เมียนมา เพื่อนบ้านใกล้ชิด

ครั้งที่แล้วผมได้พูดถึง “รัฐฉาน” แต่ยังไม่ได้เจาะลึกถึงตัวตนคนไตที่แท้จริงเลยก็หมดหน้ากระดาษเสียแล้ว วันนี้ขอต่ออีกนิด ก่อนจะพูดถึงคนไต

พูดถึงตองจี ทุกคนที่เคยไปท่องเที่ยวพม่ามา ก็จะพูดถึงทะเลสาบอินเล ซึ่งเป็นทะเลสาบที่มีชาวอินตาเป็นชนกลุ่มใหญ่ ซึ่งชนอินตา ความจริงแล้วก็คือ ชาวไตหนอง

ความหมายของชาวไตหนองก็คือ คนไตที่อยู่ในหนองน้ำนั่นเอง ชนกลุ่มใหญ่ของชาวไตหนองจะนับถือศาสนาพุทธเป็นหลัก จึงมีวัดสำคัญชื่อ วัดผ่องดออู (Phaung Daw Oo) หรือวัดพระบัวเข็ม ทุกปีจะมีประเพณีแห่เรือในช่วงออกพรรษา ซึ่งเป็นการนำเอาเครื่องสักการะของชาวบ้านมาแห่บนเรือ เพื่อบูชาพระบัวเข็มกันอย่างสนุกสนาน มีการร้องรำทำเพลงตลอดเส้นทางการเดินเรือ

ด้านความเป็นอยู่ของชาวบ้านก็จะอาศัยอยู่บนทะเลสาบ โดยนำผักตบและสาหร่ายมากองบนน้ำและโกยดินมาพอกบนแพสาหร่าย เพื่อทำการเกษตรบนน้ำ พืชที่ปลูกก็จะเป็นมะเขือเทศเป็นหลัก และผักอื่นๆ อีกมากมาย มะเขือเทศ จะราคาถูกมาก สดอร่อย กินได้ไม่รู้เบื่อ

นอกจากวัดผ่องดออูแล้ว ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งคือ Shwe Inn Thien (ชเวอินเตง) ที่นี่จะเป็นเมืองอีกแห่งนอกจากเมืองพุกามหรือปะกัน คนทั่วไปจะเรียก Shwe Inn Thien ว่า Little Bagan ก็สวยงามอีกแบบครับ ยังดิบๆ เดิมๆ น่าดูไปอีกแบบสำหรับผู้ที่ชื่นชอบของโบราณ

ที่ท่องเที่ยวของรัฐฉานจะเยอะแยะมากมายจนเกินพรรณนา เพราะหากบรรยายมากไปจะกลายเป็นคอลัมน์นำเที่ยวไม่ใช่เรื่องของการค้าการลงทุนนะครับ จึงขอแค่นี้ก่อน

คนไตในรัฐฉานนั้นนอกจากจะชื่นชอบไทยเราแล้ว จะมีบางส่วนที่นิยมส่งลูกหลานเข้ามาศึกษาเล่าเรียนในไทย

เป็นที่น่ากังวลว่าที่พม่านั้น การเรียนชั้นประถม มัธยม จะแตกต่างจากไทย เพราะมัธยมเขาเรียนกันแค่สิบปี หรือภาษาพม่าเรียกว่า “เซ่ต้าง” แต่ที่ไทยเรามีการศึกษาสิบสองปี จึงทำให้เกิดปัญหาการยอมรับมากพอดู ผมเองเคยเข้าไปช่วยเหลือลูกหลานไตที่อยู่ที่นี่แล้วอยากเรียน ด้วยการรับรองเขา หวังว่าถ้ามีผู้เกี่ยวข้องและสามารถช่วยเขาได้ ก็จะเป็น การดีนะครับ