ค้ำประกันค้ำคอ

แรงไม่หยุด! กับกรณีอดีตอาจารย์สาวหนีทุน ทำให้ผู้ที่ค้ำประกันจะต้องชำระหนี้แทนกว่า 8 ล้านบาท

ปกตินักเรียนที่ได้รับทุนการศึกษาจะมีกฎเกณฑ์ที่เมื่อจบการศึกษาจะต้องกลับมาทำงานใช้ทุน หากไม่กลับมาใช้ทุนก็ต้องชำระหนี้คืน ถ้าไม่ชำระหนี้คืนหรือ “หนีทุน” ผู้ค้ำประกันก็จะต้องรับผิดชอบแทน

การให้ “ทุน” สิ่งที่คาดหวัง คือ ต้องการให้กลับมาช่วยพัฒนาประเทศ ไม่ได้คาดหวังจะให้นักเรียนหนีทุนหรือชดใช้เป็นตัวเงินมันไม่คุ้มทั้งเสียเงินและเสียเวลา รวมทั้งเสียโอกาส ซึ่งเงินทุนที่ให้ไปเรียนนั้นก็เป็นเงินภาษีประชาชนทั้งนั้น ดังนั้นผู้ที่รับทุนจะต้องมีความรับผิดชอบ

คล้ายๆ กับการที่เด็กนักศึกษากู้เงินกองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา (กยศ.) ก็มีต้องให้พ่อแม่หรือญาติพี่น้องมาค้ำประกันเงินกู้ และมีไม่น้อยที่ให้ครูอาจารย์มาค้ำประกันเงินกู้ กยศ.ให้ นั้นหมายความว่าถ้าเด็กที่กู้ กยศ.แล้วไม่มาชำระหนี้คืน ผู้ค้ำประกันก็ต้องรับผิดชอบภาระหนี้สินแทนด้วย รวมไปถึง กยศ.ก็จะต้องฟ้องดำเนินคดีที่จะใช้กฎหมายบังคับจำนองสินทรัพย์ขายทอดตลาดเพื่อนำมาชำระหนี้คืน

ที่ผ่านมาก็มีปัญหา “ผู้ค้ำประกัน” ต้องรับภาระหนี้แทนลูกหนี้จำนวนไม่น้อย ทั้งๆ ที่คิดว่าแค่เซ็นชื่อค้ำประกันเงินกู้ ไม่ว่าจะการค้ำประกันซื้อรถ รวมไปถึงการค้ำประกันเพื่อเข้า “ทำงาน” ภาระความรับผิดชอบผู้ค้ำประกันยังจะต้อง “ค้ำคอ” จนกว่าจะหมดหนี้หมดสิน

เพราะกฎหมายเดิมได้ระบุว่า ผู้ค้ำประกันจะเป็นเสมือน “ลูกหนี้ร่วม” ดังนั้นเมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้หรือผิดสัญญาเจ้าหนี้จะมาเรียกร้องจากผู้ค้ำประกันทันที และมีไม่น้อยที่ผู้ค้ำประกันจะต้องถูกฟ้องยึดทรัพย์ หรือถูกฟ้องล้มละลายทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อหนี้ 

ล่าสุด ได้มีการแก้ไขสาระสำคัญ พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ (ฉบับที่ 20) พ.ศ. 2557 (เกี่ยวกับการค้ำประกัน) ซึ่งมีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 12 ก.พ. 2558 ที่ผ่านมา โดยสาระสำคัญ ระบุว่า สัญญาค้ำประกันจะต้องระบุไว้ให้ชัดเจนว่าค้ำประกันหนี้อะไร จำนวนเท่าใด และผู้ค้ำประกันจะรับผิดชอบเฉพาะหนี้ที่ระบุไว้ชัดเจนเท่านั้น รวมทั้งกำหนดให้เจ้าหนี้จะต้องติดตามหนี้จากลูกหนี้ให้ถึงที่สิ้นสุดก่อนที่จะมาตามหนี้ผู้ค้ำประกัน

เวลานี้ได้ “ค้ำประกัน” ก็ต้องคิดให้หนักหน่อย