การล่าอาณานิคม ยุคอาณาจักรมังกร ภาคสี่

เรื่องราวชีวิตของหนุ่มสายพันธุ์มังกร มันดูเหมือนว่าเขาจะเดินมาไกลเกินกว่าที่จะถอยหลังกลับไปที่จุดเริ่มต้น แต่ในที่สุดเขาต้องเดินกลับมาเริ่มที่ศูนย์ใหม่ แต่การเริ่มที่ศูนย์คราวนี้ต่างจากการเริ่มต้นสมัยที่เขาเรียนจบใหม่ๆ ตรงที่คราวนี้เขาผ่านความล้มเหลวมาแล้ว... การสร้างหนี้แบบไร้สาระ ติดกับดักหนี้เพิ่ม ซ้ำด้วยปัญหาเลิกรากับภรรยา จนเกือบอยากจบชีวิตตัวเองลง โชคดีนะที่ชายคนนี้ยังมีลูก เขาจึงตอบได้ว่าอย่างน้อยเขาก็อยู่เพื่อลูกละกัน!!

บางครั้งความแย่ที่สุดมันก็สอนอะไรบางอย่างนะ ชายคนนี้เรียนรู้ว่าหากเขาย้อนเวลาได้ เขาคงไม่รอจนจบมหาวิทยาลัยกว่าที่จะเริ่มค้นหาตัวเอง แต่เขาคงจะเริ่มทำงานตั้งแต่เด็ก เพื่อที่ว่าเขาจะได้เข้าใจโลกจริงๆ มากกว่านี้... แต่เอาเถอะ เวลามันย้อนไม่ได้ วันนี้โจทย์เบื้องหน้าคืองานประจำ กับอาชีพเสริมขายตรงที่เขาเลือกที่จะทำไปควบคู่กัน

“เออ ผมลืมเล่าว่า ชีวิตผมมาทำขายตรงได้อย่างไร!! คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ระหว่างที่ผมแก้หนี้บัตรเครดิต หนี้บ้าน และปลดหนี้รถ ด้วยการขายทุกอย่างที่มี ขายรถ ขายบ้าน ขายทุกอย่างแล้วกลับมาอยู่กับพ่อแม่จนปลดหนี้ทั้งหมดได้ ผมไปเจอกับหนังสือเล่มนึงที่เกี่ยวกับการสร้างอิสรภาพทางการเงิน... บอกตรงๆ นะ เวลานั้นผมเครียดมาก เพราะถ้าลำพังรายได้จากการเป็นพนักงานประจำมันไม่พอเก็บ ทั้งที่เก็บเต็มที่แล้ว ในที่สุดผมก็ได้ไปเจอกับขายตรงบริษัทนึง... “ผมฟัง Business Plan ทุกอย่างมันโอเค ไม่ต้องใช้เงินมาก แถมมีรุ่นพี่ที่ทำงานเขาเป็น Upline คอยให้คำปรึกษาเราทุกอย่าง”

หลังจากนั้น 3 ปี ผมเปลี่ยนตัวเองจากคนเพื่อนเยอะ เป็นไม่มีใครคบ เพราะทุกครั้งที่เจอเพื่อนมันเป็นการเปิดโอกาสในการขายตรงของผม... ช่วง 3 ปีที่ผ่านมา ผมพัฒนาความสามารถในการขายมากขึ้นเรื่อยๆ แบบชนิดที่ว่า วันนี้ใครฟังผมเป็นต้องเคลิ้ม แต่ความซวยของชีวิตผมมันยังไม่จบ ข่าวบริษัทขายตรงที่ผมทำอยู่นั้น ล้มละลาย...“ในหนังสือพิมพ์เขียนว่า เจ้าของขายตรง (ชื่อดัง) ขนเงินหนี ปล่อยลอยแพพนักงานขายตรงนับหมื่นตาค้าง ค้างๆๆ”... ใช่!! อึ้งโคตร “ผมอึ้งมาก เพราะยอดขายผมเริ่มทำได้ดีขึ้น ผมชักชวนเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ เข้ามาร่วมธุรกิจขายตรงอันนี้เท่าที่จะชวนได้”...ผลก็คือ ผมโดนด่าเละ ทุกคนผิดหวังกับผมเอามากๆ

สุดว่ะ!! มันมาถึงจุดนี้อีกแล้ว... “ผมพลาดอีกแล้ว!! เลวมาก... โลกนี้ มันเลว... ไม่แฟร์เลย!!”

อีกสามปีกับการก้มหน้าก้มตาทำงานประจำและขายตรงอย่างเอาเป็นเอาตาย ผมคว้าน้ำเหลว แต่ผมก็ปลอบใจตัวเองอีกครั้งว่า “ล้มครั้งนี้ ผมแค่เสียเวลา แต่ครั้งนี้ผมไม่เสียเงิน... ว่าแต่ผมทำให้เพื่อนๆ ที่เชื่อมั่นในตัวผมผิดหวัง แต่เอาเถอะ ช่างมัน พรุ่งนี้ต้องดีกว่านี้”

ครับ!! เรื่องของชายผู้นี้เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ พร้อมการล้มเหลวในครั้งที่สอง แต่ครั้งนี้มันต่างจากครั้งแรกที่ล้มพร้อมหนี้ ทำให้เขาเกือบฆ่าตัวตาย แต่ครั้งที่สองนี่มันล้มโดยไม่มีหนี้... ทิ้งไว้เพียงประสบการณ์อีกหน้าหนึ่ง... ผมถามคุณจริงๆ เถอะ ว่าคุณมอง Case ของหนุ่มคนนี้อย่างไร? เด็กเรียนดี มีความมุ่งมั่น แต่พลาดแล้วพลาดอีก... คุณว่าโชคชะตาใช่หรือไม่ ที่ทำให้เขาล้มเหลวอย่างวันนี้?

บอกตรงๆ นะครับ การพลาดทั้งสองครั้งจริงๆ ไม่เกี่ยวกับว่าเขาดวงไม่ดี แต่มันมีสาเหตุง่ายๆ ดังนี้

ครั้งแรก เขาล้มเหลวเพราะติดกับดักชีวิตติดหนี้ เหมือนคนส่วนใหญ่ที่ทำงานแล้วซื้อของไม่จำเป็นแล้วสร้างหนี้เพิ่มจนในที่สุดเสียของทุกอย่างที่จำเป็นเพื่อล้างหนี้... มันเกิดจากการขาดการวางแผนในชีวิตที่ดี... ไอ้หลักการ Keep Walking มันเท่อ่ะนะ แต่ในชีวิตจริงมันจะลอยแบบนั้นไม่ได้ มันต้องวางแผนการเดินทางให้ชัด

ครั้งที่สอง เขาล้มเพราะเขาลืมดูให้ดีว่า บริษัทขายตรงมีความมั่นคงเพียงพอ อย่างไรก็ตาม ครั้งที่สองเขาแทบไม่เสียเงินเลย เพราะการขายตรงไม่ได้ใช้เงินมาก มันเป็นการทดสอบความสามารถในเรื่องการขาย ซึ่งอย่างน้อยการล้มเหลวครั้งนี้ มันได้สอนเรื่องการขายให้เขาเป็นหนึ่งในนักขายที่เก่งที่สุดคนนึง

นั่นแหละครับ ทางเดินที่ผ่านแต่สนามที่ขรุขระ... คำถามที่เกิดขึ้น ในใจของชายผู้นี้ คือ แล้วครั้งที่สาม เขาจะล้มเหลวอะไรอีกดีล่ะ... วันนี้ชายคนนี้เก็บเงินมาพอสมควร มันเป็นจำนวนเงินที่พอจะเปิดร้านอาหาร หรือร้านกาแฟเล็กๆ ได้ ...แต่คำถามคือ เราอยากจะทำร้านอาหารหรือร้านกาแฟจริงหรือเปล่า? กาแฟเปลี่ยนโลกเหรอ เอ๊ะ!! แล้วผมจะทำได้ดีกว่า Starbucks อย่างไร?

(อาณาจักรมังกรยังไม่จบ... โปรดติดตามต่อฉบับหน้า)