ฮัลโลวีน

สวัสดีวันพฤหัสฯ ครับท่านผู้อ่าน ด้วยนิสัยอันโอบอ้อมอารี มีมนุษยสัมพันธ์ของคนไทย จึงทำให้ทุกเทศกาลงานฉลองต่างๆ นั้น เราจึงร่วมด้วยทุกงานอย่างไม่เคอะเขิน คืนนี้ก็เป็นคิวของปาร์ตี้ผีฝรั่งอย่างฮัลโลวีนไงครับ

หลายๆ ท่านมีแผนออกไปกินอาหารนอกบ้านแล้วก็ปาร์ตี้ต่อแน่นอน หลายๆ ท่านก็อาจปาร์ตี้กันในบ้านกับเพื่อนฝูง ส่วนอีกหลายๆ ท่านที่เป็นเจ้าของร้านอาหารก็เตรียมตัวรับลูกค้าและรับเงินกันอย่างสนุกสนานล่ะครับ

ผมพาอ้อมไปเสียหลายบรรทัดก็เพราะอยากจะพูดถึงร้านอาหารร้านหนึ่งของน้องที่คุ้นเคยกัน ร้านนี้เริ่มต้นด้วยความอยากเปิดร้านอาหารทะเลที่มีรสชาติอร่อย สดและราคาไม่แพงไว้บริการลูกค้าและผองเพื่อนตัวเอง ร้านนี้ก็เปิดขึ้นมาเรียบร้อยโดยมีเมนูไม่ได้พิสดารพันลึกอะไร เช่น ปลากะพงทอดน้ำปลา กุ้งอบวุ้นเส้น ปูผัดผงกะหรี่ , ปลานึ่งซีอิ๊ว, หอยแครงเผา, ปลาหมึกผัดไข่เค็ม, ผักบุ้งไฟแดง, ผักกระเฉดไฟแดงฯลฯ เห็นมั้ยครับว่าง่ายๆ สบายๆ อาหารก็รสชาติปกติ บางจานอร่อยเข้าขั้นเชลล์ชวนชิม เริ่มเปิดก็ควักกระเป๋าบ้างพอมีสีสันชีวิต ตอนนี้เปิดมาได้สองปีแล้วลูกค้าเริ่มติด ดูแล้วก็อนาคตสดใสแน่นอนไม่ได้มีปัญหาอะไร

มีสิครับ! ปัญหาน่ะมีตั้งแต่เปิดร้านแล้ว และก็เป็นปัญหาสุดคลาสสิกของร้านอาหารที่ได้ยินได้พบกันมาเสมอๆ เลยครับ มาฟังกัน พอร้านกำลังเริ่มสร้าง เจ้าของร้านก็กำหนดเมนูแล้วว่าจะขายอาหารทะเลให้หลากหลาย ก็รับสมัครเชฟที่ทำอาหารได้ตามต้องการและถูกใจตามเมนู ในที่สุดก็ได้เชฟคู่บารมีพร้อมผู้ช่วยครัวมาในแพ็กเกจเดียวกัน โดยสูตรอาหารก็เป็นสูตรของเชฟเอง เรื่องอาหารและการจัดการครัวก็จบแบบลงตัว

ในส่วนของพนักงานเสิร์ฟยิ่งลงตัวเข้าไปอีก บริการดูแลลูกค้าได้เป็นอย่างดี ส่งผู้จัดการร้านมาดูแลความเรียบร้อยอีกคนก็จบ ยอดขายก็ดีขึ้นเรื่อยๆ จนได้เดือนละล้านกว่าบาท...อ้อ! ร้านนี้เปิดขายสี่โมงเย็นถึงเที่ยงคืนนะครับ สี่ทุ่มครัวก็ปิดแล้วด้วย

ดูแล้วนี่มันร้านในฝันเลยจริงๆ แต่เชื่อมั้ยครับว่ายังขาดทุนอยู่เดือนหนึ่งๆ ไม่น้อยเลย ค่าใช้จ่ายประจำเดือนก็คงที่ชัดเจน เหลืออยู่ที่เดียวที่จะลดต้นทุนได้คือวัตถุดิบ เจ้าของร้านก็มาขอต้นทุนของวัตถุดิบจากเชฟเพื่อดูว่าสัมพันธ์กับราคาขายหรือไม่ (เห็นว่าขอมาเกือบสองปีแล้วก็ไม่เคยได้แต่ด้วยความเกรงใจเชฟ เห็นเชฟงานยุ่งก็เลยปล่อยมาเรื่อย) เชฟให้คำตอบว่าอึดอัดใจที่เจ้าของร้านไม่ไว้ใจมาล้วงลูก ลาออกดีกว่า ออกยกทีมด้วยหมดครัวเลย!!!

ต้นทุนวัตถุดิบก็ไม่สามารถแยกเป็นราคาต่อจานได้เลย การขู่ลาออกนี้เป็นครั้งที่ห้าแล้วมั้งครับตั้งแต่ร้านเปิด เจ้าของร้านใจดีก็ประนีประนอมมาตลอด โดยมองโลกในแง่ดีว่าคงปรับปรุงกันได้ แต่ครั้งนี้มาปรึกษาผมจริงจังเพราะคงเหลือทนแล้วว่าจะทำยังไงดี

“ถ้าท่านผู้อ่านเป็นเจ้าของร้านจะทำยังไงครับ ช่วยส่งคำตอบมาให้เป็นแนวทางกับน้องเจ้าของร้านที่รักหน่อย เพราะเครียดเหลือเกินแล้วครับ” ร้านอาหารที่มีความตั้งใจดีๆ ในการดำเนินธุรกิจ ใช้วัตถุดิบคุณภาพ จะได้มีกำลังใจและกำลังเงินดำเนินงานต่อไป

ก่อนจะจากกันก็ขอทิ้งท้ายไว้หน่อยครับว่า เที่ยวฉลองฮัลโลวีนกินดื่มให้มีความสุข ไม่ต้องกลัวผีหลอกนะครับ เพราะคนที่ทุจริตในอาชีพตนเองอย่างเชฟร้านอาหารทะเลนี้ มันหลอกได้เก่งกว่าเยอะครับ/สวัสดีครับ