สิ่งปลอมปน
เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นต่อไปนี้จบลงด้วยการแก้ปัญหาและทำความเข้าใจกับผู้เกี่ยวข้องแล้วจึงนำมาเล่าสู่กันฟังได้อย่างปกติสุข ใช่ครับผมกำลังจะพูดถึงสิ่งปลอมปนในอาหารที่เกิดขึ้นระหว่างการประกอบอาหาร ซึ่งได้หลงหูหลงตาผ่านไปจนถึงโต๊ะลูกค้าแล้วสร้างเรื่องวนกลับมาที่เราจนเกือบหายนะกันทั้งครัวได้
เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นต่อไปนี้จบลงด้วยการแก้ปัญหาและทำความเข้าใจกับผู้เกี่ยวข้องแล้วจึงนำมาเล่าสู่กันฟังได้อย่างปกติสุข ใช่ครับผมกำลังจะพูดถึงสิ่งปลอมปนในอาหารที่เกิดขึ้นระหว่างการประกอบอาหาร ซึ่งได้หลงหูหลงตาผ่านไปจนถึงโต๊ะลูกค้าแล้วสร้างเรื่องวนกลับมาที่เราจนเกือบหายนะกันทั้งครัวได้
Appetizer : ทอดมันผักรวม ลูกค้าเริ่มด้วยอาหารกินเล่นยอดนิยมเป็นผักหลายชนิด หั่นเส้นชุบแป้งทอด จิ้มน้ำจิ้มบ๊วยหวาน เริ่มคำแรกก็อร่อยกรอบ เพื่อนๆ ร่วมโต๊ะก็กินด้วยกันคนละคำสองคำ โชคดีมาจบที่คนสั่งในชิ้นสุดท้าย! กัดกร๊อบเข้าไปเจอนอตอยู่ในผักทอด ฟันแตกในคำเดียวเลยครับ จบมื้อนั้นในทันทีด้วยความเจ็บปวดของลูกค้า โชคดีที่ลูกค้าเข้าใจและมีน้ำใจแบบคนไทยด้วยกันที่มักคิดว่าฟาดเคราะห์ ถ้าเป็นเมืองนอกคงฟ้องกันถึงขั้นปิดร้านไปแล้วครับ
สาเหตุเกิดจากนอตสลักที่ฝากล่องแป้งหลุดลงไปตอนผสมแป้งชุบทอดกับผัก ต้องโทษคนทำแน่นอนแต่เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้น ถ้าใช้ภาชนะบรรจุแป้งที่เป็นพลาสติกทั้งหมดและหัวหน้าครัวเข้มงวดกับสิ่งของอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับการทำอาหารห้ามนำมาไว้ในครัวเด็ดขาด
A la Carte : บะหมี่ปลา น้ำซุปร้อนๆ กับเนื้อปลากะพงสดนี่มันเข้ากันดีจริงๆ นะครับ คนกินเป็นดาราดีเจชื่อดังปากคม ที่สำคัญมีสื่อออกรายการทุกเช้า ซดน้ำซุปคำแรกแล้วตามด้วยเส้นบะหมี่เหนียวนุ่ม อ๊ะ! มันเหนียวเกินไปมั้ย หนังยางรัดของสีเดียวกับเส้นบะหมี่เลยครับ! ผู้จัดการร้านต้องออกไปขอโทษลูกค้าเป็นการใหญ่แถมบัตรรับประทานอาหารฟรีอีกชุดใหญ่ เลยแฮปปี้เอนดิ้งไปครับ ถ้าจะต้องใช้ยางรัดของในร้านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ใช้สีแดงไปเลยครับ สีเนื้อมองเห็นยาก สีเขียวก็เหมือนผัก สีแดงเหมือนพริก แต่ก็เห็นได้ง่ายกว่าเว้นแต่จะโชคร้ายสุดๆ ตกไปอยู่ในแกงเผ็ดครับ
จานนี้เกิดกับผมเองครับ : ข้าวผัดกุ้ง หลายปีมาแล้วสมัยที่โรงเรียนยังอยู่สยามสแควร์ซอย 1 นั้น ชั้นล่างของตึกมีพื้นที่เยอะพอสมควร เราเลยแบ่งกั้นเป็นครัวและร้านอาหารเล็กๆ ไว้ ลูกค้าก็เป็นเพื่อนๆ ในละแวกนั้น วันอาทิตย์ก็จะมีเด็กมาเรียนพิเศษกันประจำ ก็เกิดการสั่งอาหารสำหรับเด็กกันขึ้น เมนูข้าวผัดกุ้งเลยเกิดขึ้นมา
จริงๆแล้วผมอยากขายพาสต้ามากกว่าแต่ต้องมาผัดข้าวผัดกุ้งมือเป็นระวิง จะไม่ขายก็ไม่ได้เพราะเด็กชอบกันมาก ผู้ปกครองก็ชอบไปด้วยเพราะอะไรรู้มั้ยครับ?เพราะผมผัดด้วยความใส่ใจ555 ล้อเล่นครับ
ข้าวผัดกุ้งของผมจะเอาเบคอนมาเจียวให้หอมกรอบก่อนแล้วใช้น้ำมันเบคอนนั่นแหละผัดข้าว หอมใหญ่และมะเขือเทศก็ผัดนานขึ้นจะได้นิ่มและหวาน เด็กๆ ที่กินผักยากก็จะกินได้หมดครับ ซอสปรุงรสก็ใช้น้อยมาก เลยทำให้ข้าวผัดหอมไข่ เบคอนและกุ้งผัดเนยเป็นพิเศษ วันอาทิตย์ช่วงสายๆ วันหนึ่งก็มีครอบครัวพ่อแม่ลูกแวะเข้ามาเพื่อสมัครเรียนทำอาหารช่วงปิดเทอม พอใกล้เที่ยงก็เลยสั่งอาหารกลางวันที่ร้าน ผู้ปกครองน้องๆ ที่เรียนพิเศษก็แนะนำข้าวผัดกุ้งยอดฮิตให้ครอบครัวนี้ เชฟดอล์ฟจัดมาเลยจานหนึ่งอร่อยๆ นะ!
ผมมันเป็นพวกโคนัน (ทวิศาล) อยู่แล้ว ได้ยินคำหวานๆก็ผัดอย่างสุดฝีมือเลยครับ...เจ้าน้องผู้ช่วยสารพัดประโยชน์ก็เอาไปเสิร์ฟอย่างมั่นใจ ผมก็เคี่ยวซอสพาสต้าต่อหลังกระจกบานใหญ่อย่างสบายใจ สักพักคุณพ่อเดินชูมือมาแต่ไกลถืออะไรมาด้วยชิ้นหนึ่งดำๆ ผมนึกในใจว่า “ซวยล่ะ! แมลงสาบรึเปล่าวะ? ในสยามสแควร์ยิ่งเยอะๆ อยู่อาจเผลอตกลงไปก็ได้...เอแต่ตอนที่ผัดก็ปกติดีผัดทีละจานเองไม่น่าพลาดได้ คุณพ่อเดินมาใกล้ขึ้นพร้อมตะคอกถามว่า “รู้มั้ยนี่อะไร&#+=*^!!?” ตอนนี้มันใกล้จนจะทิ่มตาผมอยู่แล้ว คิดในใจอยู่ว่าทำไมมันไม่เป็นแมลงสาบไปเลยวะ? เอาสามตัวเลยก็ได้ จะได้จบๆกันไปเลย เสียงคุณพ่อตะคอกถามมาอีก “รู้มั้ย! นี่อะไร” เจ้าน้องผู้ช่วย (ทำให้ล่มจมยิ่งขึ้น) ตอบเบาๆ ว่า “มันจะอัลลัยล่ะครับ ก็เบคอนกรอบไงคร้าบ” ยิ่งกว่าเอาน้ำมันราดเข้าไปในเตาจีน “แล้วเบคอนมันทำจากอะไรวะ!?” มันก็ทำจากหมูไงคับพี่ไม่เคยกินหรือคับ? มาติดตามตอนจบที่ทำให้ผมเกือบเลิกทำอาหารกันฉบับหน้านะครับ
