กลัวอดมากกว่ากลัวตาย ชีวิตแม่ค้าสีลม รีบขาย รีบเผ่น

8...เบญจมาศ เลิศไพบูลย์

ลูกค้าสีลมอาจรู้สึกพึงพอใจที่วันนี้มีร้านขายอาหารหลงเหลืออยู่ และมีที่เลือกให้นั่งได้มากพอ ไม่ต้องต่อคิวรอเหมือนทุกวัน

ขณะที่พ่อค้าแม่ขายบนถนนเส้นนี้ดีใจที่ได้กลับมาเปิดร้านขายอาหารอาชีพหลักในการประทังชีวิต

แม้จะเกิดเหตุร้ายละแวกสีลม อาคารสำนักงานทุกแห่งปิดตาย แต่ก็ยังพอมีพนักงานระดับล่างที่ต้องเดินเข้ามาเอาเอกสารสำคัญ

รวมทั้งบางอาคารที่ใจกล้าสั่งเปิดทำการตามปกติ เช่นบริษัทบางแห่งที่อยู่ในอาคารบุญมิตร ตรงข้ามธนาคารกรุงเทพ สำนักงานใหญ่

พ่อค้าแม่ค้าบางรายยอมเสี่ยงตายตั้งรถเข็นขายก๋วยเตี๋ยว น้ำ หมูปิ้ง หมูทอด อาหารที่หยิบฉวยรับประทานได้ง่ายมาจำหน่าย

พ่อค้าก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋นรายนี้บอกอีกว่า เปิดร้านขายเป็นวันแรก แม้ร้านจะตั้งเยื้องธนาคารกรุงเทพ สำนักงานใหญ่แค่ฟากถนน แต่ก็ให้กำลังใจตัวเอง และภรรยาที่มาขายของด้วยกันว่า

จิระบอกว่า ต้องจ่ายค่าเช่าที่เดือนละ 5,000 บาท แต่ตลอดเดือนนี้ทั้งเดือนสถานการณ์ย่ำแย่ ร้านหยุดขายไปหลายวัน วันที่หยุดก็มีแต่เรื่องใช้เงิน การตั้งร้านวันแรก จึงลงของไม่มาก เพราะต้องรีบขาย รีบกลับ ไม่รู้สถานการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป

วันเพ็ญ โพธิ์เอน สาวยาคูลท์ วัย 45 ปี วันนี้เธอเลือกตั้งรถเข็นขายยาคูลท์หน้าโรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน เพราะอาคารสำนักงานที่เธอจัดส่งยาคูลท์ตั้งแต่อาคารซิลลิคจนถึงอาคารสีลม คอมเพล็กซ์ปิดตาย

ไม่ต้องพูดถึงว่า สภาพภายในรถเข็นยังมียาคูลท์เต็มจำนวนมากเท่าใด เพราะจากจำนวนที่เธอบอกต้องจัดส่งยาคูลท์แต่ละวันจาก 1,000 ขวด เหลือวันนี้ตั้งแต่ 8 โมงเช้า ยังขายได้ไม่ถึง 100 ขวด ทำให้ค่าคอมมิชชันที่เคยได้วันละ 600700 บาท เหลือไม่ถึง 60 บาท รายได้วันนี้ยังไม่พอค่ารถที่จะเดินทางกลับบ้านที่รามอินทราก่อนถึงช่วงเวลาเคอร์ฟิว

เช่นเดียวกับ โสภาและวริศรา แม่ค้าขายเสื้อยืด ที่วันนี้ใช้พื้นที่หลบแดดหน้าธนาคารกสิกรไทย สีลม เยื้องธนาคารกรุงเทพ ตั้งแผงขายเสื้อเป็นเพื่อนกัน 2 คน

โสภาบอกว่า ขายเสื้อผ้าบนถนนสีลมมากว่า 10 ปีแล้ว ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ ตั้งแต่ตั้งแผงจนถึงขณะนี้นับจำนวนลูกค้าต่างชาติได้เพียง 3 คนที่เดินผ่าน ได้แต่ทำใจ และคิดว่าอย่างไรก็ต้องออกมาขาย ก่อนจะอดตาย ขายให้ทหาร ตำรวจที่อยู่เฝ้าถนนสีลมได้บ้างก็ยังดี

โสภายอมรับว่า ขณะนี้ก็คิดอยู่ว่าจะทำอะไรกันต่อไป เพราะค่าใช้จ่ายสูง ไหนจะดูแลตัวเองแล้ว ยังต้องดูแลลูกอีก รัฐบาลที่บอกว่าช่วยค่าเล่าเรียน 750 บาท แค่ชุดนักเรียนที่ต้องจ่ายในราคา 600 บาท ก็ใกล้เคียงกับค่าเล่าเรียนแล้ว ฉะนั้นคงพึ่งรัฐไม่ได้

ขณะที่ วริศรา เพื่อนโสภาเดินมาสมทบ ให้ข้อมูลว่า ค่าเช่าแผงถนนสีลมต่อเดือนอยู่ราว 1 หมื่นบาท ในช่วงที่เศรษฐกิจดีๆ เคยขายของได้ถึงวันละ 7,0008,000 บาท แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์ปิดสนามบิน สถานการณ์ก็เริ่มแย่ลง ต่างชาติน้อยลง ใช้เวลา 1 ปี กว่าต่างชาติจะกลับมา แต่นั่นก็ยังส่งผลกระทบต่อคนส่วนเดียว คือชาวต่างชาติ

ขณะที่คราวนี้หวั่นใจว่า เหตุการณ์ที่เผาทำลายบ้านเมือง และห้างสรรพสินค้าต่างๆ จะส่งผลกระทบไปถึงคนทุกกลุ่ม ซึ่งเป็นผลกระทบที่ขยายวงกว้างมากกว่าการปิดสนามบินด้วยซ้ำ

ส่งผลให้คนประหยัด กำลังซื้อลดลง เพราะหลายคนก็ต้องเจอสภาพตกงาน แม่ค้าต้องได้รับความเดือดร้อนแน่

ด้านสุวรรณา แซ่กัง แม่ค้าขายหนังสือพิมพ์เยื้องธนาคารกรุงเทพ สำนักงานใหญ่ อยู่หัวถนนสีลม ซอย 6 เป็นแม่ค้าหนังสือพิมพ์รายเดียวที่เดินทางมาขายหนังสือพิมพ์ทุกฉบับตั้งแต่เหตุการณ์ไม่ปกติ

สุวรรณาบอกว่า ขายหนังสือพิมพ์ที่นี่มาตั้งแต่ปี 2525 จึงรู้ว่าหากเกิดเหตุการณ์ไม่ปกติ หนังสือพิมพ์จะขายดี เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเผากรุง ก็ทำให้หนังสือพิมพ์หลายฉบับขายดีไม่แพ้เหตุการณ์พฤษภาทมิฬ 2535 ที่ครั้งนั้นก็ยังออกมาตั้งแผงขายหนังสือพิมพ์อยู่ในพื้นที่นี้

เธอยอมรับว่า สั่งหนังสือพิมพ์เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวในวันที่มีการเผาเมือง วันรุ่งขึ้นหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ที่เคยสั่ง 10 ฉบับ ก็สั่งเพิ่มเป็น 3040 ฉบับ ส่วนไทยรัฐ ยังรับเท่าเดิม เพราะกลัวเหลือ สำนักพิมพ์ไม่รับคืน

ขณะที่หนังสือพิมพ์ข่าวสด มติชน และเดลินิวส์ จะขายดีที่สุด เช่นเดียวกันหนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ หลังจากเกิดข่าวว่า โรงพิมพ์พิมพ์ไม่ได้เนื่องจากกลุ่มผู้ชุมนุมมาปิดคลองเตย ทำให้เหลือ 4 หน้า มีลูกค้าเดินมาสอบถามจำนวนมาก ทำให้จากเดิมที่เคยสั่งเพียง 3 เล่ม ต้องสั่งมาเพิ่มเป็น 10 เล่ม และยังมีลูกค้าเดินมาสอบถามอีกในวันรุ่งขึ้น ซึ่งตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ไม่ปกติ ทำให้ลูกค้าแต่ละคนซื้อหนังสือพิมพ์มากกว่า 1 ฉบับ ส่วนใหญ่จะบอกว่าเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก

นี่คืออีกมุมหนึ่งของถนนคนรวย ที่วันนี้ยังมีคนไม่เคยรวย ทำหน้าที่เลี้ยงปากท้องอย่างแข็งขัน แม้จะรู้ว่ายืนอยู่ในพื้นที่เสี่ยงภัย