การสร้างเครือข่าย"เอสเอ็มอีธุรกิจอาหาร"

ด้วยความที่เป็นคอกีฬา ผมมักจะเปรียบเทียบบทบาทการสนับสนุนผู้ประกอบการเอสเอ็มอีว่าเป็นเหมือนพี่เลี้ยงนักกีฬาที่คอยสนับสนุนให้นักกีฬาชนะในทุกสนามธุรกิจ วันนี้ผมขอเล่า เรื่อง “ขนมบ้านครูยุ” ผู้ประกอบการรายหนึ่งที่มาร่วมกิจกรรมเจรจาจับคู่ธุรกิจที่กรุงศรีจัดขึ้น เพื่อสร้างโอกาสขยายตลาดไปสู่ AEC และประเทศจีน เอสเอ็มอีเจ้านี้เป็นตัวอย่างที่ดีของการพัฒนาธุรกิจอาหารจากธุรกิจระดับชุมชนให้เติบโต จนมีช่องทางจัดจำหน่ายทั่วประเทศ และเริ่มขยายตลาดสู่ระดับภูมิภาคโดยใช้เวลาไม่กี่ปี เปรียบเหมือนนักกีฬาตะกร้อท้องถิ่นที่เริ่มจากการเล่นแถวๆ บ้าน แล้วเติบโตไปสู่ระดับกีฬาจังหวัด ระดับกีฬาแห่งชาติ เริ่มก้าวสู่ซีเกมส์ เอเชียนเกมส์ โดยมีเป้าหมายก้าวสู่โอลิมปิก

ความเป็นมาของธุรกิจ “ขนมบ้านครูยุ” เริ่มจากความถนัดและความรักทำขนมของคุณครูยุ “ยุวดี เสริมสุข” เจ้าของกิจการขนมบ้านครูยุที่ในอดีตเป็นครูคหกรรมที่มีความสนใจทำขนม จึงได้คิดค้นสูตรขนมกะหรี่ปั๊บนมสดเพื่อเสนอขายให้ร้านค้าชื่อดังในจังหวัด ด้วยความแปลกใหม่ของสินค้าทำให้ได้รับการตอบรับที่ดี จึงเริ่มขยายไปสู่จังหวัดข้างเคียง และเมื่อ “คุณนัฐติกานต์” ลูกสาวของครูยุตัดสินใจมาช่วยกิจการที่บ้าน ทั้งสองแม่ลูกจึงช่วยกันขยายตลาด พัฒนาผลิตภัณฑ์และการผลิต ปรับปรุงแพ็กเกจจิ้ง หาพันธมิตรใหม่ทางธุรกิจ ทำให้ปัจจุบันร้านขนมบ้านครูยุมีผลิตภัณฑ์จำหน่ายทั่วประเทศ ทั้งตลาดร้านขายของฝากในจังหวัดต่างๆ โรงเรียน โมเดิร์นเทรด รวมถึงวางจำหน่ายในปั๊มน้ำมันประเทศกัมพูชา และมีแผนจำหน่ายในประเทศอื่นต่อไป

จากร้านขายขนมเล็กๆ ที่ขาดความรู้ทางด้านเทคโนโลยีการผลิตและการทำตลาด ครูยุและคุณนัฐติกานต์สามารถพัฒนาการผลิตและหาตลาดใหม่ๆ โดยอาศัยการสนับสนุนจากหน่วยงานรัฐ ทั้งสถาบันอาหาร สสว. ตลอดจนการวิจัยของหน่วยงานการศึกษาต่างๆ ทำให้พัฒนาระบบการผลิตได้มาตรฐานสากล ไม่ว่าจะเป็น อย. มผช. (มาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชน) ฮาลาล GMP HACCP และระบบ Green Productivity ทำให้ระบบการผลิตได้มาตรฐานแล้ว ช่วยลดของเสีย ประหยัดต้นทุนและเวลา อาหารมีอายุการเก็บรักษานานขึ้น จนเป็นที่ยอมรับของตัวแทนจำหน่ายระดับประเทศ และด้วยความร่วมมือจากพันธมิตร ครูยุได้พัฒนาการออกแบบแพ็กเกจจิ้งให้สวยงาม ดึงดูดกลุ่มเป้าหมายและส่งผลดีต่อการขนส่งและเก็บรักษา

นอกจากนี้ ร้านขนมบ้านครูยุได้อาศัยเครือข่ายภาครัฐและเอกชนเข้าร่วมกิจกรรมทางการตลาดต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการโรดโชว์ ออกบูธประชาสัมพันธ์ ดูงานและทำกิจกรรมเจรจาจับคู่ธุรกิจทั้งตลาดในประเทศและตลาดต่างประเทศ นี่คือตัวอย่างการมุ่งมั่นเรียนรู้ของผู้ประกอบการในธุรกิจอาหาร เปรียบเหมือนกีฬาตะกร้อที่หากจะผลักดันไปสู่เวทีระดับโลกก็ต้องอาศัยความร่วมมือจากผู้เล่น โค้ชหรือพี่เลี้ยง และความสนับสนุนจากภาครัฐและเอกชน ทำให้ชาวโลกรู้จักและเห็นถึงความน่าสนใจของกีฬาชนิดนี้ จนความนิยมแพร่หลาย

ความเชื่อมั่นของเอสเอ็มอีเล็กๆ ที่รู้จักใช้เครือข่ายให้เกิดประโยชน์เป็นแรงผลักดันช่วยให้ธุรกิจเอสเอ็มอีเติบโตแข็งแกร่ง เพราะเมื่อผู้ประกอบการเอสเอ็มอีรายหนึ่งเติบโต เครือข่ายในซัพพลายเชนที่เกี่ยวข้องก็จะเติบโตทั้งระบบ เกิดเป็นพลังขับเคลื่อนเศรษฐกิจประเทศต่อไปครับ