ข้างนอกหน้าต่าง

โดย...ชนิตร ชาญชัยณรงค์

ผมจำได้ว่าเคยยกวาทะเด็ด “สองคนยลตามช่องคนหนึ่งเห็นโคลนตม คนหนึ่งตาแหลมคม เห็นดวงดาวอยู่พราวพราย” ของนักคิดชาวฝรั่งเศส เฟรเดริก แลงบริดจ์ มาแล้วครั้งหนึ่งเพื่อมองกัมพูชา วันนี้ก็อยากจะบอกเช่นนั้นอีกครับ

เพราะช่วงเดือนที่ผ่านมา ผมเห็นการเปลี่ยนแปลงในกัมพูชาหลายอย่างมาก ตัวเลขการส่งออกของไทยกัมพูชารอบ 5 เดือน เติบโตได้น่าสนใจมาก เพราะโตขึ้นกว่า 15-20% สินค้าแทบทุกรายการมีอัตราการขยายตัวอย่างน่าสนใจ

มันกำลังบอกเราว่า ในวิกฤตย่อมมีโอกาสเกิดขึ้นเสมอ อยู่ที่ใครจะมองเห็น

ผมไปตรวจสอบกับบรรดาโรงงานอุตสาหกรรมที่เข้าไปลงทุนในกัมพูชาก็พบว่า แทบทุกบริษัทมีกำลังการผลิตเพิ่มขึ้นเช่นกัน โรงงานปูนซีเมนต์ขยายการผลิตจากปีละ 1 ล้านตัน มาเป็นปีละ 2-2.5 ล้านตันเข้าไปแล้ว เพราะมีความต้องการสูงมาก เมืองกำลังพัฒนาเต็มที่

ผมว่าธุรกิจไทยที่มีโอกาสในช่วงนี้ได้แก่ อุตสาหกรรมก่อสร้าง อินทีเรียร์ ร้านอาหาร สินค้าโอท็อป ธุรกิจเอสเอ็มอี ที่มองหาฐานการผลิต เพราะที่นี่มีแรงงานจำนวนมาก ราคาถูกกว่าไทย 50% กำลังซื้อเพิ่มขึ้นอย่างมาก เศรษฐกิจน่าจะโตไม่ต่ำกว่า 7% ส่วนไทยนั้นแค่ 3% ก็ต้องเข็นกันหนักมาก

อย่ารีรอที่จะมองหาโอกาสในกัมพูชา เพราะที่นี่ให้สิทธิทางการค้า การลงทุน การส่งออกที่ไทยไม่มีโอกาสจะได้อีกแล้ว มีแต่จะถูกกีดกันทางการค้ามากขึ้นในระยะหลังจากนี้ ยิ่งเป็นการลงทุนด้านโรงงานอุตสาหกรรมแปรรูปด้านการเกษตร เช่น โรงสีแปรรูปข้าว แป้งมันสำปะหลัง ข้าวโพด เว้นภาษีให้ 9 ปี หากทำเพื่อส่งออกประเทศที่ 3

อีกเรื่องที่ผมเห็นว่ากัมพูชากำลังถีบตัวไปไกลกว่าที่ทุกคนคิดมากคือการที่บรรษัทเงินทุนระหว่างประเทศ (ไอเอฟซี) เป็นเจ้าภาพดึง 3 ธนาคารไทย อันประกอบด้วย ธนาคารไทยพาณิชย์ ธนาคารทหารไทย ธนาคารเกียรตินาคินและกลุ่มไอเอ็นจี มาร่วมกันปล่อยกู้ให้กับบริษัท ปราสาค ไมโครไฟแนนซ์ (PRASAC MFI) สถาบันการเงินปล่อยสินเชื่อฐานรากรายใหญ่ที่สุดในกัมพูชา ในวงเงิน 65 ล้านเหรียญสหรัฐ คิดเป็นเงินบาทจะตกประมาณ 2,000 ล้านบาท เพื่อขยายฐานลูกค้าไมโครไฟแนนซ์

สภาพคล่องทางการเงินส่วนบุคคลนั้นเหมือนน้ำมันหล่อลื่นเครื่องยนต์ เมื่อมีมากขึ้น คล่องตัวขึ้น ความฝืดเคืองก็หายไป การลื่นไหลจะง่ายขึ้น