ถอนตัว

ถอนตัว คือสิ่งที่รัฐบาลเวียดนามตัดสินใจทำเมื่อประเมินรอบด้านแล้วว่า ขาดความพร้อมทั้งด้านประสบการณ์และเงินทุนที่จะเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาเอเชียนเกมส์ ครั้งที่ 18 ในปี 2019

หลังจากประชุมพิจารณาความพร้อม รัฐบาลเวียดนามเห็นว่า ถึงแม้การเป็นเจ้าภาพจัดกีฬาเอเชียนเกมส์จะช่วยโปรโมทภาพลักษณ์ของประเทศ และอาจส่งผลดีในแง่ของสังคมและเศรษฐกิจ แต่หากดันทุรังจะเป็นเจ้าภาพต่อไปทั้งๆ ที่ขาดความพร้อม ก็จะสร้างความเสียหายให้แก่ประเทศเช่นกัน

ที่สำคัญก็คือ ตอนนี้รัฐบาลมีงบประมาณจำกัด จำเป็นต้องจัดสรรเพื่อทำงานเร่งด่วนอื่นๆ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อประเทศมากกว่าที่จะใช้เพื่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานต่างๆ เช่น สนามกีฬา หมู่บ้านนักกีฬา ที่จะต้องใช้เงินมหาศาล ซึ่งลำพังงบที่มีคงไม่พอ และต้องไปกู้หนี้ยืมสินมาทำ แถมล่าสุดธนาคารโลกก็ไม่ปล่อยกู้ให้เวียดนามนำเงินไปใช้สร้างสนามกีฬาต่างๆ ด้วย

ว่ากันว่าแค่ค่าจัดงานอย่างเดียว ไม่รวมโครงสร้างพื้นฐาน เวียดนามอาจต้องทุ่มเงินถึง 150 ล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งต่ำกว่างบ 1,100 ล้านเหรียญสหรัฐ ที่เกาหลีใต้ใช้จัดเอเชียนเกมส์ที่เมืองอินชอน ในเดือน ก.ย.ปีนี้มาก

พูดถึงความคุ้มหรือไม่คุ้มค่าในการเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาระดับนานาชาติแล้ว กรณีที่หลายคนนึกถึง คือ การเป็นเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนปี 2004 ของกรีซ ที่รัฐบาลต้องทุ่มงบประมาณกว่า 1.5 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของหนี้ก้อนโตที่กรีซต้องแบกรับหลังแอ่น และต่อมาได้จุดชนวนให้เกิดวิกฤตเศรษฐกิจ จนต้องอาศัยต่างชาติเข้ามาช่วยอุ้ม

อย่างไรก็ตาม การจัดโอลิมปิกครั้งนั้นก็เป็นโอกาสให้กรีซได้พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานหลายอย่าง ที่อาจไม่ได้ทำหากไม่ได้เป็นเจ้าภาพโอลิมปิก เช่น รถไฟฟ้า ทางด่วน และการขยายสนามบิน

แต่ขณะเดียวกัน หลังเวลาไปผ่านไป 10 ปี ก็พบว่าสถานที่จัดกีฬาโอลิมปิกหลายแห่ง กลับไม่ได้นำไปใช้ประโยชน์อีกเลย

เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องของการบริหารจัดการของรัฐบาลค่ะ หากไม่ได้มีการวางแผนที่รัดกุม มีแผนระยะยาวว่าเมื่อแข่งขันเสร็จแล้วจะเอาพื้นที่เหล่านั้นไปทำประโยชน์อะไรได้บ้าง สถานที่ดังกล่าวก็คงถูกปล่อยทิ้งร้าง น่าเสียดายเงินที่ทุ่มลงทุนไป เพราะได้แค่ผลประโยชน์ระยะสั้น เช่น การท่องเที่ยวและการจับจ่ายใช้สอยที่เพิ่มขึ้นในช่วงการจัดงานไม่นานเท่านั้น

วกกลับมาที่การตัดสินใจ “ถอนตัว” ของเวียดนาม จากการเป็นเจ้าภาพกีฬาเอเชียนเกมส์ ก็ต้องถือว่าเป็นการกระทำที่กล้าหาญนะคะ ยอมสละสิ่งที่ได้มา เมื่อเห็นแล้วว่าอาจจะ “เสีย” มากกว่า “ได้”

แต่ขณะเดียวกันก็สะท้อนว่า รัฐบาลเวียดนามน่าจะมีปัญหาทางการเงินพอสมควร เพราะแม้ว่าเศรษฐกิจของประเทศกำลังฟื้นตัว และเศรษฐกิจน่าจะขยายตัวได้ในอัตราสูงกว่า 5% ไปอีกหลายปี แต่เวียดนามก็ยังมีปัญหาอื่นๆ ที่หมักหมมอยู่ เช่น โครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ยังไม่ดี มีสัดส่วนหนี้เสียในระดับสูงเป็นอันดับต้นๆ ของเอเชีย รวมถึงปัญหาของรัฐวิสาหกิจอีกหลายแห่งที่รัฐบาลจะต้องเร่งแก้ปัญหา

เหล่านี้เป็นภารกิจเร่งด่วนที่รัฐบาลเลือกจะทุ่มเททรัพยากรที่มีอยู่เพื่อปรับปรุงให้ดีขึ้น ดีกว่าทุ่มเงินก้อนโตไปกับการเป็น “เจ้าภาพ” ที่อาจจะได้หน้าชั่วครั้งชั่วคราว แต่อาจ “สูญเสีย” หลายอย่างไปในระยะยาวก็ได้

การยอม “เสีย” โอกาสครั้งนี้ ดิฉันเชื่อว่าในอนาคตเวียดนามยังมีโอกาสเป็น “เจ้าภาพ” งานใหญ่อีกมากมาย แถมจะทำได้ดีอย่างเต็มภาคภูมิอีกด้วย

เพราะลองรู้จักศักยภาพของตัวเอง รู้จักจัดลำดับความสำคัญของภารกิจ รู้จักเลือกเวลาที่เหมาะสม ไม่ว่างานใหญ่งานเล็ก ความสำเร็จก็ไม่ไกลเกินเอื้อม