ไอดอล

ทุกคนล้วนมองหา “ไอดอล” เพื่อเป็นต้นแบบให้ตนเองใช้อ้างอิง สร้างแรงบันดาลใจ เพื่อเป็นกำลังใจให้แก่ตนเองบนหนทางอันแสนยากลำบากที่ตนเลือกเดิน บ้างใช้บุคคลสำคัญระดับโลกในยุคสมัยของตนเป็นแบบอย่าง บ้างใช้ผู้อาวุโสที่ใกล้ชิดและนับถือไว้ยึดเหนี่ยว แต่ระหว่างทางเมื่อต้องเผชิญกับความท้าทายต่างๆ จะหาใครที่เป็นต้นแบบให้เหมาะสมกับสถานการณ์ต่างๆ ที่เราต้องเผชิญได้ตลอดไป

เพื่อนของผมชื่อ บรรณรงค์ พิชญากร หรือไอ้เนสของเพื่อนๆ พี่เนสของน้องๆ เป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ปัจจุบันเนสดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ ดูแลกิจการค้าหลักทรัพย์ของบริษัทหลักทรัพย์ บัวหลวง

ตอนเริ่มต้น มาร์เก็ตแชร์ของบัวหลวงน้อยมาก เนสเป็นคนเริ่มกำหนดตำแหน่งการตลาดของบัวหลวงให้โดดเด่น ด้านการซื้อขายหลักทรัพย์ออนไลน์ เป็นเจ้าแรกที่ทำจริงจัง จนปัจจุบันมีมาร์เก็ตแชร์ติดท็อปไฟว์ของอุตสาหกรรม

เนส สมัยมัธยมไม่ได้โดดเด่นเรื่องกีฬา ถึงแม้จะมีสรีระสูงเพรียว เขาสนใจเรื่องความเร็ว แต่เป็นความเร็วจากเครื่องยนต์เท่านั้น เวลาผ่านไปอายุมากขึ้น ต้องหากิจกรรมออกกำลังกาย จึงหันมาปั่นจักรยาน เพราะเข้ากับบุคลิกที่ชอบความเร็ว

เพื่อนๆ เซนต์คาเบรียล SG67 ที่หันมาออกกำลังกาย ดูแลสุขภาพสายวิ่ง เริ่มชวนให้มาวิ่งด้วยกัน แรกๆ เขาก็อิดออด อ้างว่าไม่ตรงกับจริตตนเอง แต่สุดท้ายก็ตกหลุมเพื่อนให้มาวิ่งงาน King Of The Road ด้วยกันช่วงเดือน ก.ย. 2556 นั่นเป็นการวิ่งจริงจังงานแรกของเขาด้วยระยะทาง 5 กม.

จุดนั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่เขาหันมาฝึกวิ่งจริงจังมากขึ้น เริ่มลงรายการวิ่งถี่ขึ้น เพิ่มระยะทางวิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ วิ่งฮาล์ฟมาราธอน 21 กม.ได้ในปีถัดไป จนมาถึงจุดไฮไลต์ปีนี้

เขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมชะตากรรม Super Half Marathon 28 กม. แต่จุดมุ่งหมายของเขาไกลกว่านั้น ก่อนงานกรุงเทพมาราธอน เขาชวนผมลงเชียงใหม่มาราธอนที่จัดเดือน ธ.ค. โดยตกลงกันว่าจะลงระยะฟูลมาราธอน 42 กม. เป็นครั้งแรกด้วยกัน

ผมเบี้ยวไม่ได้ไปตามนัด เนื่องจากติดภารกิจส่วนตัวทำบุญให้แก่คุณพ่อที่เสียชีวิตไป แต่เขายืนยันตามเดิม ขอลุยต่อถึงแม้ไปคนเดียว และจบการวิ่งฟูลมาราธอนครั้งแรกด้วยเวลาที่ดีสำหรับหน้าใหม่ ถึงหลักชัยที่เขาตั้งเป้าหมายเอาไว้อย่างสง่างาม วิ่งฟูลมาราธอนได้ภายหลังเริ่มวิ่งจริงจังประมาณ 2 ปีเท่านั้น

นักวิ่งแต่ละคนมีจุดเริ่มต้นแตกต่างกัน ส่วนใหญ่มักเป็นปัญหาสุขภาพ ต้องการวิ่งเพื่อสลัดโรคออกไป หรือเป็นคนที่มีแนวโน้มจะมีโรคประจำตัวเช่นผม วิ่งเพื่อหนีโรคให้ไกลที่สุด

เขาไม่ได้วิ่งเพราะต้องวิ่งหนีอะไรบางอย่าง แต่ต้องการพิสูจน์ว่าจะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดที่คนเราตั้งเป็นกำแพงเอาไว้ไปได้หรือไม่ จนเป็นเครื่องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า เรื่องใหญ่ๆ ใครๆ ก็ทำได้ เพียงแต่คุณต้องมีความ “ต้องการ” มันมากเพียงพอที่จะทำให้คุณสามารถก้าวต่อไป โดยไม่ยี่หระต่ออุปสรรคที่จะเข้ามา เพื่อไปถึงจุดหมายนั้น

ตอนนี้เขาเป็น “ไอดอล” ของเพื่อนๆ รวมทั้งตัวผมด้วย ทำให้ทุกคนมีความมุ่งมั่นที่จะไปฟูลมาราธอนกันให้ได้

ทุกคนล้วนหา “ไอดอล” เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้ตนริเริ่ม แต่ไม่มีทางที่คุณจะหา “ไอดอล” ได้ตลอด

คุณนั่นแหละเป็น “ไอดอล” ที่ดีที่สุดสำหรับตัวคุณ สร้างเรื่องราวของคุณเอง เหมือนเพื่อนผมที่ทำให้เห็นแล้วว่า...ทุกคนล้วนเป็น “ไอดอล” ได้

ขอให้ทุกคนโชคดีสำหรับปีใหม่นี้ครับ