กิน อยู่ อย่าง เกาะมหัศจรรย์ "สิงคโปร์"

โดย...ดวงใจ จิตต์มงคล

สิงคโปร์เป็นประเทศหนึ่งเดียวในภูมิภาคอาเซียนที่ถูกจัดอันดับให้เป็นประเทศพัฒนาแล้ว แม้ว่าจะเป็นประเทศเล็กๆ ด้วยขนาดพื้นที่รอบเกาะราว 710 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรราว 5 ล้านคนเท่านั้นก็ตาม

ทั้งหมดเกิดจากการพัฒนาความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจทุกๆ ด้านไปพร้อมกัน โดยใช้พื้นฐานความเป็น “เทรดเดอร์” ในภูมิภาคและโลก นอกเหนือจากตำแหน่งทางกายภาพที่เอื้อให้สิงคโปร์เป็นอีกหนึ่งเมืองท่าที่สำคัญของเอเชีย ทำให้ประเทศเล็กพริกขี้หนูแห่งนี้มีความพร้อมมากที่สุดในการเข้าสู่ประชาคมอาเซียนในอีก 2 ปีข้างหน้านี้

แต่สิงคโปร์มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมสูง ด้วยเป็นประเทศที่เพิ่งเกิดใหม่มีอายุเพียง 48 ปีเท่านั้น โดยเพิ่งผ่านพ้นการเฉลิมฉลองวันชาติไปเมื่อวันที่ 9 ส.ค.ที่ผ่านมา สิงคโปร์ผสมผสานระหว่าง 3 เชื้อชาติหลัก คือ จีน ซึ่งมีสัดส่วนมากสุด 75% มาเลเซีย 13% อินเดีย 8% และเชื้อชาติอื่นๆ ในสัดส่วนที่เหลือ ทำให้เกิดวัฒนธรรมการกินที่หลากหลายตามมาด้วย ที่ว่ากันว่ามีอาหารประจำชาติไม่ต่ำกว่า 10 เมนู

โดยเฉพาะข้าวมันไก่สิงคโปร์อันเลื่องชื่อ จากสูตรเฉพาะของข้าวมันที่หอมเตะจมูก และเนื้อไก่ที่ชุ่มฉ่ำจากกรรมวิธีการนึ่ง หากใครอยากรับประทานข้าวมันไก่จะต้องเดินทางมาที่นี่เท่านั้น ร้านในสิงคโปร์ส่วนใหญ่จะไม่ขายข้าวมันไก่ให้กับคนต่างชาตินำกลับไปนอกประเทศ เพราะกลัวเสียชื่อเสียงหากอาหารที่นำกลับไปมีรสชาติผิดเพี้ยนไปจากต้นตำรับ

นอกจากนี้ ยังมีเมนูเด็ดอื่นๆ อย่าง บะกุ๊ดเต๋ ไก่ เนื้อ สะเต๊ะ หรือปูผัดพริกไทยดำ ที่ชวนให้ลิ้มลองเมื่อมาเยือน

ในด้านความเป็นอยู่ของคนสิงคโปร์นั้น รัฐบาลให้การสนับสนุนการมีครอบครัวอย่างเต็มที่ เพื่อเร่งการเพิ่มอัตราประชากรให้เพียงพอต่อการพัฒนาประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพไปพร้อมๆ กัน ซึ่งรวมถึงที่อยู่อาศัย โดยมี HDB (Housing Development Board) หน่วยงานดูแลเรื่องที่อยู่อาศัยของประชากรสิงคโปร์โดยเฉพาะที่ให้ 1 ครอบครัว สามารถซื้อบ้านได้ 1 ยูนิต ตามนโยบายของรัฐบาลที่ต้องการให้ทุกคนมีบ้านเป็นของตัวเอง ส่วนกลุ่มคนโสดนั้นจะสามารถซื้อบ้านเป็นของตัวเองได้เมื่ออายุ 36 ปีขึ้นไป และการจะมีบ้านหลังที่ 2 นั้นก็ทำได้ตามเงื่อนไขที่ HDB กำหนดไว้

ดังนั้น ทุกพื้นที่ภายในบ้านของคนสิงคโปร์จะถูกนำมาใช้ประโยชน์อย่างสูงสุดเช่นกัน จากวัฒนธรรมประเพณีต่างๆ ที่รวบเข้าอยู่ในพื้นที่หรืออาคารที่พักอาศัยแห่งเดียวกัน โดยเฉพาะการใช้ประโยชน์จากโถงสูงชั้นล่างของแต่ละอาคารที่พัก ที่มักถูกนำมาใช้ทั้งเป็นสถานที่ออกกำลังกาย สถานที่จัดงานแต่งงาน หรือแม้แต่การจัดพิธีศพด้วยเช่นกัน

หากต้องติดต่อกับหน่วยงานรัฐ “ภาษาอังกฤษ” คือภาษาราชการหลัก จากนโยบายของรัฐบาลที่สนับสนุนให้เด็กทุกคนจะต้องเรียนภาษาที่สองได้อย่างคล่องแคล่ว นอกเหนือจากภาษาแม่ที่แต่ละเชื้อชาติคุ้นเคยแต่แรกเกิด ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ประเทศแห่งนี้ มีภาษาเฉพาะขึ้นมาที่เรียกว่า “Singlish” จากโครงสร้างประโยคใหม่ที่ถูกผสมคำทั้งในภาษาอังกฤษ จีน และมาเลย์ไว้ด้วยกัน นับเป็นอีกหนึ่งเอกลักษณ์ที่คนต่างชาติยากจะเลียนแบบ แต่พอเข้าใจได้ไม่ยาก

เพราะเป็นประเทศที่มีการแข่งขันสูง ทำให้ระบบการศึกษาที่นี่แข่งขันกันสูง คนท้องถิ่นเล่าให้ฟังว่า การศึกษาระดับอุดมศึกษาหรือการเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยต่างๆ ในสิงคโปร์มีเพื่อคนเก่งระดับหัวกะทิจริงๆ ส่วนคนที่ความสามารถไม่ถึงอาจต้องไปเรียนในต่างประเทศแทน ซึ่งค่าใช้จ่ายการไปศึกษาต่อไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนที่นี่ เพราะคนสิงคโปร์มีอัตรารายได้เฉลี่ยต่อหัวต่อปีสูงถึง 6 หมื่นเหรียญสหรัฐ ถือเป็นตลาดที่มีกำลังซื้อสูงเป็นอันดับต้นๆ ในอาเซียน

อย่างไรก็ตาม การที่ประเทศแห่งนี้ไม่มีทรัพยากรธรรมชาติใดๆ ทำให้ต้องพึ่งพิงการนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศ โดยเฉพาะ “น้ำ” ที่นำเข้าจากมาเลเซียราว 50% และอีก 30% มาจากแหล่งน้ำธรรมชาติที่ปัจจุบันมีอ่างเก็บน้ำ 15 แห่ง พร้อมสรรหาแหล่งน้ำใหม่ ที่ได้จากการรีไซเคิลน้ำทิ้งทุกประเภทภายในประเทศเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่ และอีก 15% เป็นแหล่งน้ำที่ได้มาจากกระบวนการทำน้ำทะเลเป็นน้ำจืด

ขณะเดียวกันสิงคโปร์พยายามหารายได้เข้าประเทศ จากการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวใหม่ๆ โดยพัฒนาโครงการต่างๆ อย่างโครงการกาสิโน รีสอร์ตสุดหรูหรา หรือโรงถ่ายยูนิเวอร์แซล เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวรุ่นใหม่

ทิ้งท้ายด้วยของฝากจากสิงคโปร์ที่คนไทยนิยมหิ้วกลับมามากที่สุดในเวลานี้ นอกเหนือจากสินค้าแฟชั่น กระเป๋า รองเท้าแบรนด์ดังแล้ว “การ์เรต ป๊อปคอร์น” คือของที่ฮิตและอินสุดๆ ที่คนสิงคโปร์เล่าว่า มีออร์เดอร์จากเมืองไทยเข้ามาทุกวัน ที่เกาะมหัศจรรย์แห่งนี้!!