การเปลี่ยนแปลง จากรุ่นสู่รุ่น (2)

โดย...ทัธภร ธนาวริทธิ์

บทความก่อนกล่าวถึงการเปลี่ยนแปลงการบริหารมาสู่รุ่นลูกแบบระบบตะวันตกที่เน้นรวดเร็ว มีประสิทธิภาพ แต่ต้องอาศัยการวางแผนที่รัดกุม เตรียมทรัพยากรด้านต่างๆ ให้พร้อม วันนี้จะกล่าวถึงการเปลี่ยนแปลงการบริหารจากรุ่นพ่อแม่สู่รุ่นลูกอีกแบบ ถึงแม้ไม่เห็นเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว ไม่ได้มีประสิทธิภาพสูงเช่นรูปแบบก่อน แต่ไม่ต้องวางแผนใช้ทรัพยากรมากมายโดยทั่วไปกิจการครอบครัวที่เริ่มจากรุ่นพ่อแม่ พนักงานส่วนใหญ่คุ้นเคยกับรุ่นลูกอยู่แล้วเพราะเห็นตั้งแต่เด็ก พนักงานเหล่านี้จะรักและเอ็นดูลูกเถ้าแก่เหมือนที่รักเถ้าแก่ เมื่อเข้าไปคุยกับพนักงานเหล่านี้ที่ยังภักดีกับองค์กรแม้เถ้าแก่ไม่ได้บริหารแล้ว และสวัสดิการไม่ได้ดีเหมือนที่อื่น เหตุผลส่วนใหญ่ที่ได้ คือ อยู่เพราะรักเถ้าแก่ ผูกพันกับครอบครัว อยากตอบแทนเถ้าแก่โดยช่วยลูกเถ้าแก่ เป็นเหตุผลความผูกพันทางอารมณ์ล้วนๆ ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงการบริหารอีกแบบจะเป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป เพราะกิจการเห็นความสำคัญกับความผูกพันนี้มากกว่าเน้นประสิทธิภาพหรือตัวเงิน

การที่รุ่นลูกเริ่มเข้ามาบริหาร พนักงานที่อยู่กันมาแต่แรกบางส่วนก็เป็นระดับบริหาร ยังคงมีภาพความเป็นเด็ก และเอ็นดูเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นการเปลี่ยนมือบริหารจากรุ่นพ่อแม่สู่รุ่นลูกจะอาศัยความสัมพันธ์นำ รุ่นลูกที่เข้ามาต้องแสดงความนอบน้อม เคารพ ขอคำชี้แนะ (ถึงแม้มีแนวทางของตนเองก็ตาม) เพราะอย่างน้อยการที่เรารับฟัง ตอบรับ และแลกเปลี่ยนความคิดต่างๆ แสดงให้เห็นว่าเราเห็นคุณค่าคนเหล่านี้ การขอความร่วมมือ สนับสนุนต่างๆ จะได้รับผลตอบรับดีกว่า (ความผิดพลาดเล็กน้อยที่เกิดขึ้นเขาเหล่านั้นพร้อมให้อภัย และช่วยหาทางแก้ไข) ถึงแม้ต้องใช้เวลานานกว่า และที่สำคัญรุ่นพ่อแม่ต้องเข้ามาสนับสนุนความคิด การเปลี่ยนแปลงที่รุ่นลูกเข้ามาบริหาร การสื่อสารกับพนักงานเกี่ยวกับการให้อำนาจบริหาร การให้เหตุผล หรือการกระทำที่แสดงออกถึงการสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งสำคัญมากที่จะทำให้พนักงาน หรือผู้บริหารเปิดใจรับการเปลี่ยนแปลง

แม้ใช้เวลานานเพื่อสร้างบรรยากาศการเปลี่ยนแปลงและโน้มน้าวจิตใจคนหลายกลุ่ม แต่เมื่อพนักงานเห็นประโยชน์การเปลี่ยนแปลงกับตัวเอง เช่น ได้พัฒนาศักยภาพตนเอง ทำงานสะดวกขึ้นจากระบบที่เปลี่ยนไปจะทำให้เขายอมรับและสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงจากรุ่นพ่อแม่สู่รุ่นลูกอย่างเต็มใจ