มองตลาดบ้านยุค AEC (ตอน 2)

ในบทความตอนที่แล้ว ดิฉันพูดถึงแนวโน้มที่ 1 ที่จะเกิดขึ้นกับตลาดบ้านของเมืองไทยในยุคเปิด AEC คือ ตลาดบ้านในต่างจังหวัดตามเส้นทางคมนาคมสำคัญที่จะบูมขึ้น หากวิเคราะห์ลึกลงไปแล้วตรงนี้เป็นผลมาจากการที่เรามีระบบการผลิตและตลาดสินค้าที่เป็นหนึ่งเดียวนั่นเองค่ะ

นอกจากภาคการผลิตและการค้าจะมีการเปิดกว้างแล้ว เราจะมีการเปิดกว้างในแง่ของภาคบริการ การเคลื่อนย้ายทุนและแรงงานข้ามชาติเสรีอีกด้วย จุดนี้เองส่งผลให้ทุกประเทศในอาเซียนมีลักษณะของการพัฒนาเมืองที่จะมีความเป็น “สากล” ขึ้นทุกเมืองเนื่องจากเราจะได้เห็นเพื่อนบ้านอาเซียนของเราเข้ามาทำงานในระบบเศรษฐกิจของเรามากขึ้นค่ะ

จุดนี้นำไปสู่แนวโน้มประการที่ 2 ของตลาดบ้านของไทยหลังเปิด AEC นั่นคือการขยายตัวของตลาดที่อยู่อาศัยที่เจาะกลุ่มลูกค้าอาเซียนค่ะ การหลั่งไหลเข้ามาของคนทำงานจากประเทศเพื่อนบ้านที่เป็น “Expat” จำนวนมากจะสร้างความต้องการที่อยู่อาศัยเพิ่มขึ้นนอกเหนือจากผู้ซื้อในประเทศ ซึ่งนี่ถือเป็นโอกาสดีของบริษัทบ้านที่จะได้กลุ่มลูกค้าที่มีกำลังซื้อสูงเพิ่มขึ้นในอนาคต

ทั้งนี้ทั้งนั้นการที่บริษัทบ้านจะคว้าโอกาสตรงนี้ได้จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องทำการบ้านเรื่องรสนิยมของลูกค้าที่มาจากต่างเชื้อชาติ ภาษา และวัฒนธรรมให้ดี เพราะอาเซียนถือเป็นภูมิภาคที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม การอาศัยความเคยชินเดิมๆ ในการเลือกแบบบ้านอาจทำให้สร้างที่อยู่อาศัยได้ไม่ตรงกับรสนิยมของลูกค้ากลุ่มนี้ได้ค่ะ

นอกจากกลุ่มลูกค้าที่เป็นแรงงานข้ามชาติแล้ว อีกกลุ่มที่กำลังมาแรงนั่นก็คือ ตลาดในกลุ่มของนักเรียนนักศึกษา ซึ่งขณะนี้เราจะเห็นสถาบันการศึกษาของไทยหลายแห่งเริ่มปรับตัวรองรับการเปิด AEC แล้วทั้งการสร้างความร่วมมือทางวิชาการ โครงการนักเรียนแลกเปลี่ยน รวมถึงการปรับหลักสูตรและการเปิดภาคเรียนให้สอดคล้องกับการเปิดประชาคมอาเซียนด้วย

นอกจากผลโดยตรงที่มีต่อตลาดบ้านแล้ว การหลั่งไหลเข้ามาของประชากรจากประเทศเพื่อนบ้านอาเซียนยังส่งผลดีให้ธุรกิจอื่นๆ มีความคึกคักตามไปด้วยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจค้าปลีก ธุรกิจบันเทิงและสันทนาการ สุขภาพ การท่องเที่ยวและโรงแรม ธุรกิจการเงิน

ทั้งหมดจะเติบโตขึ้นมาเพื่อตอบสนองไลฟ์สไตล์ที่เปลี่ยนแปลงไปของสังคมเมืองของบ้านเราที่จะมีความหลากหลายของผู้คนที่มาจากต่างชาติต่างภาษาและวัฒนธรรมมากขึ้นในอนาคต