแฮนด์เมด” หรือ “ของที่ระลึก” ที่วางขายทั่วๆ ไป ซึ่งเป็นความคุ้นเคยที่อาจทำให้หลายคนมองข้ามสาระสำคัญบางอย่างไป แต่จากตัวเลขมูลค่าการส่งออกดังกล่าวสะท้อนถึงจุดแข็งที่ซุกซ่อนอยู่ซึ่งควรอาศัยเป็นฐานในการเดินหน้าต่อไป

โดยสิ่งแรก คือความสามารถและทักษะของงานฝีมือไทยซึ่งเป็นที่ยอมรับในระดับสากล ต่อมาคือ อย่ามุ่งแต่การขาย “ชิ้นงาน” แต่ต้องมุ่งสร้างความสามารถที่จะขาย “ชิ้นงาน” ที่เชื่อมโยงกับ “การบริการ” ซึ่งเป็นความพิเศษที่มีคุณค่าและราคาที่เพิ่มขึ้น จากความได้เปรียบของประเทศไทย คือ ต้นทุนจาก “ทักษะการใช้ฝีมือ” และ “ทักษะการบริการ” ที่คนไทยมีความเป็นธรรมชาติสูง เห็นได้จากความต้องการแรงงานฝีมือไทยในการผลิตงานสำคัญในธุรกิจระดับโลกที่ต้องใช้ความเชี่ยวชาญสูง ตั้งแต่ระดับการเจียระไนเพชร ไปจนถึงชิ้นส่วนของเครื่องบินไอพ่น

ดังนั้น เมื่อโอกาสได้เปิดกว้างขึ้น ที่เริ่มจากความเบื่อหน่ายสินค้าที่เหมือนๆ กันจากโรงงาน มาสู่ความต้องการสินค้าแฮนด์เมด กลุ่มดีไอวาย จนถึงวัฒนธรรมการผลิตแบบกลุ่มเมกเกอร์ (Maker) ที่ได้กลายเป็นเครื่องจักรสำคัญในการขับเคลื่อนธุรกิจทั้งในอเมริกา ยุโรป และเอเชีย พร้อมๆ ไปกับความก้าวหน้าของโลกดิจิทัล ยิ่งทำให้ความนิยมและความต้องการในสินค้ากลุ่มนี้มากขึ้น และกลายเป็นวัฒนธรรมย่อยของยุคสมัย

จากจุดนี้สามารถสร้างความเชื่อมโยงจากจุดแข็งที่มีเข้ากับวัฒนธรรมการผลิตใหม่ของโลกได้ จากความเชื่อมโยง “ทักษะช่างฝีมือ” และ “ทักษะการบริการ” ที่ยังต้องถูกพัฒนาเพื่อใช้เป็นจุดแข็งของการผลิตให้มากขึ้น ทั้งการฝึกฝน “ทักษะความคิดสร้างสรรค์” ในฝั่งช่างฝีมือที่ไม่ใช่เพียงการฝึกฝน “ทักษะการผลิต” เพียงด้านเดียว พร้อมทั้งเพิ่มมุมมองให้แก่ฝั่งนักสร้างสรรค์ นักประดิษฐ์ ให้ดึงประโยชน์เชิงเทคนิคจากช่างฝีมือมาสร้างคุณค่าให้กับผลงาน ไปสู่การผลิตเพื่อภาคบริการ ที่มีโอกาสมากขึ้น

ทั้งหมดนี้นับเป็นความท้าทายต่อธุรกิจไทย ที่เชื่อว่าจะเป็นความหวังใหม่ในอนาคต