ไร้ยุทธศาสตร์ (3)

ผมยังคงชวนคุณผู้อ่านช่วยกันขบคิดถึงยุทธศาสตร์ประเทศและขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศว่าจริงหรือไม่ที่การกู้เงินมาลงทุนโครงสร้างพื้นฐานของประเทศ 2 ล้านล้านบาท ที่รัฐบาลยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ประกาศว่า นี่คือการสร้างอนาคตไทย

ผมมีโอกาสปะทะทางความคิดเพื่อเพิ่มปัญญากับบรรดานักธุรกิจ นักวิชาการ นักการเมือง หลายคนในระยะที่ผ่านมา โดยเฉพาะในห้วงหลังจากที่ศาลมีมติตัดสินว่าการออกกฎหมายในรูปแบบพิเศษของรัฐบาลขัดกับรัฐธรรมนูญ

หลายคนเสียดายโอกาสในการลงทุน หลายคนเห็นผิดหวัง เพราะได้เก็งกำไรจากนโยบายที่รัฐบาลประกาศไว้ก่อนหน้า

ขณะเดียวกัน หลายคนก็เห็นว่าการกู้เงินก้อนโตของรัฐบาลเทียบเท่ากับเงินงบประมาณปกติของรัฐบาลแล้วนำไปลงทุนเพียงถนน รถไฟ รถราง ทางน้ำเพียงด้านเดียวย่อมมิใช่เป็นการเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศให้เข้มแข็งขึ้น

อย่าลืมว่า ประเทศไทยลงทุนด้านถนนหนทางมาอย่างมากมายในรอบ 20 ปี จนโครงสร้างด้านถนนของประเทศไทยได้รับการยอมรับเชิดชูว่าเหนือกว่าประเทศใดในอาเซียน และอาจจะเหนือกว่าหลายประเทศในยุโรป

ดังนั้น การทุ่มงบประมาณแทบจะหมดหน้าตักไปกับการลงทุนโครงสร้างถนนหนทาง ระบบราง รถไฟฟ้า จึงไม่น่าจะใช่คำตอบว่าเป็นยุทธศาสตร์หลักของประเทศในการยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศ

ผมเห็นด้วยว่า ยุทธศาสตร์หลักในการเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันประเทศ คือการประกาศวางรากฐานของประเทศไทยให้ชัดว่าเราจะยืนตรงไหนในเวทีโลก เราจะปรับโครงสร้างของภาคการผลิต ภาคเกษตร อุตสาหกรรม ภาคการบริการ และการสร้างมูลค่าเพิ่มของสินค้าได้อย่างไร ถ้าทำเช่นนี้ได้ จะนำไปสู่การยกระดับรายได้และคุณภาพชีวิตของคนในประเทศ

นอกจากนี้ ผมยังเห็นว่าสิ่งสำคัญสุดคือในการทุ่มเงินงบประมาณลงไปคือการกำหนดยุทธศาสตร์หลักในการเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของสินค้าเกษตรของไทยให้คงความเป็นแหล่งผลิตอาหารสำคัญของโลก โดยเพิ่มส่วนแบ่งตลาดส่งออกสินค้าเกษตร รวมทั้งเป็นแหล่งแปรรูปสินค้าเกษตรที่มีคุณภาพสูงขึ้น จากนั้นก็กำหนดแผนย่อยออกไปสู่การปฏิบัติให้เป็นรูปธรรม

แค่นี้ขีดความสามารถในการแข่งขันโดยรวมของไทยก็ก้าวขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว เอาไว้ฉบับหน้าผมจะนำเรื่องขีดความสามารถของประเทศที่รัฐบาลหมกเม็ดเอาไว้