ช่างฝัน

ขณะที่ทุกท่านกำลังนั่งอ่านคอลัมน์ของผมตอนนี้ ประเทศบรูไนได้เริ่มจัด การประชุมสุดยอดอาเซียน หรือ อาเซียน ซัมมิต ครั้งที่ 22 โดยการประชุมหลักจะมี 2 วัน คือ วันที่ 24-25 เม.ย.

ต้องบอกว่าการประชุมครั้งนี้เปรียบเสมือน “การประชุมแด่คนช่างฝัน” เริ่มตั้งแต่คอนเซปต์การประชุม “Our people, Our future together” ที่ฟังดูคล้ายๆ จะสวย แต่พอถูกตีวงว่าต้องเร่งทำใน 2 ปี ให้ทันปลายปี 2558 เลยก่อเกิดคำถามว่า เราจะได้ชมรายการ “ฝันที่เป็นจริง” ทันเวลาดังกล่าวหรือไม่

ถัดมาต้องบอกว่าเป็น “ฝันดี” เพราะงานมีการประชุมสามเหลี่ยมเศรษฐกิจอินโดนีเซีย มาเลเซีย และไทย (IMTGT) ครั้งที่ 7 และน่าจะมีการลงนามพัฒนาความร่วมมือเพิ่มเติมด้วย มีฝันดีก็ต้องมี “ฝันร้าย” อาเซียนยังอาจต้องมาถกกันเรื่อง “ฝันร้าย” ของคาบสมุทรเกาหลี เรื่องที่เกาหลีเหนือทดลองนิวเคลียร์ใต้ดินจะส่งผลกระทบอะไรต่อสันติภาพของภูมิภาคนี้หรือไม่

ส่วนเสาสังคมและวัฒนธรรม จะถกกันเรื่องการพัฒนาหนุ่มสาว “วัยมีฝัน” ว่าจะไปในทิศทางใด จะดึงมามีส่วนร่วมสร้างประชาคมอาเซียนอย่างไร

ก่อนการประชุมหลัก มีการประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโส (SOM) เพื่อเตรียมการ “วาดฝัน” หลายๆ ประเด็น ล่าสุดในการประชุมเสาเศรษฐกิจได้ประเมินผลการดำเนินมาตรการตามเป้าหมายการจัดตั้งประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน ตามแผนงานที่จัดให้มี AEC Scorecard ล่าสุดประเมินว่าดำเนินการแล้วทั้งสิ้น 77.5%

ดูเหมือนแค่อีกราว 20% กว่าๆ ก็จะบรรลุเป้าหมายแล้ว แต่มีการตั้งคำถามถึงความน่าเชื่อถือของ AEC Scorecard ว่า ประเมินได้ตรงตามความเป็นจริงหรือไม่ ครอบคลุมทุกมิติหรือเปล่า เพราะถ้าคะแนนสูง แต่ตัวเลขการผลิตและยอดขายของสินค้าชนิดต่างๆ ไม่ได้โตตามไปด้วย ก็อาจทำให้เกิดอาการ “ฝันค้าง”

อย่างไรก็ดี ยังนับได้ว่า AEC มีความก้าวหน้าอยู่บ้างหลังการจัดทำ Scorecard เพราะทำให้เห็นภาพบ้างว่าทำอะไรไปแล้ว แต่ในส่วนของประชาคมสังคมและวัฒนธรรมยังไม่มีการบังคับจัดทำ Scorecard ขึ้นมา หลายเรื่องที่ถกกันบนเวทีจึงออกมาแบบกลางๆ และกว้างๆ ไม่ลึกถึงรายละเอียด ใครอยากได้อะไรจึงยังต้องฝันไปเรื่อยๆ

หากไม่จริงจังสักที เราอาจต้อง “ฝันกลางวัน” กันต่อไป