7 คำแนะนำสุดเด็ดจากเศรษฐี ‘บัฟเฟตต์’

คงไม่มีใครไม่เคยได้ยินชื่อ “วอร์เรน บัฟเฟตต์” มหาเศรษฐีพันล้านจากสหรัฐ ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก บัฟเฟตต์ในวัย 80 ปี ผู้ผ่านประสบการณ์ในแวดวงธุรกิจมาอย่างโชกโชน ได้ให้คำแนะนำใน 7 หัวข้อสำหรับการเป็นผู้นำที่ดี ผ่านเว็บไซต์บิสิเนสอินไซเดอร์

หัวข้อที่ 1 ความเสี่ยง “ความเสี่ยงเกิดจากการไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่” บัฟเฟตต์กล่าว ซึ่งอาจจะกล้าทุ่มสุดตัวไปเลย หรือออมมือเพื่อลดความเสี่ยงลง ซึ่ง บัฟเฟตต์ ระบุว่าวิธีหลังนั้นดีที่สุด แม้อาจไม่ให้ผลลัพธ์ในทันที

หัวข้อที่ 2 ชื่อเสียง “ใช้เวลากว่า 20 ปีในการสั่งสมชื่อเสียง แต่ใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีในการทำลายมัน ถ้าเกิดคิดแบบนั้นแล้ว ก็คงจัดการอะไรแตกต่างไปจากเดิม” บัฟเฟตต์ ชี้ โดยเฉพาะในยุคดิจิทัลที่ข้อมูลทุกอย่างถูกบันทึกไว้หมด ไม่ว่าจะเป็นภาพหรือคลิปวิดีโอก็อาจสร้างกระแสอื้อฉาว

หัวข้อที่ 3 คนรอบข้าง มหาเศรษฐี กล่าวว่า “เลือกคบคนที่ดีกว่าตัวเองไว้จะดีกว่า เลือกเข้าสมาคมกับคนที่มีนิสัยดีกว่า เพราะเป็นการผลักดันให้ตัวเองไหลไปในทิศทางนั้นด้วย” ซึ่งสรุปได้ง่ายๆ ก็เหมือนกับสำนวนไทยที่บอกว่า คบคนพาลพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผลนั่นเอง

หัวข้อที่ 4 เรื่องของอดีต บัฟเฟตต์ได้เปรียบเปรยโลกของธุรกิจไว้เหมือนกับรถยนต์ กระจกหลังย่อมจะสดใสกว่ากระจกหน้า ซึ่งอาจถูกมัวหมองด้วยลมพายุหรือหมอกควันเสมอ และชีวิตก็เช่นเดียวกัน ที่อนาคตนั้นมีแต่ความคลุมเครือ ทว่าก็ไม่ควรยึดติดกับอดีต แต่ให้ถือเป็นบทเรียนที่สำคัญในการก้าวไปข้างหน้าแทน

หัวข้อที่ 5 ข้อผิดพลาดที่งี่เง่า ย้อนกลับไปเมื่อช่วงกลางยุค 90 บัฟเฟตต์เคยสูญเงินกว่า 400 ล้านเหรีญสหรัฐ ไปกับกิจการที่เหมือนจะรุ่ง แต่ก็ดันร่วง นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์ที่ทำให้เสียทรัพย์สินไปกับ “การตัดสินใจที่ไม่ฉลาด” อีกมากมาย แต่สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง คนที่ประสบความสำเร็จทุกคนก็เคยทำอะไรงี่เง่าด้วยเช่นกัน แต่ทุกครั้งที่หกล้มก็คือคำเตือนว่าอย่าทำพลาดอีกในอนาคต

หัวข้อที่ 6 เมื่อไหร่ที่ควรหยุด “ถ้ารู้ว่าเรือจะรั่ว ควรทุ่มเทพลังไปกับการหาที่พักพิงใหม่ มากกว่าพยายามอุดรอยรั่วเหล่านั้น” นี่คือสิ่งที่บัฟเฟตต์พยายามสอน ซึ่งหมายความว่าอย่าพยายามดื้อรั้นดันทุรังเลย ถ้าไม่ไหวก็ให้หยุด

หัวข้อที่ 7 ความประหยัด แม้จะมีเงินมากมายมหาศาล แต่บัฟเฟตต์ก็ขึ้นชื่อเรื่องความพอเพียงไม่เป็นรองใคร อาศัยอยู่ในบ้านธรรมดาๆ ชอบกินอาหารร้านฟาสต์ฟู้ดเหมือนชาวสหรัฐทั่วไป และไม่เชี่ยวชาญในการใช้เทคโนโลยี ซึ่งแม้จะมีรายได้เดือนละไม่ต่ำกว่าแสนเหรียญสหรัฐ แต่วิถีชีวิตก็แทบไม่ต่างจากคนทั่วไป