กลยุทธ์มัดใจลูกจ้าง

เป็นปัญหาโลกแตกสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (เอสเอ็มอี) ว่าจะทำอย่างไรถึงสามารถมัดใจลูกจ้างฝีมือดีให้อยู่กับเราไปนานๆ เพราะเป้าหมายในชีวิตของลูกจ้างแต่ละคนไม่เหมือนกัน ดังนั้น กลยุทธ์ที่นายจ้างจะปฏิบัติต่อลูกจ้างย่อมแตกต่างกันออกไป

ทั้งนี้ แนวคิดแรกที่เจ้าของกิจการพึงทำความเข้าใจคือ “อำนาจต่อรอง” เป็นสิ่งซึ่งอยู่ในกำมือของทั้งนายจ้างและลูกจ้างเสมอกัน แม้นายจ้างอาจคิดว่าตัวเองกำไพ่เหนือกว่าเนื่องจากเป็นคนจ่ายเงินเดือนและผู้ตั้งกฎในที่ทำงาน แต่ต้องอย่าลืมว่าลูกจ้างเองก็มีสิทธิลาออกไปทำงานในที่ที่ดีกว่า และมีสิทธิได้รับเงินชดเชยตามที่กฎหมายกำหนด หากสรุปเป็นสมการเราจะเขียนได้ว่า ระดับการดูแล = ความสามารถของลูกจ้าง การที่นายจ้างไม่เข้าใจหรือไม่สามารถสมดุลสมการนี้ ส่งผลให้ ขุนพลทั้งบู๊บุ๋นหนีหายไปร่วมทัพอื่นทีละคนสองคน

วิธีง่ายๆ ในการหยุดภาวะสมองไหลขององค์กรคือ 1.พัฒนาสิ่งแวดล้อมในที่ทำงานให้น่าอยู่น่านั่งมากขึ้น เพราะต้องอย่าลืมว่าเมื่อมนุษย์เข้าสู่วัยทำงานแล้ว เรามักจุ่มร่างแช่อยู่ในที่ทำงานวันหนึ่งราว 78 ชั่วโมง หากลูกจ้างต้องทนกับเสียงหนวกหูของเด็กร้อง หรือเสียงนินทาของเพื่อนช่างเมาท์ ลูกจ้างฝีมือดีก็อาจพากันจรลีกันหายไปได้ง่ายๆ

2.การทำกิจกรรมที่เอื้อให้พวกเขาเกิดความสามัคคีมากขึ้นก็เป็นกลไกหนึ่งที่ทำให้ลูกจ้าง “รัก” ที่ทำงานขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว โดยนายจ้างที่ดีเพียงถามไปโต้งๆ ว่าพวกเขาต้องการอะไร แล้วจัดเสิร์ฟมาให้ แล้วบางครั้งคุณอาจประหลาดใจที่พบว่าพวกเขาต้องการคลาสโยคะร้อนเจ๋งๆ หรือต้องการห้องส้วมใหม่เอี่ยมเท่านั้น

3.สำหรับลูกจ้างเลือดใหม่ไฟแรง การ “ฟีดแบ็ก” หรือการให้ความเห็นตอบกลับ เป็นสิ่งสำคัญที่เจ้านายต้องทำ เพราะนอกจากจะทำให้พวกเขารู้สึกมีค่าและพัฒนาตัวเองได้ตลอดเวลา ยังเป็นการแสดงออกกลายๆ ว่าคุณก็มี “กึ๋น” ในการแก้งานและเห็นข้อบกพร่องของพวกเขา 4.วาดภาพอนาคตอันสวยหรูให้แก่ลูกจ้าง ทำให้เขารู้ว่าเขาจะไม่ต้องนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมไปจนตาย เมื่อเป็นเจ้าหน้าที่แลกเงินแล้ว อีก 3 เดือนพวกเขาจะได้เลื่อนเป็นพนักงานหน่วยฝาก จากนั้น 2 ปีเลื่อนเป็นผู้จัดการโต๊ะ คุณต้องลากอนาคตสายการทำงานของพนักงานทุกคนให้เคลียร์เพื่อให้พวกเขาเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

ลูกจ้างที่ดีคือรากฐานอันแข็งแกร่งของบริษัท ดังนั้นการดูแลลูกจ้างแบบรายบุคคลจึงเป็นเรื่องขาดไม่ได้