จุดตาย...บริษัทไทย บริหารบริษัทต่างแดน (2)

โดย...ดิลก ถือกล้า [email protected]

ผมได้กล่าวถึงบริษัทไทยที่มีศักยภาพในการไปซื้อหรือควบรวมกิจการในต่างประเทศ แต่จะมีเพียงไม่กี่บริษัทที่สามารถพูดได้เต็มปากว่า ประสบความสำเร็จได้ตามเป้าหมายที่วางไว้ และได้สรุป “จุดตาย” ที่ทำให้การบริหารบริษัทในต่างประเทศไม่เป็นไปตามเป้าหมาย คือ ไม่ทำตามความถนัด ทางไปไม่ชัดเจน มองไม่เห็นความต่าง และไม่ทำงานอย่างเป็นสากล

ครั้งที่แล้วได้พูดถึงสองข้อแรกไปแล้ว ครั้งนี้จะกล่าวถึงรายละเอียดอีกสองข้อคือ

1.มองไม่เห็นความต่าง ผมหมายถึง การไม่ได้ตระหนักหรือให้น้ำหนักน้อยมากกับความแตกต่างทางวัฒนธรรม ทั้งวัฒนธรรมของประเทศและวัฒนธรรมขององค์กร

ทั้งที่โดยงานวิจัยและผลสำรวจได้ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ความล้มเหลวของการไปซื้อหรือการควบรวมกิจการนั้น สาเหตุสำคัญประการหนึ่งก็คือ การไม่บริหารความต่างทางวัฒนธรรมและวิธีการทำงานอย่างให้ความสำคัญและมีประสิทธิภาพที่ดีพอ

เช่น วัฒนธรรมการแสดงออกในที่ประชุม วัฒนธรรมการจัดการความขัดแย้ง เป็นต้น โดยธรรมชาติในช่วงแรกๆ แต่ละฝ่ายมักจะพยายามรับฟังและอดทนกับความต่าง แต่เวลาผ่านไปหากไม่มีการสร้าง “วัฒนธรรมร่วม” ให้เป็นรูปธรรม แต่ละฝ่ายก็จะกลับไปที่วัฒนธรรมการทำงานเดิมตามความเคยชิน ที่อาจสร้างอุปสรรคต่อผลสำเร็จได้ การสร้างวัฒนธรรมร่วมต้องใช้เวลา และการสื่อสารของผู้บริหารที่มีประสิทธิผลอีกด้วย

2.ไม่ทำงานอย่างเป็นสากล หมายถึงยังใช้สไตล์แบบไทยๆ ในการทำงานหรือบริหารหรือตัดสินใจ ตัวอย่างที่เราทราบกันดีจากที่คนต่างชาติสะท้อนถึงเรา เช่น ความพอใจกับผลงานที่ทำได้ว่าพอแล้ว การไม่ค่อยกล้าตัดสินใจ ไม่แสดงความเห็นในที่ประชุม กลัวการเผชิญหน้า เกรงใจไม่กล้าแจ้งข่าวร้าย ทำอะไรคนเดียวไม่ได้ ต้องมีคนคอยช่วย เป็นต้น

สิ่งเหล่านี้จะขัดแย้งกับการทำงานที่เป็นสากลเขาเป็นกัน ทำให้ได้รับการยอมรับในเวทีสากลได้ยาก

ที่กล่าวมาทั้ง 4 ข้อ คงเป็น “จุดตาย” เพียงบางข้อที่ทำให้บริษัทไทยยังไปได้ไม่ไกลอย่างที่ต้องการ ซึ่งหากเราตระหนักและสามารถลดสิ่งเหล่านี้ได้ ก็จะเป็นการสร้างโอกาสในความสำเร็จได้อีกทางหนึ่ง