เจ้าตลาดน้ำผลไม้ตากาล็อก

โดย...สมหทัย โมสิกะ

ทุกวันนี้มักได้ยินแนวคิดการนำ “นวัตกรรม” มาเพิ่มขีดความสามารถการแข่งขันให้กับธุรกิจ ซึ่งหนึ่งในผู้ที่ตระหนักถึงความสำคัญของนวัตกรรมและเทคโนโลยีมาตั้งแต่ 30 ปีที่แล้ว คือ “อัลเฟรโด้ เหยา”เจ้าของฉายา “ราชาน้ำผลไม้” ผู้ก่อตั้ง “เซสท์-โอ คอร์ป” หนึ่งในบริษัทเครื่องดื่มแถวหน้าของฟิลิปปินส์

เหยาเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของมหาเศรษฐีที่สร้างฐานะมาด้วยตัวเองแท้ๆ โดยอาศัยการทำงานหนักและความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า จนสามารถพาตัวเองและครอบครัวก้าวพ้นบ่วงของความยากจนมาได้ เขาต้องช่วยแม่ขายของข้างถนนมาตั้งแต่อายุเพียง 12 ปี หลังจากสูญเสียพ่อ และมีโอกาสร่ำเรียนหนังสือจบเพียงชั้นมัธยมศึกษาเท่านั้น

เมื่อเรียนจบเขาได้ไปทำงานกับญาติที่โรงพิมพ์ และได้เรียนรู้งานต่างๆ จนเชี่ยวชาญ จนกระทั่งอายุเพียง 17 ปี เขาก็ได้กู้เงินมาเปิดโรงพิมพ์ของตัวเอง รับทำบรรจุภัณฑ์ให้กับบริษัทลูกอมและบิสกิตท้องถิ่น และขยายธุรกิจจนเติบโตจนรับงานบริษัทข้ามชาติอีกหลายราย

จุดเปลี่ยนสำคัญของธุรกิจของเขาเกิดขึ้นจากการไปร่วมงานแสดงสินค้าที่ฝรั่งเศสเมื่อปี 2522 ซึ่งเหยาไปเห็นเทคโนโลยีดอยแพ็ก ที่ไม่เคยมีในฟิลิปปินส์มาก่อน และตัดสินใจซื้อเครื่องจักรผลิตบรรจุภัณฑ์แบบดังกล่าวกลับมาแดนตากาล็อก เพราะเชื่อว่าน่าจะเหมาะกับผู้บริโภคชาวฟิลิปปินส์ ทว่าในยุคนั้นบริษัทผลิตน้ำผลไม้ในประเทศกลับให้ความสนใจบริการบรรจุภัณฑ์แบบใหม่ของเหยาน้อยมาก ซึ่งกลายเป็นจุดเปลี่ยนให้เขาต้องริเริ่มทำธุรกิจใหม่อีกครั้ง

ในปี 2523 เหยาจึงตัดสินใจเข้ามาสู่แวดวงธุรกิจน้ำผลไม้ และสร้างแบรนด์ “เซสท์-โอ” ขายน้ำส้มในบรรจุภัณฑ์แบบดอยแพ็ก ส่งไปวางจำหน่ายในร้านค้าปลีกและ
ซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นนำของประเทศ ซึ่งในที่สุดก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก เพราะบรรดาคุณแม่ก็พอใจกับน้ำส้มในบรรจุภัณฑ์น้ำหนักเบา สามารถใส่ในกล่องข้าวกลางวันของลูกๆ ได้สะดวก แถมเด็กๆ ก็ชอบที่ได้ดื่มน้ำส้มเย็นๆ เป็นอาหารว่าง

ถึงทุกวันนี้ เซสท์-โอ มีน้ำผลไม้ให้ลูกค้าเลือกดื่มมากถึง 12 รสชาติ และมีส่วนแบ่งในตลาดน้ำผลไม้ฟิลิปปินส์ประมาณ 80% อีกทั้งยังส่งออกไปจำหน่ายในต่างประเทศมากถึง 44 ประเทศ เช่น จีน ออสเตรเลีย เกาหลี สิงคโปร์ สหรัฐ ยุโรป ซึ่งนอกจากจะสร้างรายได้ให้กับธุรกิจของตัวเองแล้ว ยังช่วยฟื้นอุตสาหกรรมเพาะปลูกผลไม้ในฟิลิปปินส์ได้อีกด้วย ขณะเดียวกันยังมีการนำบรรจุภัณฑ์ดอยแพ็กมารีไซเคิล เพื่อทำกระเป๋าและส่งออกไปขายต่างประเทศอีกต่างหาก

นอกจากธุรกิจน้ำผลไม้แล้ว เหยายังได้ขยายธุรกิจไปด้านอื่นๆ เช่น อสังหาริมทรัพย์ ธนาคาร บริษัทยา และสายการบิน “เซสท์ แอร์เวย์ส”

ความเป็นคนชอบคิดนอกกรอบทำให้เหยาสามารถผลักดันสายการบินของตัวเองให้ประสบความสำเร็จในวงการบินที่มีการแข่งขันสูงได้ โดยเขาเลือกเปิดเส้นทางบินจากจีนและเกาหลีมายังเมืองท่องเที่ยวของฟิลิปปินส์โดยตรง แทนที่จะบินมายังกรุงมะนิลา ที่สายการบินส่วนใหญ่นิยมทำ ซึ่งทำให้เขาสามารถจับกลุ่มลูกค้านิชมาร์เก็ตได้สำเร็จ

สำหรับแผนในอนาคต เหยาบอกว่า เขาอยากมีโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยของตัวเอง เพราะเขาตระหนักถึงคุณค่าของการศึกษาซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้มี

ความสำเร็จทางธุรกิจของเหยาทำให้ในปี 2558 เขาได้รับการจัดอันดับจากฟอร์บส์ให้เป็นมหาเศรษฐีอันดับ 15 ของฟิลิปปินส์ ด้วยมูลค่าทรัพย์สินรวม 1,300 ล้านเหรียญสหรัฐ