วิญญาณปู่ช่วยหลาน

โดย...ซิวซี แซ่ตั้ง

เรื่องผีเรื่องวิญญาณที่ใครหลายคนคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ แต่สำหรับผมไม่คิดเช่นนั้น เพราะผมเชื่อว่าวิญญาณปู่ที่ล่วงลับไปแล้ว มาช่วยให้ผมหายตาบอด นับเป็นปาฏิหาริย์ที่แปลกประหลาด ซึ่งทุกวันนี้ผมก็ยังหาคำตอบให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้

หลายปีที่ผมต้องทนทุกข์เพราะตาบอด จนหมดหวังจะรักษาให้หาย คืนหนึ่งผมนอนหลับแล้วฝันไปว่า มีชายแก่หน้าตาใจดี ไว้ผมทรงแมนจูใส่ชุดสีกรมท่าเข้มแบบคนจีนโบราณมาหา โดยมีชายรูปร่างสูงใหญ่ศีรษะล้านที่ดูอ่อนวัยกว่า เดินตามมาด้านหลัง ใส่ชุดสีกรมท่าเหมือนกัน

ในฝันผมเห็นชายทั้งสองชัดเจนมาก ทั้งคู่ยืนอยู่ตรงประตูบ้าน ผมถามชายแก่ที่เดินนำหน้ามาว่า “ท่านเป็นใคร” ชายแก่บอกกับผมว่า “อั๊วเป็นอากงของลื้อ พาหมอมารักษาตาให้ลื้อ” จากนั้นก็หันไปชี้ชายที่อยู่ด้านหลัง “นี่ไงหมอคนที่จะช่วยให้ลื้อหายจากตาบอด เขาเป็นคนที่ติดหนี้บุญคุณลื้อแต่ชาติปางก่อน ในชาตินี้เขาจะมาใช้หนี้บุญคุณให้”

“ผมจะไปพบเขาได้ที่ไหนล่ะครับอากง”

“ไม่ไกลจากบ้านของลื้อ”

อากงบอกสถานที่อย่างละเอียดกับผม และให้ผมจำหน้าตาหมอที่จะรักษาดวงตาผมไว้ให้แม่นยำ “ลื้อต้องบอกให้พ่อแม่ของลื้อรีบพาไป” อากงกำชับก่อนจะหายวับไป ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา นึกประหลาดใจกับความฝันที่ชัดเจนเสียเหลือเกิน

ความรู้สึกก้ำกึ่ง เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง พอดีกับเวลานั้นเป็นช่วงเช้ามืด ผมได้ยินเสียงไก่ขัน และผู้คนเริ่มออกมาทำกิจกรรมยามเช้ากันแล้ว ผมรีบลุกขึ้น เดินไปหาพ่อกับแม่ เล่าเรื่องความฝันให้ทั้งสองฟัง แม่ถามผมว่า “คนแก่นั้นหน้าตาเป็นยังไง” ผมบรรยายลักษณะชายชราที่เห็นในฝันให้พ่อกับแม่ฟัง “เขาบอกว่าเขาเป็นอากงของผม” ทั้งสองถึงกับอึ้ง เพราะจากคำบอกเล่าของผม ลักษณะชายแก่ที่ผมบรรยายให้ฟังนั้นตรงกับลักษณะของอากง โดยที่ผมเองไม่เคยเห็นอากงมาก่อน เพราะอากงเสียชีวิตก่อนหน้าที่ผมจะเกิดถึง 23 ปี จึงเป็นเรื่องเหลือเชื่อมากที่ผมบอกลักษณะท่าทางของอากงได้แม่นยำราวกับเคยพบกับอากงมาก่อน พ่อถึงกับพึมพำด้วยความประหลาดใจ

“อากงของลื้อเฮี้ยนขนาดนี้เลยหรือ”

พ่อสรุปว่าอากงคงมาบอกหนทางรักษาตาให้กับหลาน

“ถ้าอย่างนี้เรารีบไปสืบเสาะดูซิว่า ในละแวกบ้านเรามีหมอคนที่อากงมาบอกจริงหรือเปล่า”

พ่อกับแม่เตรียมพาผมไปสืบหาหมอในฝัน ซึ่งก่อนเดินทาง พ่อออกไปซื้อยาที่ตลาดให้ผมกิน ระหว่างทางนั้นเอง พ่อได้พบกับแม่สามีของพี่สาวของผมที่อยู่คนละหมู่บ้านโดยบังเอิญ ซึ่งได้กล่าวทักทายพ่อ

“จะไปไหน”

“ไปซื้อยาให้ซิวซี”

“ไอ้หยา...ตาบอดมาตั้งหลายปี กินยาไปตั้งเยอะแล้วยังไม่หาย ทำไมลื้อยังจะซื้อยาให้กินอีก”แม่สามีของพี่สาวผมพูดเหมือนตำหนิก่อนส่ายหน้าแสดงอาการไม่เห็นด้วย แล้วแนะนำว่า “ลื้อน่าจะพาไอ้ตี๋ไปหาหมอที่ชื่อ “ไช่เฮียนลิว” หมอคนนี้เก่ง มีฝีมือในทางรักษาตาเป็นอย่างดี ฉันเคยไปรักษาตากับหมอคนนี้ เก่งจริงๆ ใครเป็นโรคอะไรที่เกี่ยวกับดวงตา ไปหาหมอเฮียนลิวคนนี้เป็นไม่มีผิดหวัง”

แม่สามีของพี่สาวได้บอกที่อยู่ของหมอไช่เฮียนลิวให้กับพ่อโดยละเอียด เมื่อกลับมาถึงบ้าน พ่อเล่าเรื่องต่างๆ ให้พวกเราฟัง ทุกคนต่างรู้สึกประหลาดใจ เพราะนับเป็นความบังเอิญที่จู่ๆ พ่อได้พบกับแม่สามีของพี่สาวทั้งที่อยู่คนละหมู่บ้าน ซึ่งแนะนำหมอรักษาดวงตา และบอกที่อยู่ของหมอตรงกับความฝันของผมทุกประการ

ได้ยินเช่นนั้นผมรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น แทบจะตะโกนไชโยออกมาเลยทีเดียว ผมมีความหวังว่าจะได้รับการรักษาจากหมอที่มีความเชี่ยวชาญทำให้ผมพ้นจากการเป็นคนตาบอด อาจถือได้ว่าเรื่องนี้เป็นข่าวดีที่สุดสำหรับครอบครัวเราเลยก็ว่าได้

(อ่านต่อฉบับวันเสาร์หน้า)