การล่าอาณานิคมยุคอาณาจักรมังกร (ตอนจบ)

จากอาณาจักรบาคิม และลุงทอม ยุคก่อตั้ง โตเร็วและปิดตัวลงในปัจจุบัน มันคล้ายๆ หนัง The Wolf of Wall Street จาก Rags to Riches แล้วกลับมา Rags คือ จนตามเดิม บางคนหนี บางคนติดคุก ซึ่งโจทย์ที่คนเหล่านี้ตั้งก่อนจะรวยเร็วแล้วมาถึงซวยในที่สุด ก็คือโจทย์ของการต้องการรวยเร็ว... ฟังดูดีไหมครับ “รวยเร็ว” ผมว่ามันฟังแล้วเลือดสูบฉีดดี เพราะใครๆ ก็อยากรวยทั้งนั้น โดยเฉพาะโลกปัจจุบันที่เงินซื้อได้ทุกอย่าง

อย่างเรื่องที่เล่ามาของชายคนนึงที่รักดี เรียนเก่งสู้ชีวิต แต่มาผิดหวังเรื่องการตั้งเป้าหาเงิน แล้วหาได้ไม่มากพอ เกิดปัญหาครอบครัว ทะเลาะกันระหว่างสามีภรรยาเพราะเงินไม่พอใช้ สุดท้ายก็นำมาซึ่งการหย่าร้างในที่สุด ทุกคนต่างคนต่างไป แต่ปัญหาหลักอีกอย่างคือ ครอบครัวส่วนมากที่หย่าร้างมักจะมีลูกติด ก็เลยกลายมาเป็นต้องเลือกว่าคนไหนจะเป็นซามูไรพ่อลูกอ่อน หรือซามูไรแม่ลูกอ่อน ซึ่งท้ายสุดก็หนีไม่พ้นว่าจะต้องมีปู่ย่ามาเลี้ยง กลายเป็นอีกนิยามใหม่คือ “แม่แก่...จริงๆ คือยายเลี้ยงหลานแทนพ่อแม่ที่ไม่มีเวลาหรือหย่าร้าง จนเพื่อนๆ คิดว่าเด็กคนนี้แม่แก่ แต่จริงๆ คือยายต่างหากที่เลี้ยง”

คุณว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน ถ้าพ่อแม่ไม่เลี้ยง แต่ส่งลูกให้ตายาย หรือให้คนใช้เลี้ยง... ถูกต้อง!! เด็กจะเอาแต่ใจ สุดท้ายพวกนี้ก็โลกสวยทนความผิดหวังในชีวิตไม่ได้ มีอะไรนิดหน่อยก็จะฆ่าตัวตาย ทั้งที่ในความเป็นจริง คุณก็รู้ว่า โลกจริงๆ มันไม่ได้สวยตลอด มันมีความผิดหวังเข้ามาเรื่อยๆ การทดสอบว่าคนคนนึงจะสามารถอยู่ในสังคมได้หรือไม่ มันไม่ได้ขึ้นกับว่าเขาเก่งแค่ไหน คือ IQ มันแทบไม่ได้บอกอะไรเลย แต่ EQ และความฉลาดและรู้เท่าทันอารมณ์ต่างหากที่จะตัดสินว่าคนคนนี้จะอยู่ในสังคมได้หรือไม่... คุณรู้ไหมว่า ทำไมผมรู้เรื่องเหล่านี้... ใช่!! เพราะผมก็โตมาแบบนั้น ผมโตมากับโลกสวย จนวันนึงพอมันมีปัญหา เราก็คิดแต่จะฆ่าตัวตายแบบนั้นแบบนี้ โชคดีนะที่ผมใจเสาะ ถ้าใจเด็ดตายไปแล้ว... วันนี้มองย้อนกลับไปก็ตลกนะ คือมีอะไรนิดหน่อยเราก็ไม่ไหวละ จะตายละ... อ่อน!!

เอาจริงนะ ผมว่าระบบการศึกษาและการวัดผลมันต้องเปลี่ยนใหม่ ... ในชีวิตจริงเขาให้ค่าของการทำงานแบบ Teamwork แต่การสอบวัดผล กลับเน้นให้เด็กเห็นแก่ตัว ท่องจำ ใครจำแม่นสุด ก็คะแนนดีสุด แต่ปัญหาคือ โลกมันเปลี่ยน จะเห็นได้เลยว่า พวกที่เรียน Top พอไปทำงานจริง มันโหล่เลย ซวยเลย ก็เพราะระบบโรงเรียนวัดผลจากคนจำแม่น และทำงานคนเดียว ...เออ เจริญล่ะ ในชีวิตจริงๆ เขาไม่ต้องท่องจำ อยากรู้อะไรเขา Search Google เอาและ เวลาทำงานก็ลุยเป็น Teamwork...

ไอ้ที่เด็ดที่สุด คือ เรื่องการสอนให้ล้ม... วันนี้โรงเรียนให้รางวัลแก่ผู้ชนะ และประณามคนล้ม เช่น ใครสอบตก มันจะตกทุกปี เพราะมันถูก Stamp ตราหน้าไว้เลยว่า คุณคือคนโง่ พอเด็กได้ Stamp ว่าโง่ เขาก็จะพัฒนาตัวเองสู่ความโง่จริงๆ... คุณรู้ไหมว่า Research หลายๆ ที่เคยทำวิจัยเรื่องของการ Stamp ว่า ถ้าเด็กคนนี้อยู่ที่โรงเรียนเดิม เขาก็จะห่วยไปจนเรียนจบ แต่ถ้าเราเอาเด็กคนนี้ย้ายไปที่ใหม่ เขาก็จะไปสร้าง Stamp ใหม่ ซึ่งที่โรงเรียนใหม่เขาอาจถูก Stamp เป็นเด็กเรียนเก่งเลยก็ได้ ครับ!! เรื่องพวกนี้คนส่วนใหญ่มองข้าม คิดว่าไม่สำคัญ ทั้งๆ ที่มันสำคัญที่สุด

ครับ!! ในเรื่องการสอนให้ล้ม จะทำให้เด็กนักเรียนมีภูมิต้านทานในชีวิต ไม่ใช่มีอะไรนิดนึงก็อยากฆ่าตัวตาย... การฝึกให้ล้ม เพื่อจริงๆ เราจะได้เรียนรู้วิธีการแก้ไขต่างหาก เพราะปัจจุบันเด็กเก่งไม่ได้เรียนรู้การแก้ไขเลย ซึ่งอย่างระบบเดิมการแก้ไขก็คือ สอบตกแล้วสอบซ่อม นั่นแหละเรียนการแก้ไข แต่ส่วนเด็กเก่งก็รู้อย่างเดียวคือจะชนะยังไง ซึ่งชีวิตมันไม่ได้หมูแบบเรียนหนังสือนะ... เราถึงต้องสอนเด็กเก่งว่า เวลาพลาดต้องทำใจยังไง แล้วจะแก้ไขยังไง ผมว่ามีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เด็กมีคุณภาพ และพร้อมต่อการก้าวออกไปทำงานในสังคมจริงๆ

อย่างในตลาดหุ้นที่หลักทรัพย์บัวหลวง เรามี Program Training ลูกค้า เช่น โครงการ The Stock Master ก็นี่เลย ให้ลูกค้าเอาเงินมาจริงๆ แล้วเราให้เขาเทรดซื้อขายเงินจริงๆ โดยเราก็ทำหน้าที่เหมือน Coach คอยประคองเขา แต่แน่นอนมีแต่เงินจริงเท่านั้น ที่จะทำให้เขาได้เรียนรู้จริงๆ ว่า ของจริงในโลกจริงๆ มันรู้สึกอย่างไร... สรุปลูกค้าชอบมาก เพราะเขาได้เรียนจริงๆ

ครับ!! อย่ากลัวที่จะผิดพลาด... ให้ท่องไว้ว่าความสำเร็จเป็นครูที่ห่วย เป็นครูที่เอาแต่อวยความโง่ของเราให้เราพองโต แต่ความล้มเหลวสิ...ที่เป็นครูที่ดี เพราะมันจะช่วยกระตุ้นให้เรารู้จักตัวเอง และเรียนรู้จากข้อผิดพลาด เป็นประสบการณ์ที่จะพาเราสู่ Level ต่อไปในชีวิต... ไปล้มให้มันส์ครับ!! จัดไป