ทุนนิยมรายไตรมาส

บทความตอนที่แล้วดิฉันได้เกริ่นนำคุณผู้อ่านเกี่ยวกับแนวคิดเรื่อง “ทุนนิยมรายไตรมาส” หรือ Quarterly Capitalism ประกอบการนำเสนอเรื่องการแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจเชิงโครงสร้างไป บทความในสัปดาห์นี้จะมาขยายความเรื่องนี้ต่อให้ทุกท่านกระจ่างในประเด็นนี้มากขึ้น

แคมเปญหาเสียงของ ฮิลลารี คลินตัน ที่ประกาศจะแก้ปัญหาเชิงโครงสร้างเศรษฐกิจสหรัฐ ด้วยการจัดการกับปัญหาที่เรียกว่า “ทุนนิยมรายไตรมาส” ให้หมดไป ซึ่งโดยส่วนตัวแล้วดิฉันเห็นด้วยและชอบแนวคิดนี้มากๆ เพราะในฐานะของผู้ประกอบการที่ต้องเผชิญกับปัญหานี้โดยตรงจึงเข้าใจและเห็นภาพของปัญหาชัดมาก และถือเป็นปัญหาสำคัญทั้งต่อโครงสร้างทางเศรษฐกิจและการดำเนินธุรกิจของกิจการที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฯ เลยค่ะ

เมื่อโฟกัสมาที่ภาพย่อยในระดับความสัมพันธ์ระหว่างกิจการที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ฯ กับนักลงทุนที่ต้องการผลตอบแทนระยะสั้นแล้วจะเห็นปัญหาเนื่องจากมุมมองที่ต่างกันชัดเจน ในมุมของกิจการนั้น ย่อมมีแผนงานที่ผ่านกลั่นกรองและเก็บข้อมูลมาอย่างดีและกำหนดเป็นกลยุทธ์ในการขับเคลื่อนธุรกิจให้ประสบความสำเร็จตามเป้าหมายที่กำหนด ซึ่งในการบรรลุเป้าหมายตามกลยุทธ์ที่วางไว้นั้น ย่อมมีการดันโครงการต่างๆ เข้ามาเพื่อให้เดินไปถึงเป้าหมายที่กำหนด ซึ่งเนื้อหาและรายละเอียดของแต่ละโครงการย่อมแตกต่างกัน บางโครงการเป็นโครงการระยะสั้นเห็นผลเร็ว บางโครงการอาจใช้เวลามากกว่าและต้องรอนานกว่าจะเห็นผล

ขณะที่นักลงทุนนั้นหวังที่จะได้ผลตอบแทนระยะสั้น ไม่ว่าจากเงินปันผลหรือกำไรส่วนต่างจากราคาที่สูงขึ้น ทำให้ท้ายที่สุดปฏิทินการลงทุนของนักลงทุนจะเขยิบมาแค่การประกาศผลประกอบการรายไตรมาสเท่านั้น ซึ่งเป็นจุดที่จะกระทบกับราคาหุ้นในระยะสั้นมากกว่า ดังนั้นเมื่อแว่นตาของนักลงทุนหดสั้นลงเหลือแค่รายไตรมาสแล้ว การมองโครงการต่างๆ ที่กิจการกำลังทำอยู่จึงมีภาพเป็น Snapshot สั้นๆ ของแต่ละโครงการ เมื่อมองแบบนี้แล้วก็อาจทำให้โครงการที่ต้องใช้การมองต่อเนื่องในระยะยาวอาจไม่เป็นที่ปรารถนาของนักลงทุนและสุ่มเสี่ยงจะถูกโหวตให้ตกไปเมื่อถึงเวลาประชุมผู้ถือหุ้นหรือคณะกรรมการบริษัทได้

แรงกดดันดังกล่าวส่งผลให้กิจการไม่สามารถดำเนินงานตามแผนที่ฝ่ายจัดการเห็นว่าควรจะเป็น กลายเป็นว่านักลงทุนในตลาดหุ้นมีอิทธิพลต่อการดำเนินงานของกิจการมากกว่า ทำให้ธุรกิจมุ่งไปที่เป้าหมายของการทำกำไรสูงสุดในระยะสั้น การมองถึงมูลค่าด้านอื่นๆ ทั้งการทำเพื่อสังคม สิ่งแวดล้อม ซึ่งใช้การลงทุนที่สูงในระยะยาวและวัดออกมาเป็นตัวเงินทันทีไม่ได้ ก็มีแนวโน้มที่จะถูกละเลยหรือไม่ให้ความสำคัญได้ภายใต้บริบทของทุนนิยมรายไตรมาสเช่นกัน

ดังนั้น เพื่อแก้ปัญหาของทุนนิยมรายไตรมาส ฮิลลารี คลินตัน จึงประกาศในนโยบายหาเสียงว่า จะแก้ปัญหานี้ด้วยการใช้นโยบายทางภาษีเพื่อสร้างแรงจูงใจให้นักลงทุนทำการลงทุนระยะยาวมากขึ้น โดยกำหนดให้อัตราภาษีที่เก็บจากนักลงทุนที่ถือหุ้นในระยะสั้นๆ สูงกว่าการถือหุ้นในระยะยาว หากนโยบายนี้ เป็นจริงขึ้นมา ย่อมส่งผลให้นักลงทุนปรับพฤติกรรมครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นผลดีต่อการสร้างเสถียรภาพให้ตลาดและนักลงทุนก็จะมองไปยังกิจการที่มีศักยภาพในการดำเนินการในระยะยาวมากขึ้น กิจการเองก็จะสามารถสื่อสารเรื่องโครงการต่างๆ ได้โดยตรงกับนักลงทุนและง่ายขึ้น เพราะนักลงทุนก็จะตั้งต้นด้วยการมองหาโครงการที่ให้ผลตอบแทนระยะยาวอยู่แล้ว เมื่อทัศนคติของนักลงทุนและกิจการตรงกันก็ย่อมส่งผลดีไปถึงภาพใหญ่ของเศรษฐกิจโดยรวมให้ดีตามไปด้วย