นักธุรกิจเก่งไม่ต้องใช้เงิน

เงินทองเปลี่ยนท คนส่วนใหญ่มักโทษว่า เพราะไม่มีเงินจึงเป็นนักธุรกิจไม่ได้ แต่นักธุรกิจที่เก่ง แทบไม่เคยใช้เงินตัวเองเลย!!

ความเดิมจากบทความที่แล้ว เราคุยกันเรื่องความสำเร็จ ชั่วข้ามคืนแบบคนรุ่นใหม่ มันคือการตั้งโจทย์สวนทาง “คือ ผู้ใด ตั้งโจทย์รวยเร็ว จะเจ๊งเร็วแทน” แต่ “ผู้ใดก็ตาม ตั้งโจทย์รวยช้า มีความอดทน กลับมีโอกาสสำเร็จรวดเร็ว ประดุจ Mark Zuckerberg หนุ่ม” โอวว!! หลายคนบอกว่า โลกไม่แฟร์ ทำไมเราได้ตรงข้ามกับสิ่งที่ต้องการ

เดี๋ยว!! มันไม่ได้หมูแบบนั้น ในโลกแห่งความเป็นจริง เราล้วนกำหนดความสำเร็จและผลลัพธ์ของชีวิตด้วยตัวเราเองทั้งสิ้น ผมเห็นหลายๆ คนชอบมาบ่นให้ผมฟังว่า ชีวิตเขาโชคไม่ดี ทำงานอะไรก็เจ๊ง ดวงไม่ดีเลย แต่พอถามว่า เขาทำอย่างไรถึงเจ๊ง ผมก็ได้ถึงบางอ้อ ว่า ธุรกิจที่เขาทำมันไม่มีความแตกต่างอะไรเลย เช่น รุ่นน้องบางคนบอกเขาจะเปิดร้านกาแฟ ผมถามว่า แล้วมีกลยุทธ์อย่างไร พอเขาตอบว่า ก็ทำกาแฟให้อร่อยกว่า Starbucks แล้วตั้งราคาให้ถูกกว่า

อึม!! พี่บอกตรงๆ นะ ไม่รอดหรอก เสียเวลา เอางี้ อย่าคิดเริ่มธุรกิจแบบคนรวย!!

ผมยิงคำตอบกลับไปแบบนี้ รุ่นน้องก็งงว่าผมหมายความว่าอะไร “อย่าเริ่มธุรกิจแบบคนรวย” ผมก็อธิบายต่อไปว่า การเริ่มธุรกิจแบบคนรวยคือการเริ่มธุรกิจโดยเอา “เงิน” ตั้ง แล้วใช้สมองน้อยๆ ใช่!! อะไรก็ได้ที่คิดได้ทันที แล้วใช้เงินเป็นหลัก ก็คือ ธุรกิจที่เอาเงินนำ เช่น วันนี้จะเปิดร้าน ก็เอาเงินไปซื้อของมาขาย โหย!! ถ้ามันง่ายแบบนี้เขาสำเร็จไปทั้งโลกแล้ว

ใช่!! ให้หยุดคิดเลย ตัด “เงิน” ทิ้งไปก่อน ผมให้โจทย์ใหม่ ลองคิดว่า จะทำอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องใช้เงินสักบาท น้องก็ถามว่า “แล้วไม่มีเงินจะทำธุรกิจได้อย่างไร”

ผมก็บอกรุ่นน้องไปว่า “น้องรู้ไหมว่าธุรกิจพันล้าน หมื่นล้าน แสนล้าน และนักธุรกิจใหญ่ๆ เขารวยและใหญ่ เพราะเขาใช้เงินคนอื่น” ไปดูเลย มีนักธุรกิจพันล้านคนไหนใช้เงินตัวเอง ดูนักธุรกิจเก่งๆ พอเขาได้ Idea เขาก็ระดมเงินจากเพื่อนๆ จากคนที่เชื่อมั่นในตัวเขา แล้วก็เงินธนาคาร ในที่สุดธุรกิจที่เริ่มจากความคิดก็อุบัติขึ้น!!

นั่นแหละประเด็นที่ผมอยากจะชี้คือ การเริ่มธุรกิจมันมีอยู่สองแบบ คือ

หนึ่ง ธุรกิจแบบลูกคนรวย คือ ไม่ต้องใช้สมอง ไปขอเงินแม่มาหรือเอาเงินตัวเองจ่ายเพื่อทำธุรกิจ โดยใช้สมองน้อยมาก คนเหล่านี้ไม่รู้เลยว่าจะขายใคร เขามักตอบว่า ขายคนที่ผ่านมา (เจริญ) เขาไม่รู้เลยว่าจะอยู่รอดได้อย่างไร (เพราะไม่มีความแตกต่างอย่างชัดเจน เอางี้ คุณรู้ไหมว่าร้านกาแฟอย่าง Starbucks เขามักจะได้ทำเลร้านที่ดีมาก และด้วย Brand ที่แข็งแกร่งและอำนาจต่อรองที่สูง เขามักจะได้ราคาค่าเช่าที่ถูกกว่าร้านเล็กๆ เสียอีก คือ เรียกว่าร้านกาแฟอื่นโคตรเสียเปรียบ แต่เอาเถอะ คิดให้ดีนะครับว่า จริงๆ Starbucks เขาไม่ได้ขายกาแฟ แต่เขาขายบริการ ขายความหรูหราให้คนรสนิยมสูง รายได้ต่ำ หรืออะไรก็ว่าไป แต่นี่แน่ๆ คนไม่ได้ยอมจ่ายเงินแก้วละเป็นร้อยเพราะกาแฟ Starbucks อร่อย ไม่ใช่เลย เขาเปลี่ยนพฤติกรรมคน จับคนรุ่นใหม่ที่รักความอิสระ คนทำงาน ใช้เป็นที่นัดพบปะ คุยธุรกิจ ที่นั่งรอ ที่หยุดพักของชุมชนนักช็อปปิ้ง ที่สังคมรีบเร่งมันหาแทบไม่ได้ แล้วสังเกตให้ดีว่าคนรู้สึกสบายเวลานั่งที่ Starbucks ในขณะที่เราอึดอัด ถ้านั่งกินกาแฟแก้วเดียวในร้านเล็กๆ ที่ทั้งถูกกว่า อร่อยกว่า เอาล่ะ คิดให้ขาด คุณจะรู้ว่าถ้าคิดเริ่มธุรกิจจากความคิด จากช่องว่างในตลาด มันคิดยากกว่าการเริ่มจากมีเงินแล้วก็แค่เอาไปเปิดธุรกิจ มากนัก)

สอง ธุรกิจที่เริ่มด้วยความคิด อันนี้มันเป็นแนวทางของคนรุ่นใหม่ เช่น Google, Facebook และนักธุรกิจพันล้าน หมื่นล้าน ในเมืองไทย คนเหล่านี้เหมือนกันอยู่อย่าง คือ เขาขาย Idea เก่ง ดังนั้นก่อนที่จะขาย Idea เก่ง เขาต้องคิดเก่งก่อน และก็มีความน่าเชื่อถือ คนเหล่านี้เอาธุรกิจไปขาย Idea ใครก็อยากร่วม อยากเอาเงินให้ เพราะความคิดมันบรรเจิด สรุปว่า คนที่คิดได้เก่ง รอบด้าน รู้ว่าจะทำธุรกิจอะไรแตกต่างอย่างไร ขายใคร และจะเป็นผู้นำตลาดได้อย่างไร คนเหล่านี้แทบไม่ต้องใช้เงินตัวเองสักบาท เพราะทุกคนรวมทั้งธนาคารก็อยากสนับสนุน

ดังนั้น ผมจะชี้ว่าคนที่ไม่สำเร็จอาจเพราะเขาทำตัวเป็นลูก คนรวย (แม้จะไม่รวยก็ตาม) คือ ดันเอาเงินเป็นที่ตั้ง แล้วเปิดธุรกิจแบบไม่คิด คือ เปิดไปก่อน ก็ฟันธงว่า ใครคิดแบบเอาเงินเป็น ที่ตั้งแล้วเจ๊ง อย่าโทษดวงว่าดวงไม่ดี ให้โทษตัวเองว่าคิดไม่ดีพอ ต่างหาก เพราะเดี๋ยวนี้ใครๆ ก็อิจฉาลูกคนรวยว่า คิดไม่เป็น ทำอะไรไม่เป็น แต่พอตัวเองเปิดธุรกิจกลับคิดแบบลูกคนรวยซะเอง เอาเงินตั้ง ปัดโถ่!! เจ๊งดิครับ
เอาใหม่ ให้เอา Idea เป็นที่ตั้ง ถ้า Business Model ดีพอ ความคิดแจ๋วพอ เงินจะไหลมาให้คุณเอง แปลกไหมอ่ะ!!