พัฒนาอย่างยั่งยืน

การเกิดขึ้นของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่มากมายในกรุงเทพฯ เป็นประเด็นที่แม้แต่สื่อต่างชาติก็ต้องหันมามอง เพราะไม่เพียงแต่ส่งผลกระทบต่อปัญหาการจราจรและ
สิ่งแวดล้อม แต่ยังกระทบกับวิถีชุมชนและร้านค้าย่อยด้วย

สำนักข่าวดีพีเอของเยอรมนี รายงานว่า ในกรุงเทพฯ ตามแนวรถไฟฟ้าตั้งแต่หมอชิตถึงแบริ่ง มีห้างสรรพสินค้ามากถึง 31 ห้าง ในขณะที่มีสถานีตลอดเส้นทางรถไฟฟ้าเพียง 23 สถานี แน่นอนเมื่อห้างขนาดใหญ่เกิดขึ้น ร้านค้าย่อยๆ ในชุมชนยิ่งหดหาย แทบไม่เหลือวิถีชุมชนดั้งเดิมของคนกรุงเทพฯ อีกแล้ว โดยเฉพาะในย่านสุขุมวิทและทองหล่อ

ในช่วงที่ผ่านมาผู้ประกอบการศูนย์การค้าต้องการสร้างให้กรุงเทพฯ กลายเป็นแหล่งช็อปปิ้งในอาเซียน แม้เราจะยังไม่ได้ลดภาษีสินค้าแฟชั่นให้เหลือ 0% เหมือนกับสิงคโปร์ แต่ก็มีนักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามามากมาย โอกาสที่เราจะก้าวสู่การเป็นจุดหมายปลายทางของช็อปปิ้งไม่ยากเลย

แต่โจทย์ที่ยาก คือ ทำอย่างไรที่จะทำให้การเติบโตของกรุงเทพฯ เป็นไปอย่างยั่งยืน ทุกวันนี้ปัญหาการจราจรไม่ต้องพูดถึง เป็นวิกฤตที่คนกรุงเทพฯ ที่ต้องเผชิญอยู่ตลอดเวลา ยิ่งวันเสาร์-อาทิตย์ เป้าหมายที่จะเดินทางเข้าสู่ใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยห้างสรรพสินค้าเหล่านี้ ต้องฟันฝ่าจราจรยิ่งกว่าวันปกติ

รวมถึงการใช้ไฟฟ้าของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่เพียง 1 ห้างนั้น มีข้อมูลว่าใช้ไฟมากกว่าจังหวัดทางภาคเหนือทั้งจังหวัด นี่คือสิ่งที่ผู้เกี่ยวข้องต้องคิดคำนึงในระยะยาวมองอนาคตข้างหน้าว่าสิ่งที่จะเกิดกับกรุงเทพฯ รวมทั้งคนทั้งประเทศจะเป็นอย่างไรต่อไป

ยิ่งวิถีชุมชน ร้านค้าย่อยต่างๆ ซึ่งเป็นเสน่ห์ของคนกรุงเทพฯ เริ่มหดหายไปทีละน้อย รวมถึงช่องทางในการจำหน่ายสินค้าก็หดหายลง บ้างไปจับจองพื้นที่ใต้ทางด่วนบ้าง หรือออกงานแสดงสินค้าปีละครั้ง ดูแล้วให้นึกสงสารผู้ประกอบการขนาดเล็กเหล่านี้ยิ่งนัก

รัฐบาลที่ผ่านมาพยายามสนับสนุนผู้ประกอบการในแต่ละท้องถิ่นสร้างผลิตภัณฑ์ชุมชน หรือที่เรียกว่าโอท็อป สร้างขึ้นมามากมายแต่ไม่มีช่องทางให้จำหน่าย นับวันค่อยๆ ตายไปทีละผลิตภัณฑ์ แม้ห้างขนาดใหญ่จะพยายามหาพื้นที่วางจำหน่ายแต่ก็เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น

ถึงเวลาที่ทั้งภาครัฐ เอกชน จะต้องทบทวนวิธีคิดใหม่ในการพัฒนาอย่างยั่งยืนให้ธุรกิจเล็กและใหญ่อยู่ร่วมกันได้อย่างยั่งยืน