
ผู้นำต้องฟัง
การพูดคุยเป็นสิ่งสำคัญ เพราะเป็นทางเดียวที่มนุษย์จะสามารถแบ่งปันความคิด ความรู้สึก หรือความรู้ระหว่างกันได้ น่าเสียดายที่ในบางครั้งกลับมีสิ่งอื่นมาดึงดูดความสนใจมากกว่า หรือที่แย่ที่สุดคือฟังแต่ไม่ได้เข้าใจความหมาย
การพูดคุยเป็นสิ่งสำคัญ เพราะเป็นทางเดียวที่มนุษย์จะสามารถแบ่งปันความคิด ความรู้สึก หรือความรู้ระหว่างกันได้ น่าเสียดายที่ในบางครั้งกลับมีสิ่งอื่นมาดึงดูดความสนใจมากกว่า หรือที่แย่ที่สุดคือฟังแต่ไม่ได้เข้าใจความหมาย
เว็บไซต์ฮัฟฟิงตัน โพสต์ นำเสนอบทความระบุว่า ผู้นำที่ดีต้องเป็น ผู้ฟังที่ดี และต้องสามารถนำสิ่งที่ฟังมาใช้ประโยชน์ได้สูงสุดอีกด้วย โดยเทคนิคในการฟังมีอยู่ด้วยกัน 5 ข้อ ดังนี้
1.ตั้งใจ แน่นอนว่าวิธีเดียวที่จะเข้าถึงความหมายในสิ่งที่ผู้อื่นพูดได้มากที่สุดคือต้องตั้งใจฟัง โดยให้จิตใจจดจ่ออยู่กับผู้พูดให้มากที่สุด เพราะฉะนั้นให้พยายามวางสิ่งเบี่ยงเบนความสนใจรอบตัวออกไป เช่น การวางหนังสือที่กำลังอ่านลง หยุดการเล่นสมาร์ทโฟนสักพัก หรือปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์สักครู่ เพื่อ “ความสนใจ” ให้กับผู้พูดดั่งของขวัญ และมองตาผู้พูดอย่างเป็นธรรมชาติ
ทั้งนี้ คนส่วนใหญ่มักรู้สึกคุ้นกับการได้รับความสนใจจากผู้อื่นเพียงแค่ครึ่งเดียว ดังนั้นการแสดงว่ากำลังสนใจในสิ่งที่พูดมากๆ จะเป็นการสร้างความประทับใจและสามารถทำให้ผู้พูดเปิดใจฟังได้มากที่สุด
2.เบาเสียงในหัว นักจิตวิทยาระบุว่า คนส่วนใหญ่มักจะมีความคิดผุดขึ้นมาในหัวระหว่างที่กำลังฟังคนอื่นพูด ซึ่งแน่นอนว่าจะทำให้พลาดโอกาสในการทำความเข้าใจสิ่งที่ผู้อื่นกำลังพูดอยู่ และสมองจะหันมาฟังในสิ่งที่ตนเองพูดแทน
สำหรับวิธีการที่ง่ายที่สุดที่จะหยุดเสียงในหัวคือการจด อาจจดไว้เมื่อมีความคิดในหัวผุดขึ้นมา นอกจากจะสามารถฟังสิ่งที่ผู้อื่นพูดได้ต่อไปแล้ว ยังมีข้อมูลไว้สำหรับการพูดคุยต่อไปอีกด้วย
3.ต้องทวน นักจิตวิทยาและที่ปรึกษามักใช้เทคนิคทวนประโยคของคู่สนทนา เมื่อคู่สนทนาเริ่มประเด็น เพราะนอกจากจะเป็นการแสดงความใส่ใจแล้ว ยังเป็นการย้ำว่าผู้ฟังเข้าใจประเด็นถูกต้องหรือไม่
4.ขอความชัดเจน ระหว่างการสนทนาเป็นหน้าที่ของผู้ฟังที่ต้องหาประเด็นของสิ่งที่ผู้พูดต้องการจะสื่อ และหากรอบสำหรับการพูดคุยต่อไป จึงไม่ใช่เรื่องแปลกหากจะขอให้ผู้พูดย้ำประเด็นให้ชัดเจน เช่น อาจจะขอให้ผู้พูดแสดงความเห็นว่า สิ่งที่กำลังพูดอยู่สำคัญอย่างไร และผู้ฟังจะสามารถเข้าใจมุมมองของผู้พูดได้มากขึ้น
5.ตอบสนอง ผู้พูดมักอยากรู้เสมอว่าผู้ฟังมีความคิดเห็นอย่างไรกับสิ่งที่ตนเองพูดออกไป ดังนั้นอย่านิ่งแล้วปล่อยให้ทุกสิ่งอยู่ในบรรยากาศอันเงียบงัน แต่ผู้ฟังควรจะแสดงความเห็นออกไปบ้าง อาจเป็นการแสดงความเห็นว่า สิ่งที่ผู้พูดมีประโยชน์อย่างไร ซึ่งจะทำให้ผู้พูดรู้สึกไม่ด้อยค่า







