แม่เหล็ก

ก่อนหน้านี้ บริษัทต่างชาติได้ทยอยเข้าไปตั้งฐานผลิตใน “อินโดนีเซีย” เพื่อผลิตสินค้าป้อนตลาดในประเทศเป็นหลัก และส่งออกไปประเทศในอาเซียนบ้างส่วนหนึ่ง

แต่ตอนนี้เริ่มมีสัญญาณชัดเจนแล้วว่า อินโดนีเซีย กำลังจะเป็นฐานการผลิตสำคัญอีกแห่งหนึ่ง ที่จะผลิตและส่งออกสินค้าไปขายตลาดนอกภูมิภาค

โดยเมื่อไม่กี่วันก่อน ซูซูกิ มอเตอร์ ประกาศว่าจะส่งออกมอเตอร์ไซค์เมดอินอินโดนีเซียออกไปขายที่ญี่ปุ่น ยุโรป นิวซีแลนด์ และออสเตรเลียด้วย

นอกจากซูซูกิแล้ว ก็ยังมีบริษัทญี่ปุ่นอีกหลายรายที่กำลังจะเพิ่มการส่งออกสินค้าจากอินโดนีเซียออกไปบุกตลาดโลก เช่น โตโยต้า เบอร์ 1 ของวงการรถยนต์ มองว่าการผลิตรถยนต์ในอินโดนีเซียมีจุดเด่นในแง่ของการประหยัด เนื่องจากผลิตจำนวนมาก ทำให้ต้นทุนต่อหน่วยลดลง และตอนนี้ดูเหมือนว่า บางโรงงานสามารถแข่งขันเรื่องราคาได้ดีกว่ารถยนต์จากไทยแล้ว

มิตซูบิชิ และบริษัทจากจีนและสหรัฐก็ต่างขยายการผลิตในอินโดนีเซียเหมือนกัน เพราะแค่มองในแง่ตลาดที่ใหญ่ เศรษฐกิจที่เติบโตเฉลี่ยสูงกว่า 5% ต่อปี คนมีรายได้มากขึ้น ก็เป็นแรงดึงดูดที่มากพอตัวอยู่แล้ว แถมตอนนี้สามารถผลิตเพื่อส่งออกได้อีก คงไม่ต้องพูดถึงว่าจะดีมากกว่าเดิมแค่ไหน

รวมๆ แล้วสมาคมอุตสาหกรรมยานยนต์อินโดนีเซีย ประเมินว่าค่ายรถยนต์ญี่ปุ่นจะอัดเงินลงทุนประมาณ 7,000 ล้านเหรียญสหรัฐในแดนอิเหนาช่วงปี 2557-2561 โดยในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา บริษัทต่างชาติในกลุ่มผลิตยานยนต์และสินค้าเพื่อการขนส่งได้ลงทุนในอินโดนีเซียรวมเกือบๆ 5,800 ล้านเหรียญสหรัฐ

การผงาดขึ้นมาอย่างรวดเร็วของอินโดนีเซียเป็นสิ่งที่ไทยประมาทไม่ได้ เพราะนี่คือการส่งออกสินค้าที่ต้องอาศัยเทคโนโลยี ความเชี่ยวชาญ และแรงงานที่มีทักษะขึ้นอีกขั้น

แถมยังเป็นกลุ่มสินค้าที่ใครๆ ก็ยอมรับว่าไทยคือ “ฮับ” การผลิตสำคัญของโลกในช่วงที่ผ่านมา

วันนี้ไทยอาจยังเด่นกว่าอินโดนีเซีย ในแง่เป็นฐานเดิมที่นักลงทุนลงหลักปักฐานแน่นแล้ว หรือมีโครงสร้างพื้นฐานที่ดีกว่า แต่ขณะที่เราพัฒนาสิ่งต่างๆ “ช้า” ลง คนอื่นกลับพัฒนาตัวเอง “เร็ว” ขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อนักลงทุนมีทางเลือกมากขึ้น ไทยจะทำอย่างไรให้เป็น “แม่เหล็ก” ไม่ใช่ “สปริงบอร์ด” ที่ใครๆ ใช้เป็นฐานดีดตัวเองออกไป