ไทยโง่ อินโดฯ ฉลาด?

ตอนที่เรื่องการกู้เงิน 2 ล้านล้านบาท ของไทยตกไป มีหน่วยงานด้านการขนส่งฉวยโอกาสออกมาบอกว่าไทยเราโง่ แถมยกอินโดนีเซียซึ่งกำลังเดินหน้าโครงการลงทุน 14 ล้านล้านบาท มาบอกว่าเขาฉลาดกว่า

แผนการลงทุน 14 ล้านล้านบาท ของอินโดนีเซียนี่เขามีที่มาชัดเจน เพราะเป็นแผนการลงทุนตามแผนแม่บทเพื่อการพัฒนาอินโดนีเซียที่ประธานาธิบดี ซูซิโล บัมบัง ยูโดโยโน ประกาศออกมาในเดือน พ.ค. 2554 แผนนี้มีชื่อแบบย่อว่า MP3EI นี่เป็นแผนพัฒนาประเทศระยะยาว 15 ปี ระหว่างปี 2554-2568

เป้าหมายหลักของ MP3EI นี้ ก็เพื่อเร่งรัดและยกระดับการพัฒนาของเศรษฐกิจอินโดนีเซียให้มีขนาดใหญ่ติด 1 ใน 10 อันดับของโลกให้ได้ภายในปี 2568 จากตอนที่ร่างแผนในปี 2553 ขนาดเศรษฐกิจอินโดนีเซียนั้น อยู่อันดับที่ 27 ของโลก เมื่อถึงตอนนั้นคนอินโดนีเซียควรจะมีรายได้เฉลี่ยต่อหัวเพิ่มจากคนละ 9 หมื่นบาทเศษ ในปี 2553 เป็นคนละ 5 แสนบาท ต้องบอกว่าคนเขียนแผนนี่ใจถึงนะครับ ที่กล้ากำหนดเป้าหมายไว้สูงขนาดนั้น ซึ่งเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้จะเป็นจริงได้ อินโดนีเซียจะต้องทำให้เศรษฐกิจตัวเองในช่วง 4 ปีแรกของแผนโตเฉลี่ยปีละ 6.47.5% และอีก 11 ปีต่อมาต้องโตเฉลี่ยปีละ 89%

อินโดนีเซียเป็นประเทศที่มีพื้นที่ใหญ่กว่าไทยเราเกือบๆ 10 เท่า คือ มีพื้นที่ 5,193,250 ตารางกิโลเมตร แต่เป็นพื้นดินเพียง 2,027,087 ตารางกิโลเมตร และเป็นทะเลอีก 3,166,163 ตารางกิโลเมตร สาเหตุที่พื้นที่ทะเลเยอะกว่าพื้นดินเพราะอินโดนีเซียนี่เป็นประเทศที่มีเกาะมากถึง 17,508 เกาะ แต่มีคนอยู่อาศัยเพียง 3,000 เกาะ

โดยเกาะที่มีคนอาศัยอยู่มากที่สุด คือ เกาะชวา ซึ่งเป็นที่ตั้งของกรุงจาการ์ตาและเมืองสำคัญๆ อีกหลายเมือง ที่เกาะชวามีคนอาศัยอยู่เกือบๆ 150 ล้านคน จากประชากรทั้งหมดราวๆ 240 ล้านคนครับ

ด้วยความที่มีเกาะมากมายทำให้ระดับการพัฒนาในเกาะต่างๆ แตกต่างกันมาก ความเจริญส่วนมากยังกระจุกตัวอยู่ที่เกาะชวา การขนส่งการและเดินทางระหว่างเกาะต่างๆ มีต้นทุนสูงและใช้เวลามาก

ตอนที่ผมบินจากกรุงเทพฯ ไปกรุงจาการ์ตานั้นใช้เวลาสามชั่วโมงนิดๆ เท่านั้นเอง แต่ถ้าจะบินจากภาคตะวันออกสุดไปถึงภาคตะวันตกสุดของอินโดนีเซียนี่ต้องใช้เวลาบินมากกว่า 5 ชั่วโมงเลยนะครับ ถ้าเป็นการขนส่งสินค้าจากเกาะหนึ่งไปยังอีกเกาะหนึ่ง ต้นทุนจะสูงขนาดไหน จึงเป็นเรื่องปกติที่ราคาข้าวของในเกาะต่างๆ ของอินโดนีเซียจะต่างกันสองสามเท่า สำหรับบางเมืองแล้วราคาค่าขนส่งระหว่างเมืองของเขาเองยังแพงกว่าการนำเข้ามาจากสิงคโปร์หรือมาเลเซีย

เพราะฉะนั้น แผน MP3EI อินโดนีเซียจึงเน้นการลงทุนเพื่อให้เกาะหลักๆ มีระดับการพัฒนาที่ใกล้เคียงกันมากขึ้น โดยในแผนแม่บทนี้เขากำหนดพื้นที่ที่จะพัฒนาให้เป็น 6 ระเบียงเศรษฐกิจด้วยกัน คือ (1) สุมาตราเป็นระเบียงเศรษฐกิจด้านพลังงานและทรัพยากรธรรมชาติ (2) ชวาเป็นระเบียงเศรษฐกิจด้านอุตสาหกรรมและการบริการ (3) กาลิมันตันเป็นระเบียงเศรษฐกิจด้านเหมืองแร่และพลังงาน (4) ซูลาเวซีเป็นระเบียงเศรษฐกิจด้านการเกษตร ประมง และเหมืองโลหะ (5) นูซาเต็งการาเป็นระเบียงเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและสนับสนุนอุตสากรรมอาหารและการเกษตร และ (6) โมลุกะปาปัว เป็นระเบียงเศรษฐกิจอุตสาหกรรมอาหาร ประมง พลังงานและเหมืองแร่

ที่ต้องขีดเส้นใต้ไว้ตรงนี้ก่อน ก็คือ อินโดนีเซียเขาเริ่มเรื่องนี้ด้วยการกำหนดแผนแม่บทเพื่อการพัฒนาประเทศขึ้นมาก่อนนะครับ เขามีเป้าหมายที่ชัดเจนในการพัฒนาประเทศซึ่งได้มาจากการวิเคราะห์จุดอ่อน จุดแข็ง และความได้เปรียบ ที่สำคัญในแผนแม่บทฉบับนี้ที่มีความยาวเพียง 87 หน้านี้ อินโดนีเซียเขาระบุไว้ชัดเจนนะครับว่า ลำดับขั้นตอนของการพัฒนาประเทศนั้นใครจะต้องทำอะไรกันบ้าง จะต้องลงทุนในเรื่องอะไรบ้าง ปัญหาและอุปสรรคที่จะเจอจะมีอะไรบ้างและแก้ไขอย่างไร

พุธหน้าจะมาเขียนต่อถึง MP3EI เพื่อพวกเราจะได้ไม่โดนใครมาหลอกด่าได้อีกว่า คนไทยเราโง่ที่ไม่เอาแผนสร้างถนนหนทางและรางรถไฟมาเป็นแผนการพัฒนาประเทศอย่างที่เขาพยายามจะทำกัน