‘บ้านล้านหลัง’ ของโจโกวี (จบ)

โดย...สัมมา คีตสิน

อสังหาฯ เสวนาในสัปดาห์ที่แล้วกล่าวถึงภาพกว้างความเป็นไปเป็นมาของนโยบายบ้านล้านหลัง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งในนโยบาย 9 ประการของประธานาธิบดี โจโก วิโดโด หรือ โจโกวี แห่งอินโดนีเซีย ซึ่งถือเป็นงานที่ท้าทายเป็นอย่างมาก ฉบับนี้มาต่อตอนจบกันครับ

อินโดนีเซียได้เริ่มปรับนโยบายและปรับโครงสร้างด้านสถาบันเพื่อเกื้อหนุนให้เกิดความสามารถด้านการจัดหาบ้านอยู่อาศัยมากขึ้น อย่างไรก็ตามในอดีตที่ผ่านมางบประมาณประจำปีของรัฐบาลที่จัดสรรให้กับการลงทุนในที่อยู่อาศัยของภาครัฐยังมีสัดส่วนน้อยมาก เช่น มีเพียงร้อยละ 0.3 ของงบประมาณรัฐบาลกลางในปี 2556 หรือเท่ากับเพียงประมาณร้อยละ 0.05 ของ GDP เท่านั้น

สิ่งหนึ่งที่รัฐบาลอินโดนีเซียได้ดำเนินรุดหน้าไปกว่าไทยคือการมีกระทรวงที่ดูแลด้านที่อยู่อาศัยอย่างชัดเจน เรียกว่า Ministry of Housing ซึ่งมีมาแล้วหลายปี และในปีนี้เองรัฐบาลอินโดนีเซียได้ควบรวมกระทรวง Ministry of Housing นี้เข้ากับ Ministry of Public Works หรือกระทรวงโยธาธิการ กลายเป็น Ministry of Public Works and Housing หรือกระทรวงโยธาธิการและที่อยู่อาศัย

นอกจากนี้ ธนาคารโลกยังแนะนำให้รัฐบาลอินโดนีเซียดำเนินการจัดตั้งระบบข้อมูลที่อยู่อาศัยและอสังหาริมทรัพย์ (Housing and Real Estate Information System หรือ HREIC) ในรูปแบบใกล้เคียงกับศูนย์ข้อมูลอสังหาริมทรัพย์ (Real Estate Information Center หรือ REIC ของไทย) ทั้งนี้ ผู้เขียนได้มีโอกาสให้ความเห็นต่อผู้เชี่ยวชาญในโครงการนี้ไปหลายประการ

นโยบาย Satu Juta Rumah หรือ One Million Homes หรือบ้านล้านหลัง ที่ประธานาธิบดีโจโกวีประกาศเมื่อสิ้นเดือน เม.ย. 2558 ก็เป็นการปรับเปลี่ยนนโยบายด้านที่อยู่อาศัยที่สำคัญของอินโดนีเซีย ตามนโยบายนี้ รัฐบาลอินโดนีเซียตั้งเป้าหมายจะก่อสร้างบ้านเฉลี่ยปีละประมาณ 1 ล้านหลังทุกปีในระหว่างปี 2558-2562 ซึ่งนับเป็นโครงการที่ท้าทายอย่างยิ่ง

รัฐบาลอินโดนีเซียยังมีการบ้านให้ทำอีกมาก ในการที่จะทำให้โครงการบ้านล้านหลังประสบความสำเร็จตามเป้าหมาย ทั้งการเร่งจัดหาที่ดิน การวางระบบการก่อสร้างและสาธารณูปโภคที่จำเป็น และการสร้างระบบสินเชื่อที่อยู่อาศัย และการให้งบประมาณสนับสนุนด้านราคาแก่ผู้มีรายได้น้อย รวมทั้งการกำหนดราคาขายที่เหมาะสมให้แตกต่างกันไปตามพื้นที่ทั่วประเทศ

บริษัทผู้ประกอบการธุรกิจพัฒนาที่อยู่อาศัยรายใหญ่ของอินโดนีเซีย ไม่ว่าจะเป็น Lippo Karawaci, CiputraDevelopment หรือ Agung Podomoro Land ล้วนแต่ถนัดสร้างบ้านสำหรับตลาดระดับบน ต่างจากประเทศไทยซึ่งบริษัทขนาดใหญ่ เช่น แอล.พี.เอ็น. ดีเวลลอปเมนท์ หรือพฤกษา เรียลเอสเตท ต่างมีประสบการณ์ในการสร้างบ้านในตลาดล่างด้วยปริมาณมากมายาวนาน

สำหรับโครงการบ้านล้านหลังของอินโดนีเซียจะสำเร็จเป็นรูปธรรมได้ อาจต้องมาศึกษาประสบการณ์และเทคโนโลยีการก่อสร้างระบบ Pre-fabrication ของผู้ประกอบการไทย และศึกษาทั้งข้อดีและข้อบกพร่องของโครงการบ้านเอื้ออาทรของไทยประกอบด้วย