'บ้านสำหรับผู้มีรายได้น้อย'

การประกาศรางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ประจำปี 2015 ได้รับความสนใจไม่น้อยจากสาธารณชนทั่วโลกเลยค่ะ โดยผู้ที่ได้รับรางวัลในปีนี้ก็คือ Angus Deaton นักเศรษฐศาสตร์ชื่อดังจากมหาวิทยาลัย Princeton โดยที่งานวิจัยทางด้านความเหลื่อมล้ำทางรายได้ของเขาคือผลงานที่ทำให้เขาได้รับรางวัล

หากเรากลับมามองสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบันนั้น เราจะพบว่าหากมองภาพความสำเร็จในการพัฒนาทางเศรษฐกิจโดยทั่วไปแล้ว เรามักจะมองไปที่การเติบโตของ GDP ซึ่งเป็นภาพรวมในระดับมหภาค แต่หากเราเชื่อในสิ่งที่ Deaton พยายามจะบอก จะพบว่า การสร้างความสุขให้คนส่วนใหญ่ และการลดความเหลื่อมล้ำเป็นเป้าหมายสำคัญที่สุดของการพัฒนา เราก็จะหันมาใส่ใจกับความเป็นอยู่ของคนส่วนใหญ่ในสังคม แทนที่จะมองแต่ GDP กันมากขึ้น

เมื่อมองจากมุมของ Deaton แล้ว ดิฉันมองว่าการที่รัฐประกาศนโยบายชักชวนให้เอกชนมาร่วมกันสร้างบ้านราคาถูกให้ผู้ที่มีรายได้น้อยนั้น เป็นนโยบายที่มาถูกทางแล้วและสมควรได้รับการผลักดันอย่างเป็นรูปธรรม การที่ประชาชนผู้มีรายได้น้อยมีบ้านเป็นของตัวเองย่อมทำให้พวกเขามีความสุขมากขึ้น สามารถยกระดับคุณภาพชีวิตได้ดีขึ้น และย่อมเป็นผลดีต่อสังคมโดยรวมระยะยาวด้วยค่ะ

แต่ในทางปฏิบัตินั้น การที่จะให้เอกชนสร้างบ้านราคาย่อมเยาไม่เกิน 5 แสนบาทนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำกันง่ายๆ เพราะต้องมีการนำปัจจัยต่างๆ มาพิจารณา ในทางปฏิบัติแล้วการที่จะให้เอกชนสร้างบ้านสำหรับคนระดับล่างในทำเลที่เป็นย่านธุรกิจใหญ่ๆ นั้น ย่อมเป็นไปได้ยาก เนื่องด้วยราคาที่ดินที่แพงมาก ซึ่งย่อมส่งผลต่อราคาขั้นต่ำที่เป็นไปได้

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะล้มเลิกความตั้งใจในการสร้างบ้านให้คนกลุ่มนี้ ในต่างประเทศเองโครงการสร้างบ้านให้กับกลุ่มคนระดับล่างนั่นจะใช้คำว่า Affordable Housing หรือการสร้างบ้านในราคาที่จ่ายได้ ซึ่งหลักคิดในต่างประเทศนั้นจะให้ความสำคัญในหลายๆ องค์ประกอบ

เริ่มตั้งแต่การมี “ผู้นำ” ในเรื่องนี้ที่สามารถโน้มน้าวให้คนที่เกี่ยวข้องต่างๆ ตั้งแต่ระดับหน่วยงานของรัฐในภาคส่วนต่างๆ ไปจนถึงคนในชุมชนโดยทั่วไป และภาคเอกชนเกิดการยอมรับและเข้ามาช่วยขับเคลื่อนเรื่องนี้ ปัจจัยถัดมาที่ต้องพร้อมก็คือเรื่องของการมีมาตรการสร้างแรงจูงใจและทางเลือกด้านการเงินมาช่วยสนับสนุน โดยรัฐเองต้องออกมาตรการต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นแรงจูงใจทางภาษี การร่วมมือกับสถาบันการเงินในการออกสินเชื่อ หรือทางเลือกทางการเงินที่เหมาะสม การผ่อนผันกฎระเบียบต่างๆ ซึ่งทั้งหมดต้องเอื้อให้ทั้งเอกชนและผู้ต้องการบ้านสามารถเข้าสู่โครงการนี้ได้ง่ายและสะดวกที่สุด

ประเด็นสุดท้ายที่สำคัญที่สุดคือ “ทำเล” ถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับกลุ่มผู้มีรายได้น้อย เพราะในแต่ละวันนั้นคนกลุ่มนี้ต้องหมดเงินและเสียเวลาไปกับการเดินทางไปทำงานมาก หากได้บ้านในทำเลที่เหมาะสมก็จะช่วยแบ่งเบาภาระตรงนี้ไปได้มากและพัฒนาคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นไปด้วย

ทั้งหมดนี้ก็สรุปได้ว่า โครงการบ้านเพื่อคนรายได้น้อยนั้นเป็นโครงการที่ดีและน่าสนับสนุนอย่างยิ่ง แต่โครงการจะประสบความสำเร็จได้ก็ด้วยการได้รับความร่วมมือจากทุกภาคส่วน และมีการออกแบบโครงการที่เหมาะสม ทั้งในแง่ของตัวกลุ่มเป้าหมาย มาตรการจูงใจ และทำเลที่ดี ดิฉันก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าโครงการจะประสบความสำเร็จและสร้างความสุขให้กับคนไทยกลุ่มใหญ่ที่รอโอกาสนี้มานานค่ะ