หลักพื้นฐาน อย่ามองข้าม (จบ)

ในตอนที่แล้ว ผมได้เขียนถึงประสบการณ์การละเลยเรื่องพื้นฐานในการออกมาตรการด้านบริหารทรัพยากรมนุษย์ คือ การออกมาตรการลดต้นทุน โดยขอให้พนักงานทั่วทั้งภูมิภาคหยุดงานโดยไม่ได้รับค่าจ้าง คนละ 2 วัน/เดือน โดยไม่ได้ตรวจสอบข้อจำกัดของแต่ละประเทศ

ผลก็คือ ประเทศที่ผมนั่งทำงานอยู่ในเวลานั้น คือ สิงคโปร์ กระทรวงแรงงานได้กำหนดไว้ว่า นายจ้างไม่สามารถสั่งให้พนักงานหยุดงานโดยไม่ได้ค่าจ้างถ้าหากลูกจ้างยังมีวันลาพักร้อนและยังใช้ไม่หมด

ลูกน้องชาวสิงคโปร์ที่ผมดูแลไม่พอใจมากที่ผมไม่ปรึกษาเขาก่อนออกมาตรการนี้ ผมต้องรีบขอโทษและได้ดำเนินการแก้ไขปัญหาเร่งด่วนโดยขอให้ลูกน้องสิงคโปร์รีบตรวจสอบว่า แนวทางของกระทรวงแรงงานสิงคโปร์ดังกล่าวเข้มงวดแค่ไหน ยืดหยุ่นได้หรือไม่ พร้อมตรวจสอบประเทศอื่นๆ อีกครั้งว่ามีประเด็นอะไรที่คาดไม่ถึงอีกไหม อีกทั้งรีบนัดประชุมด่วนกับผู้บริหารระดับสูงที่ประจำสำนักงานสิงคโปร์เพื่ออธิบายและหาแนวทางที่เหมาะสม ก่อนชี้แจงกับพนักงานต่อไป

ระหว่างการประชุมกับผู้บริหารระดับสูง ผมโดนรุมตำหนิเรื่องความไม่รอบคอบและการละเลยการตรวจสอบ ซึ่งผมก็ยอมรับพร้อมอธิบายเหตุผลว่าทำไม แต่โชคดีว่าหลังจากการประชุมถกเถียงอย่างหนัก สุดท้ายก็ได้ทางออกที่พบกันครึ่งทางกำหนดเป็นมาตรการที่เฉพาะสำหรับสิงคโปร์ คือให้ลาพักร้อน 1 วัน และวันลาที่ไม่ได้ค่าจ้าง 1 วัน จนกว่าวันลาพักร้อนจะหมดแล้วจึงมาใช้วันลาที่ไม่ได้ค่าจ้าง 2 วันเหมือนกับประเทศอื่น นอกจากนี้ยังโชคดีอีกเรื่องก็คือ ประเทศอื่นไม่มีปัญหาทำนองนี้

อย่างไรก็ดี การสื่อสารกับพนักงานในสิงคโปร์ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ผมต้องให้ลูกน้องชาวสิงคโปร์เป็นผู้ชี้แจงโดยซักซ้อม เตรียมการล่วงหน้าก่อนจะมีการประชุม นอกจากนี้แล้วยังต้องทำประกาศชี้แจงกับพนักงานทั้งภูมิภาคเพิ่มเติมเพื่อไม่ให้เกิดแรงกระเพื่อมจากประเทศอื่น

ผมได้บทเรียนข้อสำคัญคือ ในการบริหารคนข้ามภูมิภาค จะต้องไม่มองข้ามเรื่องพื้นฐานอย่างเช่นการตรวจสอบกติกาท้องถิ่นก่อนดำเนินการอะไรลงไปให้ชัดเจนก่อน มิฉะนั้นจะมีความเสี่ยงที่จะต้องตามไปแก้ไขแบบที่ผมได้เจอมา ซึ่งต้องเสียเวลาและเสียความน่าเชื่อถืออย่างไม่สมควร