ทางเลือก

เคยสงสัยกับความวุ่นวายในการบริโภคของมนุษย์กันมั้ยครับ? ก็เจ้าความวุ่นวายนี้แหละที่ทำให้เรามีโอกาสเลือกของอร่อยถูกปากกินกันอย่างมากมาย วันนี้อากาศร้อนกว่าเมื่อวานอย่างทวีคูณ เลยคิดออกมาหากาแฟเย็นกินนอกบ้านก็ไม่พ้นห้างติดแอร์ล่ะครับ เข้าห้างมาก็เย็นสบาย หันซ้ายหันขวาก็เจอร้านกาแฟไปสองร้าน ชาไข่มุกไปสาม แล้วนี่ยังไม่นับแบรนด์ท้องถิ่นอีกนะครับ

เมื่อก่อนสมัยที่ยังอยู่สยามสแควร์ ผมเป็นขาประจำ “กาแฟนางเงือก” อย่างเหนียวแน่น เพราะรู้สึกว่าอร่อยหอม เข้าไปในร้านก็หอมไปหมด กาแฟก็ชงจากเครื่องที่ใช้คนควบคุมทั้งหมด ต้องชำนาญพอสมควร รู้สึกได้ว่าบาริสต้าเองก็ภูมิใจที่ควบคุมคุณภาพกาแฟจากเครื่องยากๆ ได้ ก็มีเรื่องราวมาคุยกับลูกค้าเพราะทำงานที่เป็นการผสมผสานธุรกิจแบบระบบโรงงาน แต่ใช้การผลิตแบบเชิงพิธีกรรม (Handmade) มาร่วมด้วย เลยขายได้ในราคาที่แพงโดยไม่ขัดเขิน

แต่มาช่วงหลังๆ ทางวังนางเงือกคงมีนโยบายใหม่เลยส่งเครื่องชงกาแฟอัตโนมัติออกมาใช้โดยเริ่มเปลี่ยนทีละสาขาๆ ไปเรื่อยๆ ปัจจุบันเลยไม่ทราบว่าเหลือเครื่องชงขั้นเทพและบาริสต้ามือดีอีกกี่คน ถ้าถามผมว่ามันอร่อยต่างกันมากมายมั้ย? ขอตอบเลยว่ามาก...ทั้งความเข้มข้นของน้ำกาแฟและความหอม

เปรียบกันก็เหมือนคนฟังเพลงจากแผ่นซีดี กับพิธีกรรมในการฟังแผ่นไวนิลแหละครับ มันก็แล้วแต่ความชอบ ความถูกจริต และที่สำคัญคือทุนทรัพย์ของผู้บริโภค ยกตัวอย่าง โดยใช้กาแฟนางเงือกมาเป็นตัวอย่างเพราะเห็นภาพได้ชัดเจน แต่ก็ยังมีทางเลือกให้ท่านผู้อ่านลองเลือกชิมอีกหลายแบรนด์นะครับ ชอบแบบไหนเลือกได้เลย

สองสามวันก่อนผมได้แวะไปกินกาแฟแบบน้ำหยด (Drip) ที่ร้านของรุ่นน้อง ถามว่าผมชอบรสชาติกาแฟมั้ย? ตอบทันทีว่าไม่ชอบ แต่ชอบความเพลิดเพลินระหว่างนั่งรอเขาชงกาแฟให้อย่างตั้งใจและพิถีพิถัน พอยิ่งได้มาคุยว่าทำไมร้านนี้ถึงใช้กาแฟน้ำหยดมาขายก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้น

เขาว่าดังนี้ครับ จะให้ซื้อเครื่องชงแพงๆ แบบนางเงือกก็คงไม่คุ้ม จะให้คั่วบดกาแฟตลอดเวลาเพื่อร้านจะได้หอมๆ ก็ไม่ใช่ที่ เลยตัดสินใจเลือกขายกาแฟแบบน้ำหยดดีกว่า เพราะลูกค้าจะได้ไม่เร่ง ระหว่างนั้นก็พูดคุยกันไปกับบาริสต้าด้วย ผมว่าเป็นการประชาสัมพันธ์ที่ดีและตรงจุดนะครับ เพราะร้านจะเลือกลูกค้าและลูกค้าก็จะเลือกร้านไปเองโดยอัตโนมัติ

คราวหน้าเราจะพูดกันถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ให้ผลต่างที่ใหญ่ในการทำธุรกิจอาหารนะครับ

เผื่อว่าท่านผู้อ่านมีเงินเหลือและนึกสนุกอยากหาเรื่องเปิดร้านอาหารไว้แก้เหงา