เรื่องเศร้าของนักคาดการณ์

แล้ววันที่น่ากลัวก็มาถึงจนได้ เมื่อเราได้รู้ความจริงว่าจีดีพีไทยในปี 2557 นี้จะเติบโตประมาณ 1% เท่านั้น

เมื่อตอนต้นปีหน่วยงานที่เราคิดว่าน่าเชื่อถือได้คาดการณ์การเติบโตเศรษฐกิจไว้ค่อนข้างสวยหรู คือ สำนักงานเศรษฐกิจการคลัง (สศค.) กระทรวงการคลังคาดการณ์ไว้ที่ 3.5-4.5% ขณะที่สภาพัฒน์คาดการณ์ไว้ที่ 3-4% และธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) คาดการณ์ไว้ที่ 2.7%

ทั้งสามหน่วยงานอาจจะคาดการณ์ต่างกัน แต่ที่ทำเหมือนๆ กันคือค่อยๆ ลดการคาดการณ์ลงทุกๆ 3 เดือน สภาพัฒน์คาดการณ์ 3-4%, 1.5-2.5% 1.5-2.0% ธปท.คาดการณ์ 2.7% 1.5% 1.5% ส่วน สศค.คาดการณ์ 3.5-4.5% 2.1-3.1% 2%

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หน่วยงานทั้งสามใช้วิธีคาดการณ์แบบสูงไว้ก่อนแล้วค่อยๆ ลดลง เมื่อปี 2556 ก็ทำแบบนี้มาทีหนึ่งแล้ว ตอนต้นปีสภาพัฒน์คาดการณ์ว่าเศรษฐกิจไทยจะเติบโต 4.5-5.5% แล้วค่อยๆ ลดการคาดการณ์ลงเรื่อยๆ เหมือนๆ กับ สศค.ที่คาดการณ์ไว้สูงลิบที่ 5.7% ส่วน ธปท.ปีที่แล้วนี่เสียฟอร์มมากเลยเพราะในเดือน ม.ค.คาดการณ์ไว้ที่ 4.9% พอถึง เม.ย.คาดการณ์สูงขึ้นอีกเป็น 5.1% ด้วยเหตุผลว่าเศรษฐกิจไทยฟื้นตัวแรงกว่าที่คิด ก่อนจะลดการคาดการณ์ลงเหลือ 4.2% ในเดือน ก.ค.สุดท้ายเศรษฐกิจไทยปี 2556 โตเพียง 2.9%

สรุปว่าทั้งปี 2556 และปี 2557 หน่วยงานทั้งสามคาดการณ์การเติบโตเศรษฐกิจผิดไป 2-3% หรือผิดเกือบ 50% ซึ่งน่ากังวลในความสามารถของการคาดการณ์ของหน่วยงานเหล่านี้อย่างมาก และที่น่าสงสัยก็คือทำไมหน่วยงานเหล่านี้ไม่ร่วมมือกันคาดการณ์ตัวเลขเดียวกัน และเมื่อไหร่จะเลิกคาดการณ์แบบเว่อร์ๆ เสียที

พอตัวเลขเติบโตจริงออกมาห่างจากการคาดการณ์ เราก็จะได้ยินเหตุผลสารพันที่พยายามจะอธิบายเราว่า ทำไมเศรษฐกิจไทยปีนี้ไม่โตเหมือนที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้ เหตุผลที่ใช้กันบ่อยก็คือเศรษฐกิจโลกไม่ฟื้นอย่างที่คิด เราก็เลยส่งออกไม่ได้ การเมืองก็ไม่นิ่งเลยทำให้การเบิกจ่ายงบประมาณทำได้ช้า ฯลฯ

คำแก้ตัวเรื่องการส่งออกนั้นฟังไม่ขึ้นเอาเลยนะครับ เพราะไทยเราอยู่บนโลกเดียวกับประเทศอื่นๆ เช่น เวียดนาม มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ แต่ทำไมเขาส่งออกได้? เลิกหลอกตัวเองกันได้แล้วครับ เราส่งออก
0ไม่ได้ก็เพราะ 1) ตลาดเก่าที่เราเคยขายอยู่ประจำเขาซื้อเราน้อยลง 2) ตลาดใหม่ที่เรายังไม่เคยขาย เราก็ยังขายไม่ได้ 3) สินค้าที่เราผลิตได้โลกไม่ต้องการ และ 4) สินค้าที่โลกต้องการเราผลิตไม่เป็น ไม่มีโรงงานที่ผลิตเป็น

และที่ภาครัฐต้องเข้าใจก่อน ก็คือ เรื่องการส่งออกนั้นกระทรวงพาณิชย์นั้นน่ะเป็นแค่เพียงปลายแถวเท่านั้น ตราบใดที่ประเทศไม่มีตำแหน่งประเทศและยุทธศาสตร์ที่ชัดเจน กระทรวงทั้งหลาย เช่น คลัง อุตสาหกรรม ศึกษา แรงงาน ไอซีที และหน่วยงาน เช่น บีโอไอ ก็จะไม่สามารถเขียนยุทธศาสตร์ที่บูรณาการและส่งเสริมซึ่งกันและกัน ในการส่งเสริมการลงทุนในอุตสาหกรรมที่สามารถผลิตสินค้าที่มีมูลค่าเพิ่มและโลกกำลังต้องการได้ กระทรวงพาณิชย์นั้นต่อให้เป็นนักขายขั้นเทพก็คงไม่สามารถเอาสินค้าที่โลกไม่ต้องการไปขายด้วยงบประมาณที่มีอยู่น้อยนิดหรอกครับ

ส่วนเหตุผลที่ว่าการเมืองไม่นิ่งเลยทำให้งบของรัฐออกมาน้อยนั้น ผมคิดว่าไม่น่าจะจริงเพราะ 6-7 ปีที่ผ่านมา ทุกรัฐบาลรวมถึงรัฐบาลชุดปัจจุบันต่างก็แย่งกันอัดฉีดเงิน แบบลดแลกแจกแถมประชาชนกันทั้งนั้น

พุธหน้าจะเขียนถึงประเทศที่อยู่บนโลกใบเดียวกับเรา อยู่ใกล้ๆ เราว่าเขาทำอย่างไรจึงส่งออกได้เศรษฐกิจก็เติบโต