ปากีสถานวันนี้

การที่ปากีสถานได้รับการจัดให้เป็นประเทศในกลุ่ม N11 หรือ The Next Eleven ทั้งที่บางอย่างอาจจะแย้งกับความรู้สึกของเราอยู่ลึกๆ โดยเฉพาะในเรื่องอำนาจทางการเมืองและเรื่องความไม่สงบภายในประเทศ

ถ้าหากพูดถึงเรื่องอำนาจทางการเมืองในปากีสถานแล้ว อาจจะกล่าวได้ว่าตั้งแต่หลังจากตั้งประเทศปากีสถานมา ได้มีแก่งแย่ง กีดกัน และกำจัด บุคคลฝ่ายตรงข้ามกันอย่างถึงเลือดถึงเนื้อสุดๆ

ผู้นำประเทศปากีสถานหลายคนจบชีวิตลงอย่างมีเงื่อนงำและโหดเหี้ยมเกินเหตุ

บางรายก็ถูกศาลสั่งแขวนคอ บางรายเครื่องบินตกอย่างน่าสงสัย

บางรายก็โดนระเบิดพลีชีพ

ถึงกับมีการพูดกันว่า ใครขึ้นมาเป็นผู้นำปากีสถานก็ถือว่าไปขุดหลุมรอฝังไว้ได้เลย

ความขัดแย้งส่วนหนึ่งมีที่มาจากผู้นำทางการเมืองแต่ละคนดูเหมือนจะซ่อนผลประโยชน์ตัวเองกันไว้แทบทั้งนั้น

บางคนจะมาเอาคืนโรงงานเหล็กกล้าที่ถูกกฎหมายยึดไป บางคนก็แอบออกเงื่อนไขปล่อยกู้ให้กับสมาชิกสหกรณ์เพื่อสร้างฐานเสียงให้ตัวเอง ฯลฯ

อย่างไรก็แล้วแต่... คนที่จะมาเป็นนักการเมืองของปากีสถานไม่ว่าหญิงหรือชายต้องเป็นคนกล้ามากขึ้นมาอยู่จุดนี้ได้

ส่วนในเรื่องการทำงานตามนโยบายของผู้นำนั้น ถือว่าเรื่องความขัดแย้งเป็นเรื่องหนึ่ง ส่วนการพาประเทศเดินหน้าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ผู้เขียนเห็นว่า ความขัดแย้งทางการเมืองที่รุนแรงเป็นธรรมชาติทางการเมืองของปากีสถาน และก็คงน่าจะเป็นอย่างนี้ต่อไป ประชาชนทั่วไปดูเหมือนจะคุ้นชินกับสภาพอย่างนี้

ช่วงที่ได้ไปเที่ยวปากีสถานเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ผู้เขียนยังไม่เคยเห็นประเทศไหนที่มีคนถือปืนกันมากเท่ากับในปากีสถานเลยจริงๆ

ไม่ว่าตามโรงแรม ปั๊มน้ำมัน ศูนย์การค้า ตลาด ฯลฯ ต่างก็มีทหารยืนถือปืน AK47 เฝ้าอยู่ทั่วไปหมด

รถเราเดินทางจากลาฮอร์ไปยังกุนจีรัป ต้องมีตำรวจพร้อมอาวุธเปลี่ยนหน้ากันขึ้นมาบนรถเพื่อคุ้มครองเราเป็นระยะๆ เดินทางและค้างคืนไปกับเราตลอดเส้นทาง

เราเข้าไปกินอาหารระหว่างทางที่โรงแรมแห่งหนึ่ง มีทหารหลายร้อยนายพร้อมอาวุธรายล้อมโรงแรม มีรถหุ้มเกราะติดปืนกลพร้อมยิงจอดอยู่ข้าง

ประตูรั้วโรงแรม คนขับรถบัสของเราก็ขับเข้าไปในเขตโรงแรมเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเราก็ลงจากรถเดินเข้าไปในโรงแรมอย่างงงๆ ว่า เอโรงแรมนี้ให้เกียรติดูแลต้อนรับพวกเรากันขนาดนี้เลยหรือนี่...

เปล่าหรอกค่ะ... คือมีนายทหาร 45 คน มาประชุมและกินอาหารกลางวันที่โรงแรมนี้ ซึ่งก็นั่งกินอยู่ที่โต๊ะอาหารข้างๆ เรา

บ้านเมืองเป็นอย่างนี้ต้องถือว่าเก่งนะคะที่ยังมีศักยภาพเข้าสู่การเป็นประเทศเศรษฐกิจอุตสาหกรรมใหม่ได้

ผู้นำปากีสถานที่ขึ้นมามักจะออกนโยบายและกฎหมายไปขัดแข้งขัดขาอีกฝ่ายหนึ่ง แต่ก็ยังนำประเทศให้เดินหน้าไปได้อย่างต่อเนื่อง

ช่วงที่ปากีสถานสร้างประเทศแรกๆ นั้น แผนพัฒนาเศรษฐกิจ 5 ปีฉบับแรกของปากีสถานสร้างการเติบโตทางเศรษฐกิจที่โลกต้องจับตามอง และถามกันว่า

“การาจี” อยู่ที่ไหนของโลก

แผนพัฒนาเศรษฐกิจ 5 ปีฉบับที่ 2 ของปากีสถานนั้นได้รับการกล่าวขวัญถึงขนาดว่า ประเทศเกาหลีใต้ในยุคที่กำลังเริ่มออกวิ่ง มาขอนำไปศึกษาเพื่อประกอบการเขียนแผนพัฒนาเศรษฐกิจของตนบ้างทีเดียว

ในทัศนะผู้เขียนแล้วเห็นว่า เรื่องที่สำคัญอย่างหนึ่งของประเทศปากีสถานที่ควรจะกล่าวถึงคือ เรื่อง ภูมิศาสตร์เศรษฐกิจการเมือง ซึ่งเป็นสิ่งที่ธรรมชาติประทานมาให้ ซึ่งเป็นทั้งคุณมหาศาล และเป็นทั้งเป็นภัยที่ต้องจำยอมเดินไปกับมัน เพื่อก้าวข้ามอุปสรรคไปให้ได้อย่างเข้มแข็งโดยไม่ปริบ่น

ซึ่งเราจะว่ากันต่อไปตอนหน้าค่ะ...