เทคโนโลยีเครื่องจักร

ประเทศที่เป็นเจ้าของเทคโนโลยี มักจะมีความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจ เพราะประเทศที่สามารถสร้างเครื่องจักรและพัฒนาเทคโนโลยีได้เอง จะทำให้ภาคธุรกิจอุตสาหกรรมมีความได้เปรียบในการแข่งขัน และสร้างความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจได้มากกว่าประเทศผู้ซื้อเครื่องจักรและเทคโนโลยีเป็นหลัก

ปัจจุบันในบ้านเราก็มีหน่วยงานทั้งภาครัฐและเอกชนให้ความสำคัญกับการพัฒนาเครื่องจักรมากขึ้น โดยเร่งพัฒนาบุคลากรเพื่อศึกษาเทคโนโลยีจากต่างประเทศที่จะนำมาเป็นแนวทางในการสร้างเครื่องจักรเพื่อใช้เองภายในประเทศ แต่ก็ยังมีไม่มาก เพราะมีข้อจำกัดหลายด้าน จึงทำให้การพัฒนาและสร้างเครื่องจักรภายในประเทศไม่สัมฤทธิผลเต็มที่

ประเทศไทยเริ่มนำเครื่องจักรเข้ามาใช้เพื่อการผลิตในประเทศประมาณ 50 ปีที่แล้ว และมีการนำเข้าเครื่องจักรเพิ่มมากขึ้นทุกปี ทำให้ประเทศขาดดุลการค้ามากขึ้นเรื่อย ๆ

ทุกวันนี้ผู้ประกอบการส่วนใหญ่ของเราเป็นนักธุรกิจอุตสาหกรรมประเภทขนาดกลางหรือย่อม (SME) การลงทุนในเรื่องของการสร้างเครื่องจักรอาจจะเป็นภาระหนักเกินไป ทำให้มุ่งเน้นที่การดำเนินธุรกิจเพื่อความอยู่รอดเป็นหลัก จึงไม่ให้ความสำคัญกับการพัฒนาเครื่องจักรขึ้นใช้เอง ที่ต้องใช้ทั้งงบประมาณ บุคลากร และเวลา

การนำเข้าเครื่องจักรเป็นการแก้ปัญหาระยะสั้น แต่ไม่มีความยั่งยืน ต้นทุนการผลิตจึงสูงตามไปด้วย ดังนั้นหากหน่วยงานภาครัฐไม่เห็นความสำคัญและไม่ให้การสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง ทางด้านนโยบายและงบประมาณแล้ว ก็คงจะไม่สามารถก้าวไปเป็นประเทศที่พัฒนาแล้วหรือถึงจุดที่ต้องการได้

ภาคเอกชนซึ่งแบ่งได้เป็นผู้ใช้และผู้สร้างเครื่องจักรนั้น ผู้ใช้จะเป็นผู้ที่บอกความต้องการและสนับสนุนการใช้เทคโนโลยีที่สามารถพัฒนาได้เองภายในประเทศ ส่วนผู้สร้างก็จะทำให้เกิดการขยายผลทางธุรกิจ ทำให้เกิดการต่อยอดพัฒนาเทคโนโลยีต่อไปเรื่อยๆ

สถาบันการศึกษาและหน่วยงานวิจัยของภาครัฐมีส่วนสำคัญในการสนับสนุนด้านการศึกษาวิจัยในเทคโนโลยีใหม่ๆ ร่วมกับภาคเอกชน และช่วยสร้างมาตรฐานของงานวิจัยและพัฒนาให้มีความเป็นสากลมากขึ้น รวมถึงการรับและถ่ายทอดเทคโนโลยีจากต่างประเทศที่จำเป็นต้องนำมาสนับสนุนการพัฒนาให้รวดเร็วยิ่งขึ้น

เรื่องการพัฒนาเพื่อสร้างเครื่องจักรนั้น แบ่งได้ 5 รูปแบบ ดังนี้

1) การเลียนแบบ (Copy) เป็นการนำแบบที่มีอยู่เดิมมาทำเลียนแบบ โดยไม่ได้ปรับปรุงหรือแต่งเติมให้แตกต่างไปจากเดิม

2) การเลียนแบบและพัฒนา (Copy & Development) เป็นการนำเครื่องจักรหรือแบบเดิมที่มีอยู่มาคัดลอก แต่อาจจะมีการปรับปรุงรูปแบบแตกต่างจากเดิมหรือพัฒนาให้ดีกว่าเดิม

3) การทำวิศวกรรมย้อนรอย (Reverse Engineering) เป็นการเลียนแบบอย่างสร้างสรรค์ เป็นระบบมุ่งหาองค์ความรู้ของต้นแบบ แล้วนำองค์ความรู้นั้นไปพัฒนาต่อยอดต่อไป

4) การออกแบบและพัฒนา (Design & Development) เป็นการใช้เทคโนโลยีที่มีอยู่ ออกแบบและพัฒนา แต่ยังไม่ถึงขั้นที่ต้องวิจัยศึกษาหาองค์ความรู้ใหม่

5) การวิจัยและพัฒนา (Research & Development) เป็นการนำความรู้จากการวิจัยพื้นฐานไปวิจัยต่อและพัฒนาเป็นเทคโนโลยี หรือวิธีการที่สามารถนำไปใช้แก้ปัญหาอย่างได้ผล

การที่จะให้ประสบผลสำเร็จในเรื่องนี้ จะต้องใช้เวลาในการสั่งสมประสบการณ์และเรียนรู้เทคโนโลยี จึงต้องอาศัยความมุ่งมั่นของบุคลากร รวมถึงการสนับสนุนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างเข้มแข็ง เพื่อเพิ่มความได้เปรียบในการแข่งขันให้กับภาคอุตสาหกรรมไทย

นอกจากภาคเอกชนและภาคการศึกษาจะเป็นหน่วยงานหลักในการสร้างและพัฒนาเครื่องจักรแล้ว ยังมีสถาบันไทยเยอรมัน ของกระทรวงอุตสาหกรรม ที่ได้ทำเรื่องนี้มานาน ครับผม!