ฮาร์ดเซลส์

ช่วงนี้เชื่อว่าทุกท่านโดน “ฮาร์ดนิวส์” ซึ่งค่อนข้างหนักไปทาง “แบ๊ดนิวส์” รุมกระหน่ำเช้า สาย บ่าย เย็น ค่ำ และก่อนนอน

เริ่มจากข่าวการเมือง ก็เต็มไปด้วยเรื่อง “ชุมนุม” เรื่องแก้กฎหมายกู้เงิน 2 ล้านล้านบาท มาถึงวันนี้ก็มีเรื่องศาลตัดสินปมแก้ที่มาของ สว.

ไปที่ข่าวเศรษฐกิจ ก็มีแต่เรื่องเศรษฐกิจฟุบ ส่งออกสะดุด ท่องเที่ยวเงียบ คอลัมน์วันนี้จึงอยากจะพักฮาร์ดนิวส์แล้วพาทุกท่านมาติดตามเรื่อง “ฮาร์ดเซลส์” ในอาเซียนกันแทน

เรื่องแรก เกิดขึ้นที่ตลาดสก๊อตในเมืองย่างกุ้ง ประเทศพม่า ที่ตลาดแห่งนี้เป็นตลาดพร้อมรับนักท่องเที่ยว หลายร้านรับทั้งเงินไทย เงินดอลลาร์ ที่สำคัญคนขายจำนวนมากพูดภาษาไทยได้ด้วย

เมื่อเพื่อนผมคนหนึ่งไปซื้อของกับสาวรุ่นชาวพม่าคนหนึ่ง สาวรุ่นคนนั้นแนะนำสินค้าพร้อมราคาแบบงูๆ ปลาๆ เป็นภาษาไทย เพื่อนผมก็ซื้อไปเยอะมาก จึงพยายามต่อราคากับเธอ และแล้วก็ได้รับคำตอบกลับมาเป็นภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำว่า “ไม่ลด ไม่ชอบ”

อึ้งกันไปเลย!!!

เรื่องที่สอง เกิดขึ้นที่เวียดนาม ณ ตลาดกลางคืนแห่งหนึ่งในโฮจิมินห์ ซิตี ขณะเดินตลาด เพื่อนร่วมทริปของผมคนหนึ่งถูกเด็กสาวชาวเวียดนาม (อายุน่าจะราวๆ แค่ 10 ขวบเท่านั้น) ตามไล่ตื๊อขายที่คั่นหนังสือแบบ “สุดชีวิต”

แรกเริ่ม เด็กสาวเดินเข้ามาบอกราคาที่คั่นหนังสือของเธอเป็นภาษาไทย ขายเป็นชุด 12 อัน 100 บาท เพื่อนคนนี้ก็ใจดีพยายามฟังเด็ก เด็กจึงฟุดฟิดฟอไฟใส่เธอเป็นภาษาอังกฤษชนิด “โปรเฟสชันแนล” สาธยายสรรพคุณที่คั่นหนังสือแต่ละลวดลายที่ขายจนเพื่อนถึงกับตะลึง

พอเพื่อนบอกว่าไม่มีเงิน เธอก็ยังตื๊อต่อไปด้วยการบอกเป็นภาษาอังกฤษให้ยืมเพื่อนคนอื่นสิ ท้ายที่สุดเพื่อนผมจึงตกเป็น “เหยื่อ” สาวน้อยคนนี้ในที่สุด

เรื่องสุดท้าย เกิดขึ้นกับผมเอง ที่ตลาดเบ๋น ถั่น ในโฮจิมินห์ ซิตี วันนั้นผมเดิน “ผ่านๆ” ดูเสื้อผ้าเรื่อยเปื่อยกับเพื่อนคนหนึ่ง ระหว่างเดินมองนั่นนี่ จู่ๆ ก็มีแม่ค้าวัย 30 ปลายถึง 40 ต้น เข้ามาฟุดฟิดฟอไฟกับผมเป็นภาษาอังกฤษ บอกผมว่ามีเสื้อไซส์นั้นไซส์นี้สำหรับผมนะ ผมพยายามบอกปัด จากนั้นแกก็เข้ามาจับแขนผมแล้วบอกว่า “Don’t Scared” (ผิดแกรมมาร์แบบสุดๆ) แล้วผมก็ถูกฉุดกระชากลากเข้าร้านไป

เธอถามผมว่าเป็นคนชาติไหน แล้วก็ขายเสื้อผ้าแบบฮาร์ดเซลส์ไปเรื่อยๆ ผมให้เธอบอกราคาเป็นเวียดนามดอง เธอตอบกลับมาซึ่งคิดเป็นเงินไทยอยู่ที่ 700 บาท ผมตอบโต้แล้วส่ายหน้าเตรียมลุกหนี แต่แล้วเธอก็ทั้งฉุดทั้งรั้งไม่ให้ผมไป พร้อมงัดคำพูดสุดท้ายเป็นภาษาไทยใส่ผมว่า “เท่าไหร่ถูก”

ไม่ใกล้ไม่ไกลอีกร้านในตลาด ยังมีคนขายที่จ้อบาฮาซาอินโดนีเซีย คุยกับลูกค้าแบบคล่องปรื๋อ

ข้อคิดที่ผมได้คือ พ่อค้าแม่ค้าไทยเรากำลัง “เสียโอกาส” มาก เพราะคงมีน้อยคนนักที่จะสามารถฮาร์ดเซลส์ขายของชาวต่างชาติได้ทั้งภาษาอังกฤษและภาษาท้องถิ่นของคนชาตินั้นเช่นที่เกิดใน 3 เหตุการณ์ที่เล่าไป

จึงน่าจะเป็นเวลาอันสมควรแล้วครับที่พ่อค้าแม่ค้าไทยจะศึกษาศัพท์ค้าขายที่จำเป็นเพื่อ “มัดใจ” ลูกค้าเพื่อนบ้าน ไม่ต้องรู้ทุกคำก็ได้ครับ เริ่มต้นที่ให้คุยกันเข้าใจและเขาประทับใจก็เยี่ยมแล้ว

ส่วนลูกค้าไทยเวลาจะไปซื้อของที่ไหนก็ต้องมีภูมิคุ้มกันครับ

ฮาร์ดเซลส์เพื่อนบ้าน ชวน Scared เหลือเกิน