ยื้อคืนคลื่น

มติคณะรัฐมนตรี (ครม.) เมื่อวันที่ 20 ส.ค. เห็นชอบแผนการบริหารจัดการสินทรัพย์ที่ได้มาจากสัญญาสัมปทานและแนวทางการขอปรับปรุงการใช้งานคลื่นความถี่ของบริษัท กสท โทรคมนาคม และทีโอที ทั้งที่กำลังจะสิ้นสุดสัมปทานกับบริษัทเอกชน รวมถึงย่านความถี่อื่นๆ ที่อยู่ในครอบครองของ กสทฯ และทีโอที ไม่ว่าจะเป็น 470 เมกะเฮิรตซ์ 800 เมกะเฮิรตซ์ 900 เมกะเฮิรตซ์ และ 2300 เมกะเฮิรตซ์ ซึ่งยังไม่ถึงระยะเวลาคืนคลื่นกลับไปที่คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) ที่กำหนดว่าต้องคืนภายใน 15 ปี

การที่ทั้งทีโอทีและ กสทฯ ขอความเห็นไปที่ ครม. เสมือนเป็นเกราะป้องกันตัวและเกมยื้อเวลา ต่อลมหายใจให้กับทีโอที และ กสทฯ ที่ยัง “ทำใจไม่ได้” ว่าจะต้องสูญเสียคลื่นความถี่ซึ่งเป็นแหล่งรายได้สำคัญในการหล่อเลี้ยงองค์กรมามากกว่า 2 ทศวรรษ คืนกลับไปยังหน่วยงาน กสทช. ตามที่กฎหมายกำหนด ทั้งนี้เพราะต้องการกอดคลื่นความถี่ที่มีอยู่ไว้ให้นานที่สุดตราบเท่าที่เวลายังมีโดยไม่สนใจว่าในทางกฎหมายจริงๆสามารถทำได้หรือไม่

ทางสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา มีความเห็นว่า เมื่อสิ้นสุดสัญญาสัมปทานทีโอทีและ กสทฯ ต้องดำเนินการตาม พ.ร.บ.กสทช. ที่กำหนดให้คลื่นความถี่ต้องตกเป็นของ กสทช. และหากทั้งสองหน่วยงานต้องการใช้งานคลื่นความถี่ก็ต้องดำเนินการประมูลตามมาตรา 45

ในขณะที่สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) มีความเห็นว่า ควรรอความชัดเจนจาก กสทช.ก่อน เพื่อให้ทราบหลักเกณฑ์วิธีการเนื่องจากการถือครองคลื่นความถี่เป็นอำนาจของ กสทช. ในฐานะหน่วยงานอิสระที่เกี่ยวข้องจะต้องปฏิบัติตามกฎหมาย ท้ายที่สุดแล้วคลื่นความถี่ทั้งหมดก็ต้องตกไปเป็นของ กสทช. ไม่ว่าจะคืนเร็วหรือช้า ปลายทางก็ต้องจบลงด้วยการคืนคลื่น

ดังนั้น ถึงเวลาหรือยังที่ กสทฯ และทีโอที ควรจะลุกขึ้นมาทำธุรกิจของตัวเองอย่างจริงจังแทนที่จะจมอยู่แต่กองคลื่นเก่าๆ ที่ไม่ใช่ของตัวเอง