ชาติเอเชียหนุนค้าออนไลน์

มาเลเซียเร่งเอสเอ็มอีใช้อิเล็กทรอนิกส์ อีเบย์-เพย์พาล ลงทุนโครงสร้าง

ดาโต๊ะ เสรี มุสตาฟา โมฮัมเหม็ด รัฐมนตรีกระทรวงการค้าและอุตสาหกรรมนานาชาติมาเลเซีย (เอ็มไอทีไอ) เปิดเผยว่า รัฐบาลจะเร่งออกโครงการต่างๆ เพื่อส่งเสริมการส่งออกของธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (เอสเอ็มอี) ในมาเลเซียให้เพิ่มขึ้น 20-23% ภายในปี 2020 จากเดิมที่ 16-18% โดยจะเน้นไปที่ธุรกิจร้านค้าออนไลน์ (อี-คอมเมิร์ซ)

นอกจากนี้ มุสตาฟา ยังระบุว่า ธุรกิจอี-คอมเมิร์ซก่อให้เกิดผลผลิตถึง 5.8% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (จีดีพี) ในปี 2014 หรือเป็นมูลค่า 6.38 หมื่นล้านริงกิต (ราว 5.3 แสนล้านบาท)

ขณะที่แผนพัฒนาธุรกิจมาเลเซีย ฉบับที่ 11 ของหอการค้าและอุตสาหกรรมนานาชาติมาเลเซีย (เอ็มไอซีซีไอ) ซึ่งครอบคลุมช่วงปี 2015-2020 ตั้งเป้าหมายการขยายตัวของอี-คอมเมิร์ซเพิ่มเป็น 6.4% ของ
จีดีพี หรือเป็น 1.14 แสนล้านริงกิต (ราว 9.48 แสนล้านบาท) ในปี 2020

ทั้งนี้ ในปัจจุบันรัฐบาลได้จัดโครงการต่างๆ เพื่อขับดันให้เอสเอ็มอีเข้าถึงระบบการจ่ายเงินอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งครอบคลุมถึงมายไซเบอร์เซลล์ อี-ยูซาฮาวาน และช่องทางการค้าออนไลน์อื่นๆ

ขณะเดียวกัน ธุรกิจอี-คอมเมิร์ซยังขยายตัวอย่างมากในประเทศอื่นๆ ทั่วเอเชียแปซิฟิก เช่น ในเกาหลีใต้ จีมาร์เก็ตและออกชั่น แพลตฟอร์ม อี-คอมเมิร์ซของอีเบย์ในเกาหลีใต้ขยายการลงทุนเพื่อสนับสนุนให้เอสเอ็มอีในเกาหลีใต้เข้าถึงการค้าระหว่างประเทศและการส่งออกมากขึ้น โดยเพิ่มลงทุนในเรื่องเกี่ยวกับการแปล โลจิสติกส์ การขนส่ง และการบริการลูกค้า

อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับ เพย์พาล ธุรกิจให้บริการจ่ายเงินออนไลน์จากสหรัฐ ได้ขยายการลงทุนสนับสนุนเอสเอ็มอีในจีนให้ขยายตัวไปยังตลาดต่างประเทศ หลังมีผลวิจัยออกมาว่า 52% ของผู้ซื้อสินค้าออนไลน์ในจีนสนใจการซื้อของออนไลน์จากต่างประเทศ

นอกจากนี้ บรรดาธุรกิจที่ให้บริการการจ่ายเงินอื่นๆ ต่างร่วมมือกับผู้ให้บริการบัตรเครดิตและพัฒนาระบบเครือข่ายให้สอดรับกับร้านค้าจากต่างชาติ

ยิ่งไปกว่านั้น รายงานของ เทาเบา ดอทคอม ร้านค้าปลีกออนไลน์รายใหญ่ที่สุดในจีน ยังพบว่าจำนวนผู้ซื้อสินค้าออนไลน์หน้าใหม่จากต่างชาติเพิ่มขึ้น 28% ในปี 2015 โดยผู้ซื้อสินค้าจำนวนมากสนใจซื้อสินค้าท้องถิ่นในภูมิภาคต่างๆ ด้วย

อย่างไรก็ดี ยังพบว่าประชากรในท้องถิ่นของจีนราว 10% ขายสินค้าออนไลน์เพื่อยังชีพ ขณะที่บรรดาร้านค้าปลีกอี-คอมเมิร์ซต่างสนใจขยายการลงทุนในร้านค้าท้องถิ่นเหล่านี้ เนื่องจากสินค้าท้องถิ่นหลายอย่างไม่สามารถเข้าถึงการวางขายสินค้าในห้างร้านได้