เข้าใจ...ไปรุ่ง

ใครๆ มักพูดถึงโอกาสทองมหาศาลในตลาดซีแอลเอ็มวีที่รอให้เข้าไปค้นหา และไขว่คว้าเอาไว้ จนบางทีอาจทำให้หลายคนมองข้าม “ความเป็นจริง” หลายอย่าง ซึ่งกว่าจะรู้ตัว บางทีก็เกือบสายไปแล้ว

วันนี้ดิฉันขอเอาความจริงบางอย่างที่รับฟังมาจากผู้ที่คลุกคลีใน “เวียดนาม” มาเล่าให้ฟังค่ะ

ความจริงนี้มาจากคำถามที่ว่า ธุรกิจอะไรที่คิดว่ายังไม่ควรเข้าไปทำในเวียดนาม?

ท่านกงสุลไทยประจำโฮจิมินห์ ซิตี้ ฟันธงว่า “ธุรกิจอาหารแช่แข็ง” ค่ะ ซึ่งสะท้อนให้เห็นชัดเจนจากยอดขายเตาไมโครเวฟในเวียดนามที่ไม่ดีเอาเสียเลย เพราะชาวเวียดนามไม่นิยมกินอาหารแช่แข็ง ประเภทที่ต้องเอามาอุ่นก่อนกิน แบบที่คนไทยแบบเราๆ คุ้นเคยกัน

สาเหตุที่เป็นแบบนี้ ท่านทูตพาณิชย์ประจำโฮจิมินห์ ซิตี้ บอกว่า เพราะอาหารแช่แข็งราคาแพง และไม่สอดคล้องกับวิถีชีวิตของชาวเวียดนามค่ะ

ท่านขยายความว่า ท่ามกลางเศรษฐกิจที่เติบโตอย่างรวดเร็ว ชาวเวียดนามมีสะตุ้งสตางค์ใช้จ่ายมากขึ้น ชาวเวียดนามยังนิยมอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ ชนิดที่พ่อแม่
พี่น้อง ลุงป้าน้าอา อาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ไม่เว้นแต่เมืองใหญ่อย่างโฮจิมินห์ ซิตี้

ชาวเวียดนามส่วนใหญ่ยังนิยมซื้อกับข้าว ของสด จากตลาดสด มาทำกินเองในครอบครัว ไม่นิยมออกไปกินอาหารนอกบ้าน เพราะทำกินเองที่บ้านช่วยประหยัดเงินได้มากกว่า แถมอาหารสด ก็มีราคาถูกกว่าด้วย อยากกินอะไรก็ซื้อมาทำกินกันได้ทั้งครอบครัว ที่สำคัญชาวเวียดนามชอบกินผัก ซึ่งมีราคาไม่ได้แพง

ดังนั้น แทนที่จะเอาเงินไปซื้ออาหารแช่แข็ง ซึ่งส่วนใหญ่มักจะกินได้คนเดียว คนเวียดนามก็เอาเงินจำนวนเท่ากันมาซื้อของสดตามใจชอบ เอามาทำกับข้าวที่อยากกิน และกินกันได้ทั้งครอบครัวดีกว่า

นอกจากต้องเข้าใจวิถีความเป็นอยู่ของชาวเวียดนามแบบรวมๆ แล้ว ท่านกงสุลยังแนะนำด้วยว่า ต้องเข้าใจความต่างของคนเหนือและคนใต้ด้วย

โดยทั่วไปชาวเวียดนามภาคเหนือมักจะมัธยัสถ์ เก็บออมเงิน ชอบกินข้าวที่บ้าน ซื้อของจากตลาดสด ต่างจากชาวเวียดนามภาคใต้ ที่ชอบงานรื่นเริง กินข้าวนอกบ้าน ค้าขายเก่ง และชอบท่องเที่ยว

การเข้าใจวิถีชีวิตและจริตคนท้องถิ่นจะช่วยให้สามารถคิดหาสินค้าหรือบริการไปนำเสนอได้ตรงจุด

นอกจากรู้ความต้องการของตัวเองแล้ว ก็ต้องรู้ “ใจ” กลุ่มเป้าหมายด้วยค่ะ ถึงจะรุ่ง