สีสัน

มองปฏิทินเดือน มิ.ย.ทีไร ทุกท่านรู้สึกเหมือนกันไหมครับว่า ปฏิทินเดือนนี้ ช่าง “ไร้สีสัน” เสียเหลือเกิน

จะไม่ไร้สีสันได้อย่างไรละครับ เดือนนี้ของทุกปี แทบจะ “ไม่เค้ยไม่เคย” มีวันสำคัญ วันเทศกาล หรือวันหยุดใดๆ ให้วันบนปฏิทินได้เปลี่ยนสีเลยสักนิด

แต่ที่ฟิลิปปินส์วันนี้ (12 มิ.ย.) เป็นวันสำคัญมากครับ เพราะวันนี้เป็นทั้งวันชาติ และวันประกาศอิสรภาพ

ถ้าให้เล่าความสำคัญแบบจบใน 10 วินาที หลังจากที่ฟิลิปปินส์ตกอยู่ใต้การปกครองของสเปนเป็นเวลานาน พอสหรัฐเข้ามาช่วยต่อสู้จนชนะสเปนได้ ฟิลิปปินส์จึงประกาศอิสรภาพในปี พ.ศ. 2441 ทำให้วันนี้กลายเป็นวันชาติ และวันระลึกถึงเหตุการณ์ดังกล่าว

การจัดงานในวันนี้ ก็คล้ายคลึงกับการจัดงานวันชาติในหลายประเทศ มีขบวนพาเหรดยิ่งใหญ่จากกองทัพทหารและตำรวจ ตลอดจนมีการประดับประดาธงชาติอยู่ทั่วไป

ว่าถึงเรื่องการจัดขบวนพาเหรดแล้วก็พานให้นึกถึงเทศกาล ว่ากันว่าฟิลิปปินส์เป็นประเทศที่รัก “สีสัน” ไม่แพ้ประเทศไทย

ด้วยความรักสีสัน ปนๆ “รักสนุก” นี้เอง ทำให้ชาวปินอยชอบใช้จ่าย ชอบกิน ชอบเที่ยว ชอบเดินห้าง ชอบเข้าสังคม ชอบทำอะไรก็ได้นอกบ้าน ที่สำคัญคือหน้าใหญ่ ชนิดที่หลายคนบอกว่า “เงินไม่มีไม่เป็นไร ความหรูหราต้องมาก่อน”

พูดถึงพฤติกรรมทำนองนี้ จะบอกว่าเป็นแค่พฤติกรรมของชาวฟิลิปปินส์ชาติเดียวคงไม่ได้ เพราะชาติอื่นๆ ในอาเซียนหลายๆ ชาติ รวมถึงไทย ก็มีพฤติกรรมคล้ายๆ กัน

มองในแง่ดี พฤติกรรมนี้เป็นประโยชน์ต่อภาคธุรกิจมาก ลงทุนอะไร ขายสินค้าอะไร ก็มีโอกาสได้รับการตอบรับที่ดีจากผู้บริโภค ขายดีกันไปเทน้ำเทท่า เผลอๆ จะขายดีจนต้องเทท่าใหญ่ขนาดแหลมฉบังหรือทวาย (ฮา)

แต่หากมองอีกแง่ เราอาจกล่าวได้ว่าพฤติกรรมนี้เป็นภัยต่อความมั่นคงของภูมิภาค

เพราะดูให้ดีจะเห็นว่าพฤติกรรมลักษณะนี้ คือการใช้จ่ายแบบ “ยินดีเป็นหนี้” โดยไม่คำนึงว่าจำเป็นต้องเป็นหนี้หรือไม่ ที่สำคัญคือ พร้อมจะใช้หนี้เมื่อไรนั้น ยังตกอยู่ภายใต้เครื่องหมายคำถาม

กลับไปที่ฟิลิปปินส์ การใช้จ่ายเยอะ ส่งผลให้คนระดับบนของภาคธุรกิจเติบโต ขณะที่คนทำมาหากินทั่วไป ยังคงยากจน เข้าข่ายประเทศรวยกระจุก จนกระจาย ผลที่ตามมาขั้นสุดท้ายคือ “อาชญากรรม”

ฟิลิปปินส์กลายเป็นประเทศที่มีอัตราการลักเล็กขโมยน้อยสูง เพราะพฤติกรรมและวัฒนธรรมการอยู่ร่วมกับสังคม ประกอบกับประเทศขาดแนวทางการกระจายรายได้

ยังไม่นับรวมปัญหาคอร์รัปชันที่ทำให้เศรษฐกิจของฟิลิปปินส์ถดถอยลงไปเป็นเวลานาน

หากพฤติกรรมของคนในอาเซียนยังคงเป็นแบบเดิม นิยมเข้าสังคมด้วยความหรูหรา หน้าตาและสีสันในสังคมต้องมาก่อน ผลคือเมื่อเข้าสู่ประชาคมอาเซียนแล้ว เศรษฐกิจของแต่ละประเทศคงดีขึ้น แต่ประชาชนของแต่ละประเทศยังจนเหมือนเดิม

สิ่งที่ทั่วทั้งอาเซียนควรเร่งดำเนินการ คือ สอนคนให้รู้จัก “เก็บ” มากกว่ารู้จัก “ใช้” และเชื่อเถอะครับว่าเราไม่ต้องสอนคนอาเซียนให้รู้จักใช้เพิ่มเติมแล้ว

ตัวเราเองแต่ละคนก็ต้องตระหนักไปพร้อมกันด้วยครับว่า สีสัน คือมายา ความมั่นคงของประชา คือ ของจริง