ก้าวกระโดดอย่างไร ไม่ให้ล้ม (ตอนที่ 1)

....สินีนาฏ แจ่มศรี

ก้าวกระโดดอย่างไรไม่ให้ล้ม (ตอนที่ 1)กองทุนส่งเสริมการพัฒนาตลาดทุน ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

สำหรับวันนี้ ขอกล่าวถึงผู้ประกอบการ SMEs ซึ่งกว่าจะมาเป็น Smart SMEs นั้น ผู้ประกอบการทุกคนล้วนแต่ผ่านตะแกรงความยากลำบากเพื่อความอยู่รอดของธุรกิจ เมื่อธุรกิจเริ่มประสบผลสำเร็จ สิ่งที่จะตามมาคือการขยายตัวของกิจกรรมทางธุรกิจ หากผู้ประกอบการไม่รู้ทักษะและกลยุทธ์ในการจัดการ การดูแลไม่ทั่วถึง ธุรกิจที่ขยายตัวอาจสะดุดหกล้มได้

เถ้าแก่หลายคนอาจมองว่าความเป็นระบบของธุรกิจมักไม่ค่อยเกิดในธุรกิจ SMEs ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะหากยังต้องการทำธุรกิจเล็กๆ โดยไม่ขยายให้ใหญ่ มีกิจกรรมต่างๆ ไม่มาก และไม่ซับซ้อนจนต้องสร้างระบบขึ้นมารองรับ เป็นองค์กรแบบข้าทำคนเดียว

แต่หากจะเติบโตกว่านี้ จำเป็นต้องเปลี่ยนรูปแบบในการทำงาน โดยหาลูกมือมาช่วยแบ่งเบาภาระ ซึ่งผู้ประกอบการต้องผันตัวเองเป็นผู้ฝึกสอนงาน มอบหมาย ติดตามและควบคุมดูแลพนักงาน ซึ่งจะเป็นพัฒนาการขั้นถัดมา และหากจะขยายตัวเพิ่มขึ้นอีก จะต้องมีการกระจายอำนาจในเบื้องต้น โดยให้มีหัวหน้างานเกิดขึ้น ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการบริหารงานอย่างเป็นระบบ จนกระทั่งพัฒนาสู่การกระจายอำนาจอย่างเต็มที่ และมีแนวทางที่ชัดเจนในการบริหารเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด

ดังนั้นวิธีการบริหารงานแบบมืออาชีพ ซึ่งหมายถึงการบริหารงานอย่างมีแผนงานและเป็นระบบนั้น ผู้ประกอบการต้องเรียนรู้ทักษะ 4 ด้าน คือ

ทักษะการวางแผน เป็นการคิดล่วงหน้าแบบมีเป้าหมายว่า ธุรกิจจะดำเนินไปในทิศทางใด และทำแผนอย่างต่อเนื่องตามระยะเวลา เช่น แผนระยะสั้น เป็นการดำเนินงานในช่วงไม่เกิน 1 ปี และมีงบประมาณด้วย ส่วนแผนระยะยาวสำหรับระยะเวลาที่นานกว่า 1 ปี อาจเป็น 3 ปี หรือ 5 ปี โดยต้องระบุเป้าหมายและวิธีการอย่างกว้างๆ ไว้ และเนื่องจากเวลาในการทำงานในแต่ละวันมีจำกัด ผู้ประกอบการควรรู้เทคนิคในการบริหารเวลาอย่างมีประสิทธิภาพพร้อมไปด้วย

ทักษะการเป็นผู้นำและการจูงใจพนักงาน ภาวะความเป็นผู้นำหมายถึงความสามารถในการค้นหาสาเหตุของปัญหา วิธีแก้ไข และการตัดสินใจแก้ปัญหา รวมทั้งถ่ายทอดทักษะในการแก้ไขปัญหาให้กับพนักงาน โดยใช้หลักสื่อสารแบบสองทางเพื่อให้ได้ใจลูกน้อง

ทักษะการจัดองค์กร เป็นการจัดโครงสร้างการจัดการในองค์กร ซึ่งโดยปกติหากกิจการมีพนักงานไม่มากนัก อาจจัดตามหน้าที่หลัก หรือหากจำนวนมากขึ้น อาจจัดแบบผสมระหว่างสายงานหลักกับสายงานสนับสนุน

ทักษะการควบคุม เป็นการติดตามการดำเนินงานว่าเป็นไปตามแผนที่วางไว้หรือไม่ โดยกำหนดมาตรฐานเพื่อใช้เปรียบเทียบทั้งที่เป็นการควบคุมแบบป้องกัน การควบคุมระหว่างดำเนินงาน และแบบแก้ไข โดยไม่จำเป็นต้องควบคุมเฉพาะภายหลังเกิดการทำงานจริงเท่านั้น

ทักษะทั้ง 4 ด้านนี้ ก็คือการบริหารงานหลักในแต่ละด้าน นั่นคือ การบริหารการตลาด การบริหารการผลิต การบริหารบุคคล และการบริหารการเงิน ซึ่งจะทำให้เกิดความเป็นมืออาชีพ เพิ่มความสามารถในการแข่งขันให้กับองค์กร และพัฒนาอย่างต่อเนื่องเพื่อมุ่งสู่ความเป็นเลิศในธุรกิจ พร้อมปรับตัวให้ทันกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา