เศรษฐกิจเพื่อนบ้าน

“บางครั้งการเดินทางก็เป็นตัวบอกเล่าวิถีชีวิตของคนในพื้นที่หรือประเทศนั้นได้ดีกว่าการเรียนรู้ผ่านหน้าหนังสือ และยิ่งจะเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (เออีซี) การเรียนรู้ประเทศเพื่อนบ้านจึงเป็นเรื่องสำคัญ” ทรงฤทธิ์ โพนเงิน นักวิชาการอิสระ นักเขียน และกรรมการศูนย์แม่น้ำโขงศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ระบุ

ทรงฤทธิ์ บอกว่า ปัจจุบันเราค่อนข้างห่างกับประเทศเพื่อนบ้าน เพราะไม่ค่อยเรียนรู้ภาษาของเขา ในขณะที่เพื่อนบ้านเรียนรู้ภาษาไทยกัน ทำให้ไทยพัฒนาไปช้ากว่าคนอื่น ทั้งที่ความจริงแล้ว ไทยคิดเรื่องการเป็นประเทศอุตสาหกรรมใหม่ หรือการเป็นเสือตัวที่ 5 มานานก่อนสิงคโปร์และมาเลเซียเสียอีก แต่ป่านนี้ไทยยังไม่ไปถึงไหนเลย

เรื่องดังกล่าวถึงขนาดมีการพูดเล่นกันว่า มาเลเซียไม่ต้องคิดอะไรเลย แค่รอก๊อบปี้แนวคิดจากไทยไปต่อยอดในการพัฒนาก็พอแล้ว เพราะคนไทยคิดเก่ง แต่ไม่ชอบลงมือปฏิบัติ

ทั้งนี้ เมื่อเจาะลึกลงไปดูนโยบายเศรษฐกิจของประเทศเพื่อนบ้านที่มีชายแดนติดกับไทย จะพบว่า ตอนนี้จีนกลายเป็นคู่แข่งที่น่ากลัว ขึ้นมาเป็นเบอร์หนึ่งทั้งในตลาดพม่าและลาวแทนไทย จึงวางใจไม่ได้

ขณะที่ลาวเองแม้ว่าจะไม่มีเงิน แต่ก็มีวิธีคิดที่จะดึงเงินลงทุนจากต่างชาติเข้ามาในประเทศ และจากศักยภาพของลาวที่เป็นแบตเตอรี่ของอาเซียน มีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้า 3 หมื่นเมกะวัตต์จากแม่น้ำสาขา ทำให้ต้องลงทุนสร้างเขื่อนมากถึง 180 เขื่อน ปัจจุบันจีนและมาเลเซียก็เริ่มเข้าไปลงทุนแล้ว

สำหรับกัมพูชาเองก็ตั้งเป้าที่จะสร้างเขตเศรษฐกิจพิเศษชายแดนให้ได้ 25 แห่ง และทุกแห่งก็จะมีกาสิโนตั้งอยู่ ส่วนด้านการลงทุนในกัมพูชานั้น ขณะนี้กลุ่มทุนจากจีนเป็นกลุ่มที่เข้าไปลงทุนในกัมพูชามากที่สุด และทุกโครงการล้วนเกี่ยวกับไทยทั้งนั้น เช่น การลงทุนเหมือง โรงกลั่นน้ำมัน รถไฟทางคู่ (เกาะกง) แต่ทุกโครงการยังต้องรอให้ไทยกับกัมพูชาตกลงกันได้ก่อน โดยเฉพาะในพื้นที่ทับซ้อน

ด้านเวียดนามถือว่าเป็นประเทศที่มีเสถียรภาพมาก ที่ผ่านมามีอัตราการเติบโตไม่ต่ำกว่า 6% มีเพียงปีก่อนที่เกิดปัญหาฟองสบู่เล็กๆ แตกจากภาคอสังหาริมทรัพย์ แต่ก็ก้าวข้ามมาได้

นโยบายเศรษฐกิจของเวียดนามขณะนี้ จึงเน้นให้ความสำคัญไปที่การพัฒนาในพื้นที่เขตแม่โขงเดลต้าที่ครอบคลุมพื้นที่ทั้ง 13 จังหวัดของประเทศเวียดนาม เพราะพื้นที่ดังกล่าวเป็นแหล่งพื้นที่ความมั่นคงด้านอาหารของเวียดนาม

จากนโยบายทางเศรษฐกิจของเพื่อนบ้าน ทำให้เห็นว่า เวลานี้ไทยต้องเร่งก้าวให้เร็วขึ้น ไม่เช่นนั้นจะเสียโอกาสในการเป็นศูนย์กลางการเชื่อมโยงโลจิสติกส์และสาธารณูปโภค

“อย่างไรก็ดี สิ่งที่ไทยขาดคือ การไม่มียุทธศาสตร์ระยะยาวที่ชัดเจน จึงทำให้วางยุทธวิถีในการเดินหน้าไปไม่ถูก ความต่อเนื่องไม่เกิดเพราะเปลี่ยนแปลงไปตามการเมือง” ทรงฤทธิ์ สรุป