ลงก็โดน Rebound ก็ไม่ได้

โดย จิรวัฒน์ สุภรณ์ไพบูลย์

ผลตอบแทนต่อปีของการลงทุนในตลาดหุ้นช่วงปี 2011-2014 ให้ผลตอบแทนเฉลี่ยอยู่ที่ 10.4% ทำให้นักลงทุนส่วนหนึ่งเพลิดเพลินและไม่นิยมที่จะจัดพอร์ตการลงทุนแบบกระจายความเสี่ยงเท่าใดนัก เพราะการลงทุน 100% ในหุ้นนั้นให้ผลตอบแทนที่ดีกว่า และเชื่อว่าการกระจายเงินบางส่วนไปลงทุนในพันธบัตรรัฐบาลหรือหุ้นกู้มีแต่จะดึงให้ผลตอบแทนรวมของพอร์ตลดลงไปโดยไม่จำเป็น

ผลตอบแทนในหุ้นที่สูงตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ยังดึงดูดผู้ฝากเงินหลายรายที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์การลงทุนในตลาดหุ้นเข้าสู่ตลาดหุ้น โดยไม่ได้พิจารณาโอกาสที่อาจเกิดความผันผวน และเชื่อว่าตนก็สามารถรับความผันผวนและความเสี่ยงได้

ปรากฏว่าในช่วงปลายปี 2015 จนถึงต้นปี 2016 สถานการณ์ตลาดหุ้นพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตลาดหุ้นทั่วโลกปรับตัวดิ่งลงแรง นำโดยตลาดหุ้นจีนที่ติดลบไปกว่า 30% ในขณะที่ตลาดหุ้นสหรัฐลดลงไปมากกว่า 10% ซึ่งสถานการณ์ดังกล่าวได้ทำให้นักลงทุนหลายรายเริ่มประสบปัญหาขาดทุนและถอดใจ อยากหนีกลับไปฝากเงินแทนทั้งหมด เข้าตำราการลงทุนแบบสุดโต่ง แบบ “เล่นหมด-เลิกหมด” เพราะเชื่อแบบสุดโต่งเช่นกันว่าเศรษฐกิจชะลอตัวและหุ้นเป็นขาลงเท่านั้น ผลที่เกิดขึ้นตามมาก็คือ เมื่อหุ้น Rebound (ปรับขึ้นจากการตกลง) นักลงทุนกลุ่มนี้จึงเสียโอกาสลดผลขาดทุน หรือตีกลับมาเป็นกำไรไป เข้าสูตร “ลงก็โดน Rebound ก็ไม่ได้”

การลงทุนแบบสุดโต่งนั้นทำได้ยากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสถานการณ์ทางเศรษฐกิจไม่ได้มีแต่ขาวและดำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเชื่อมต่อของระบบเศรษฐกิจโลก (Globalization) ได้ทำให้ภาวการณ์ต่างๆ ซับซ้อนขึ้น ตัวแปรทางเศรษฐกิจมากขึ้นเป็นทวีคูณ เนื่องจากต้องดูชุดของตัวแปรของหลายประเทศสำคัญประกอบกัน และมักพบว่าตัวแปรบางส่วนดี บางส่วนแย่ ยากมากที่จะแย่หรือดีพร้อมกันหมด

ในสถานการณ์เช่นนี้ การลงทุนแบบผสมผสาน หรือแบบกระจายความเสี่ยง หรือบางคนอาจเรียกว่าแบบ “แทงกั๊ก” จึงน่าจะเป็นคำตอบ โดยจากการศึกษาข้อมูลย้อนหลังกว่า 50 ปี พบว่าพอร์ตกระจายความเสี่ยงในหุ้น 40% พันธบัตรและหุ้นกู้ 60% ให้ผลตอบแทนเฉลี่ย 7% น้อยกว่าพอร์ตหุ้น 100% เพียง 3% เท่านั้น แต่ลดโอกาสขาดทุนลงมาก โดยหากสามารถลงทุนได้เกิน 5 ปี พอร์ตกระจายความเสี่ยงจะไม่ขาดทุนเลย ไม่ว่าจะเริ่มลงทุนในจังหวะใดตลอด 50 ปีที่ผ่านมา ในขณะที่พอร์ตหุ้นต้องใช้เวลากว่า 12 ปี ในการถือครองเพื่อเลี่ยงผลขาดทุน