อาเซียนบนมาตรฐานโลก

เมื่อไม่กี่วันมานี้ ดิฉันได้มีโอกาสเข้าพบ เคน บาสตัน รัฐมนตรีเกษตรและอาหารจากออสเตรเลียตะวันตกและคณะ เนื่องในโอกาสมาเยือนไทย ทางรัฐมนตรีก็ได้กล่าวถึงเรื่องที่น่าสนใจเกี่ยวกับไทยและอาเซียน

ท่านมองว่าไทยนั้นเป็นศูนย์กลางของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นประเทศผลิตสินค้าเกษตรและอาหารส่งออกที่สำคัญของโลก แต่เรื่องหนึ่งที่ท่านคิดว่าไทยจำเป็นต้องเรียนรู้ คือ เรื่อง “คุณภาพ”

เมื่อ 2 ปีก่อนออสเตรเลียเคยมีปัญหาใหญ่โตกับอินโดนีเซียเรื่องคุณภาพมาแล้ว เริ่มต้นจากที่ออสเตรเลียเห็นว่า อินโดนีเซียใช้วิธีการฆ่าปศุสัตว์ด้วยวิธีทารุณสัตว์อย่างรุนแรง จึงงดส่งปศุสัตว์ไปอินโดนีเซีย

เพราะมีการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้วค่ะว่า การทารุณสัตว์โดยเฉพาะสัตว์ใหญ่ เช่น วัว จะทำให้วัวเหล่านั้นมีปฏิกิริยาหลั่งสารมีพิษออกมา บริโภคเข้าไปก็เป็นพิษต่อคนด้วย มุมมองของประเทศพัฒนาแล้วซึ่งใส่ใจคุณภาพทุกขั้นตอนจึงปล่อยไว้ไม่ได้

สำหรับออสเตรเลียมาตรฐานต่างๆ ในระบบเป็นเรื่องสำคัญมากไม่ว่าจะการเลี้ยง การจับ การคัดเกรด ทุกขั้นตอนต้องมีคุณภาพเยี่ยมที่สุด เพื่อให้สินค้ามีราคาสูง

นี่คือแนวคิดที่ต่างกันมากของชาติพัฒนาแล้วกับชาติกำลังพัฒนา

ถ้าเราเน้นแต่เรื่องปริมาณ ไม่ใส่ใจ ไม่ประณีต ในการประดิษฐ์คัดเลือก สินค้าก็จะออกมาในราคาถูก ขณะเดียวกันการค้าขายก็ไม่สามารถที่จะคุ้มทุน เพราะตอนนี้ต้องนำต้นทุนด้านสิ่งแวดล้อม เช่น ต้นทุนของทรัพยากรที่สูญเสียไปในการผลิตสินค้าเข้ามาคิดด้วย

หน่วยงานภาครัฐ เช่น กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ต้องออกมาให้ความรู้ความเข้าใจแก่เกษตรกรเพื่อพัฒนาการผลิตสินค้าเกษตรและอาหารของเรา โดยเน้นคุณภาพบนพื้นฐานการคำนวณต้นทุนการผลิตแบบใหม่ที่ครอบคลุมประเด็นสิ่งแวดล้อมเข้าไปด้วย

ท้ายที่สุดแล้ว มาตรฐานและคุณภาพของอาเซียนก็ยังจำเป็นต้องอิงอยู่บนมาตรฐานและคุณภาพระดับโลกค่ะ