วัฒนธรรม ธุรกิจเมียนมา (1)

โดย...สดุดี วงศ์เกียรติขจร

ในท่ามกลางผู้ประกอบการต่างชาติทั้งหลาย ผู้ประกอบการไทยถือว่าได้เปรียบในการดำเนินกิจกรรมทางการค้ากับเมียนมา เนื่องจากไทยกับเมียนมามีทำเลที่ตั้งพรมแดนติดต่อกันเป็นระยะทางถึง 2,401 กิโลเมตร อันส่งผลเกื้อหนุนให้มูลค่าการค้าชายแดนระหว่างไทยกับเมียนมามีสัดส่วนสูงถึงเกือบ 90% ของมูลค่าการค้าระหว่างไทยกับเมียนมาทั้งหมด ขณะที่มูลค่าการลงทุนสะสมของไทยในเมียนมาสูงเป็นอันดับ 2 รองจากจีน (ตั้งแต่ปี 2531-2555) สะท้อนให้เห็นถึงโอกาสของผู้ประกอบการไทยในการขยายการค้าการลงทุนในเมียนมาว่ายังมีอีกมาก

ทั้งนี้ ธรรมเนียมในการติดต่อธุรกิจกับชาวเมียนมาที่น่ารู้ เพื่อให้การเจรจาธุรกิจเป็นไปอย่างราบรื่น ดังนี้

ภาษาที่ใช้ในการเจรจาธุรกิจ เมียนมามีภาษาท้องถิ่นที่แตกต่างกันมากกว่า 100 ภาษา และใช้ภาษาเมียนมาเป็นภาษาราชการ อย่างไรก็ตาม การเจรจาธุรกิจมักนิยมใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสาร

การแต่งกาย ในการเจรจาธุรกิจควรแต่งกายสุภาพและภูมิฐาน โดยสุภาพบุรุษควรสวมเสื้อเชิ้ต ผูกเนกไท และสวมสูท สำหรับสุภาพสตรีควรสวมเสื้อแบบสุภาพ (เสื้อมีแขนและเนื้อผ้าไม่บางเกินไป) และกระโปรงยาวคลุมเข่า รวมทั้งควรหลีกเลี่ยงการสวมเสื้อผ้าสีจัด เช่น สีแดงและสีแสด โดยทั่วไปชาวเมียนมานิยมสวมชุดสากลในการเจรจาธุรกิจ แต่บางคนอาจสวมเสื้อแบบสุภาพคู่กับโสร่ง อันเป็นชุดประจำชาติของเมียนมาแทนในบางโอกาส

การทักทาย ชาวเมียนมาทักทายกันโดยกล่าวคำว่า“มิงกะลาบา” (มาจากคำว่า “มงคล”) แทนคำว่า “สวัสดี” ซึ่งสามารถใช้ได้ตลอดทั้งวัน สุภาพบุรุษอาจทักทายกันตามแบบสากลด้วยการสัมผัสมือพร้อมด้วยรอยยิ้ม แต่การทักทายด้วยการแตะต้องและยื่นมือไปหาสุภาพสตรีถือว่าไม่สุภาพ ควรทักทายด้วยการโค้งตัวเล็กน้อยแทน

สำหรับการเอ่ยชื่อคู่เจรจาชาวเมียนมา ควรเรียกชื่อเต็ม ห้ามเรียกเพียงบางส่วนของชื่อโดยเด็ดขาด โดยชื่อของชาวเมียนมาส่วนใหญ่จะประกอบด้วย 3-4 ส่วน ซึ่งต้องกล่าวให้ครบทุกส่วน เช่น U Aung Win Khaing นอกจากนี้ ควรกล่าวคำนำหน้าชื่อ ได้แก่ “อู” แทนคำนำหน้า Mr. และ “ดอว์” แทนคำนำหน้า Mrs. หรือ Ms. และเมื่อทักทายและแนะนำตัวแล้ว ชาวเมียนมานิยมแลกนามบัตร ซึ่งควรใช้ทั้งสองมือรับนามบัตร เพื่อแสดงออกถึงความเป็นทางการและให้เกียรติคู่เจรจา

รายละเอียดในส่วนที่เหลือเกี่ยวกับวัฒนธรรมธุรกิจของเมียนมา จะกล่าวถึงในสัปดาห์ต่อไป