‘โบแมน เบเกอรี่’ ร้านโดนัทของผู้ที่ไม่ย่อท้อ

เมื่อทราวิส โบแมนบอกกับคุณป้า และยายว่าวางแผนจะเปิดธุรกิจขนาดเล็กเป็นของตนเอง ญาติสาวทั้ง 2 ต่างคิดว่าโบแมนคงบ้าไปแล้วแน่ๆ

“คนทั่วไปมักไม่รู้ว่าธุรกิจขนาดเล็กต้องผ่านอะไรบ้าง” เกล โบแมน คุณยายซึ่งเคยเปิดร้านรับตกแต่งเค้กและจัดงานเลี้ยงนอกสถานที่มาหลายปีกล่าว เช่นเดิมกับคุณป้าคิม มิทเชล ที่เป็นเจ้าของร้านขายขนม “โอลิมเปียน แคนดีส์” ในเมืองริชมอนด์ ในรัฐเวอร์จิเนียที่ลงความเห็นว่าธุรกิจขนาดเล็กไม่ได้สวยหรูเหมือนที่หลายคนคาดไว้

กระนั้น เสียงคัดค้านต่อต้านจากคนที่บ้านก็ไม่อาจทำให้โบแมนไขว้เขวได้ เพราะนั่นเป็นความฝันที่อยากทำให้ได้ก่อนเสียชีวิต โบแมนจึงได้ตัดสินใจเปิดร้านขายขนมชื่อ “โบแมน เบเกอรี่” ในปี 2009 และ 5 ปีต่อมา ธุรกิจนี้ก็ไปได้สวย ทว่า ทราวิส
โบแมนก็ได้ซาบซึ้งถึงคำเตือนที่บรรดาญาติๆ ได้กล่าวไว้ก่อนจะเปิดกิจการจริงๆ

หลังจากจบมัธยมปลายในปี 2004 โบแมนก็เข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในด้านศึกษาการเกษตร ซึ่งในช่วงนั้นเองก็ได้มีโอกาสเข้าไปฝึกงานที่วอลท์ ดิสนีย์ เวิลด์ สวนสนุกขนาดใหญ่ในเมืองออร์แลนโด รัฐฟลอริดา ระหว่างที่ฝึกงานด้านอาหารและเครื่องดื่มอยู่นั้น โบแมนก็ไปได้ยินบทสนทนาระหว่างเชฟและนักเรียนทำอาหาร ซึ่งเชฟก็ได้บอกสิ่งที่นักเรียนแต่ละคนจำเป็นต้องทำ แต่กลับมีนักเรียนบางคนที่ทำไม่ได้

“ผมเติบโตมาในครัว ผมรู้ทันทีเลยว่าเธอกำลังมีปัญหา ผมก็เลยยื่นมือเข้าไปช่วยเธอ” โบแมนกล่าว และเมื่อเชฟเห็นความสามารถที่คาดไม่ถึง ก็เลยชวนให้ชายหนุ่มผู้มีเสน่ห์ปลายจวักคนนี้เข้าร่วมทีมด้วย

ไม่นานหลังจากนั้น โบแมนก็เข้าไปร่ำเรียนในสถาบันด้านอาหารชั้นนำของโลกอย่าง เลอ กอร์ดอง เบลอ ที่เมืองออร์แลนโด และระหว่างนั้น ก็ทำงานพาร์ตไทม์ร่วมกับอีวาล์ด นอทเทอร์ พ่อครัวนักปั้นน้ำตาลมือฉมังที่ชื่อเสียงโด่งดัง

ในปี 2007 โบแมนก็ได้รับปริญญาบัตรด้านศิลปะการอบขนมและทำเพสตรี และกลับมาเป็นเชฟขนมในครัวของรีสอร์ทในดิสนีย์ เวิลด์ที่คุ้นเคย ซึ่งเป็นช่วงการทำงาน 2 ปีที่ได้ประสบการณ์มากมาย ทว่า ความคิดถึงบ้านก็มากเกินจะทนไหว จึงได้ตัดสินใจเข้าซื้อร้านโดนัทที่ประกาศขายใน
เฮเกอร์สทาวน์ บ้านเกิด อีก 2 สัปดาห์ให้หลังก็เริ่มเปิดร้านเต็มตัว

การเปลี่ยนแปลงจากการทำงานในครัวอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพื่อเลี้ยงแขกทั้งโรงแรม กับการเป็นเจ้าของธุรกิจขนาดเล็กเป็นสิ่งที่โบแมนยังต้องเรียนรู้อีกมาก ไม่ว่าจะเป็นพนักงานที่เคยมีมากกว่า 50 คน กลายเป็นหัวหน้าของลูกน้องเพียงแค่ 4 คนเท่านั้น และจากงบประมาณของยักษ์ใหญ่แห่งวงการการ์ตูนที่มีไม่จำกัด ตอนเปิดร้านเองก็แทบจะต้องกัดก้อนเกลือกินเลยทีเดียว แถมยังต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำ พร้อมกับรับภาระหน้าที่หลากหลาย

คุณป้ามิทเชลกล่าวว่าสิ่งที่โบแมนต้องเผชิญถือเป็นเรื่องธรรมดาที่เจ้าของธุรกิจรายย่อยต้องเผชิญ และความแข็งแกร่งเหล่านี้เองที่จะเป็นแรงผลักดันให้เดินหน้าไปสู่ความสำเร็จ

ในช่วงเดือน ก.ย.-ต.ค. ร้านโบแมน เบเกอรี่ มียอดขายโดนัท 1.1 หมื่นชิ้น/สัปดาห์ และในช่วงเทศกาลต่างๆ ร้านดังกล่าวก็รับทรัพย์ไปเต็มๆ เพราะถือเป็นช่วงออกร้านที่กอบโกยรายได้เป็นจำนวนมาก แถมยังเพิ่มสินค้าเป็นขนมหวานหลากหลายชนิดให้ลูกค้าได้เลือกสรรอีกด้วย

“เราทำธุรกิจในช่วง 2 วันของเทศกาลได้มากกว่าที่ขายของในร้าน 2 เดือนครึ่งเสียงอีก” เจ้าของร้านโดนัทกล่าว พร้อมเสริมว่าลูกค้าที่ซื้อของจากหน้าร้านคิดเป็นสัดส่วนแค่เพียง 5% เท่านั้น เพราะร้านเน้นการออกขายตามงานเทศกาล หรือรับจัดงานเลี้ยงมากกว่า

จากประสบการณ์และบทเรียนที่ญาติสนิทมิตรสหายได้ให้ไว้ ประกอบกับประสบการณ์ในครัวที่เคยทำงานในร้านของป้ากับยาย รวมถึงกำลังใจจากคนในครอบครัว เป็นส่วนที่ทำให้โบแมนทำฝันให้กลายเป็นจริงได้