เจ็ดสะระตี่ วาไรตี้ดูเพลิน

โดย...แจนยูอารี

เลือกเวลาออกอากาศ 09.30 น. ท้าชนกับรายการแนวเดียวกันของหลายช่อง แต่ที่ต้องกดรีโมทมาดูรายการนี้มี 2 เหตุผลหลัก

หนึ่ง พิธีกรเยอะ (มากกกก) 7 ชีวิต “ตั๊ก-มยุรา เศวตศิลา” “กบ-สุวนันท์ ปุณณกันต์” “เอส-กันตพงศ์ บำรุงรักษ์” “ตุ๊ยตุ่ย-พุทธชาด พงศ์สุชาติ” “อ้น-ศรีพรรณ ชื่นชมบูรณ์” “บิว แม่บ้านมีหนวด-อนุรักษ์ ชลมูนี” “ไอซ์-ศรัณยู วินัยพานิช” 

แม้จำนวนพิธีกรจะเยอะ แต่ไม่น่ารำคาญ แบ่งกันชัดว่าใครทำช่วงไหน ไม่ได้แย่งกันพูด หรือตะเบ็งเสียงแข่งกัน

สอง เนื้อหารายการแต่ละช่วงสั้น กระชับ เป็นตัวอย่างที่พอเหมาะพอเจาะสำหรับรายการวาไรตี้ยามเช้า บางทีไม่จำเป็นต้องหนักด้วยสาระหรอก ขณะเดียวกันก็ไม่ได้ถึงขั้นเบาหวิว

ดูไปอมยิ้มไป คือธงที่ผู้ผลิต ZENSE Entertainment ปักไว้ ส่วนคนดูจะได้อะไรมากน้อย ก็อยู่ว่าจะสามารถดึงเอาสิ่งที่นำเสนอแต่ละวันไปประยุกต์ใช้แค่ไหน

ว่ากันตามตรง ทุกช่วง (ร้องเพลง สัมภาษณ์ ทำอาหาร แจกรางวัล) มันเป็นความบันเทิงที่ชมได้เพลินๆ เปิดช่อง 7 สีทิ้งไว้ จากนั้นก็ทำภารกิจชีวิตส่วนตัวไปด้วย

เชื่อว่าหลายคนที่มีโอกาสได้ดูคงรู้สึกอึดอัดใจ พร้อมกับตั้งคำถาม ทำไมๆๆๆ

ทำไม “ไอซ์ ศรัณยู” ต้องมาร้องเพลงเปิดตัวแขกรับเชิญ “เอส กันตพงศ์”รู้เรื่องอาหารเหรอ ทำไมต้องอยู่ช่วงทำอาหาร ทำไม “ตุ๊ยตุ่ย พุทธชาด” กับ “อ้น ศรีพรรณ” ไม่ได้เกรี้ยวกราดด้วยมุขฮาเลอะเทอะเหมือนรายการอื่นๆ ทำไม “ตั๊ก มยุรา” กับ “กบ สุวนันท์” สัมภาษณ์แขกรับเชิญเป๊ะๆ แบบว่าไม่กล้าถามซอกแซกนอกสคริปต์ สุดท้าย ทำไม “บิว แม่บ้านมีหนวด” ต้องมาแจกรางวัลคนดูทางบ้าน แทนการพร่ำเพ้อถึงความเว่อร์วังอลังการเรื่องแฟชั่น

เหมือนทุกคนไม่ได้แสดงศักยภาพและความสามารถเลอค่า แถมรายการยัง “แอบเชย” ทื่อๆ ซื่อๆ ไม่สุดติ่งอย่างที่ควรจะเป็น

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เหล่านี้นี่ละ กลายเป็น “เสน่ห์” ของรายการ และทำให้คนดูเห็น “อีกด้าน” ของพิธีกร (ซึ่งไม่ใช่ภาพจำแบบซ้ำเดิมเช่นที่เคยคุ้นชิน) 

แน่นอน สิ่งที่คนดูคาดหวังในเทปต่อๆ ไป นั่นคือ “ทีเด็ด” ที่ผู้ผลิตรายการ ตลอดจนพิธีกร ต้องช่วยกันงัดออกมา โดยตั้งอยู่บนบรรทัดฐาน “ไม่ล้น” และ “ไม่ขาด” “กลมกล่อม” และ “ลงตัว”