สื่อบันเทิงเชื่อมใจสื่อบันเทิง

เป็นพลังอำนาจแบบอ่อน (Soft Power) ที่ทรงอานุภาพ ทำให้ผู้คนเรียนรู้และเข้าใจกันได้ แม้จะต่างชาติ ต่างภาษา

หนุ่มเวียดนาม เจิ่นหว่ายนาม ที่กำลังศึกษาระดับปริญญาโท คณะ มนุษยศาสตร์ สาขาการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เป็นตัวอย่างของเรื่องนี้

หนังเรื่องแรกที่เปิดตาให้นามรู้จักเมืองไทย คือ รักแห่งสยาม และ เขาชื่นชอบหนังไทยเพราะมีเนื้อหาชวนดู ครบรส นักแสดงก็เล่นเป็นธรรมชาติเหมือนไม่ได้แสดง หน้าตาก็สวยหล่อ ขณะที่หนังเวียดนามค่อนข้างน่าเบื่อ นักแสดงยังเล่นไม่เป็นธรรมชาติ

ปัจจุบันคนเวียดนามชอบฟังเพลงและดูหนังไทยมากขึ้น รวมทั้งติดตามข่าวสารบันเทิงของไทย มีหนังไทยเข้าฉายในเวียดนามมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน และมีซีรีส์ที่ดูผ่านเว็บยูทูบได้อย่างเรื่องฮอร์โมน วัยว้าวุ่น ก็เป็นที่นิยมมาก โดยมีคนเวียดนามที่รู้ภาษาไทยแปลซับไตเติล แต่ละครไทยยังไม่มีให้ดูมากนัก

“การดูหนังทำให้เข้าใจคนไทยมากขึ้น เพราะสะท้อนภาพจริงของเมืองไทยที่เป็นอยู่ ทำให้คนเวียดนามรู้จักเมืองไทยมากขึ้น”

หลังจากมาอยู่เมืองไทยได้ 2 ปี เขารู้สึกประทับใจคนไทยที่มีรอยยิ้มและมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือคนอื่น รวมถึงชอบความสะดวกสบาย ส่วนความแตกต่างระหว่างไทยและเวียดนามก็มีหลายเรื่อง เช่น คนเวียดนามไม่เคร่งเรื่องแตะเนื้อต้องตัวกันระหว่างพูดคุย หรือใช้เท้าเขี่ยของต่างๆ ผิดกับคนไทยที่ถือเรื่องเหล่านี้

สุดท้าย นาม มองว่า การจะเข้าสู่ประชาคมอาเซียน เราต้องเปิดใจเรียนรู้กันและกัน โดยอาจเปิดเวทีให้นักศึกษาอาเซียนมาพบปะและแลกเปลี่ยนมุมมองกัน