การขนส่งระบบราง อนาคตและความหวังคนกรุงเทพฯ อีก 4 ปีข้างหน้า

ถึงตอนนี้คุณผู้อ่านที่รักก็ทราบผลกันเป็นที่แน่ชัดแล้วนะคะว่า ใครเป็นผู้ว่าฯ ที่จะเข้ามาบริหารงานกรุงเทพมหานคร เมืองหลวงอันเป็นศูนย์กลางทั้งด้านการเมือง การปกครอง และเศรษฐกิจแห่งนี้ ซึ่งเป็นพลังขับเคลื่อนให้ประเทศไทยมีความเจริญก้าวหน้า ท่ามกลางสภาวะที่กรุงเทพฯ กำลังประสบปัญหาวิกฤตเมือง (Urban Crisis) อย่างในปัจจุบัน ทั้งปัญหาระบบนิเวศเสื่อมโทรม มลภาวะทางเสียง อากาศและน้ำเสีย ขยะตกค้าง รวมถึงปัญหาสำคัญเรื่องหนึ่งที่ดิฉันได้ยินได้ฟังมาตลอดเวลา นั่นคือ ปัญหาการจราจร อันเป็นปัญหาสำคัญที่ผู้ว่าฯ คนใหม่จะต้องเร่งแก้ไข

ซึ่งในประเทศที่พัฒนาแล้วหลายๆ ประเทศ อย่างเช่น ญี่ปุ่น จะมีสัดส่วนของการขนส่งระบบรางสูงกว่าการขนส่งระบบอื่นๆ โดยจัดให้มีโครงข่ายระบบรางที่ดี ครอบคลุมพื้นที่ และมีการเชื่อมต่อกับระบบอื่นๆ อย่างมีประสิทธิภาพ รวมไปถึงจำกัดปริมาณรถยนต์ จนทำให้ประชาชนเลือกเดินทางโดยใช้ระบบรางมาเป็นอันดับแรก ในขณะที่ประเทศไทยเองกลับมีการขนส่งทางถนนถึง 82% สูงกว่าการขนส่งระบบรางที่มีเพียงแค่ 2%

ประเทศไทยจึงมีความจำเป็นเร่งด่วนในการลงทุนพัฒนาระบบการขนส่งอย่างเป็นระบบ เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันให้ขึ้นมาทัดเทียมกับประเทศที่พัฒนาแล้ว โดยการขนส่งระบบรางจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดทางหนึ่งในการแก้ไขปัญหาการจราจร รวมถึงการแก้ไขปัญหาในด้านอื่นๆ ลดการสร้างมลภาวะที่เกิดจากการใช้รถยนต์ ลดการสูญเสียเงินตราไปกับการนำเข้าพลังงาน อีกทั้งยังช่วยแก้ไขปัญหาการกระจุกตัวของเมือง หรือลดความแออัดของที่อยู่อาศัยในเขตเมือง ซึ่งล้วนส่งผลต่อคุณภาพชีวิตและความเป็นอยู่ของประชาชน

การขนส่งระบบราง นอกจากจะช่วยแก้ไขปัญหาต่างๆ ตามที่กล่าวมาแล้วข้างต้นนะคะ คุณผู้อ่านเคยทราบหรือไม่ว่า ยังส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงในภาคธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อย่างมีนัยสำคัญอีกด้วย ทั้งในด้านของตัวผู้ประกอบการเอง ที่ช่วยลดความเสี่ยงจากการพัฒนาโครงการให้ไม่ต้องไปกระจุกตัวอยู่ในบริเวณเดียวกัน อันจะทำให้เกิดการแข่งขันเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งทางการตลาดที่มีอยู่อย่างจำกัด การขนส่งระบบรางจะทำให้เกิดการกระจายตัวของความเจริญและเกิดศูนย์กลางธุรกิจในพื้นที่อื่นๆ เพิ่มขึ้น นอกจากนี้ยังทำให้ผู้ประกอบการมีต้นทุนที่ต่ำลง สามารถจัดซื้อที่ดินในทำเลอื่นได้มากขึ้น แล้วในที่สุดก็ส่งผลถึงประชาชนอย่างเราๆ ท่านๆ ที่สามารถซื้อที่อยู่อาศัยได้ในราคาไม่สูงจนเกินเอื้อม

อย่างไรก็ตาม กรุงเทพมหานครก็เป็นเพียงหน่วยงาน 1 ใน 3 หน่วยงานหลัก ที่รับผิดชอบดำเนินงานขนส่งระบบราง อันประกอบด้วย การรถไฟแห่งประเทศไทย (ร.ฟ.ท.) การรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย (รฟม.) และกรุงเทพมหานคร โดยมีหน่วยงานกลางที่ทำหน้าที่ในการกำหนดทิศทางการพัฒนาฯ ซึ่งก็คือ สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร (สนข.) ดังนั้นการแก้ไขปัญหาการจราจรดังกล่าวจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่กรุงเทพมหานครเพียงหน่วยงานเดียวจะกระทำได้สำเร็จ ทั้งนี้ต้องอาศัยความร่วมมือร่วมใจของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง รวมถึงภาครัฐบาลต้องให้ความสำคัญต่อการพัฒนาขนส่งระบบรางอย่างจริงจัง

เพราะถึงวันนี้พวกเราคงปฏิเสธไม่ได้แล้วว่า การลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานเป็นเรื่องจำเป็นเร่งด่วนสำหรับเมืองใหญ่ๆ อย่างกรุงเทพมหานคร ที่จะส่งผลกระทบถึงการพัฒนาประเทศไทย โดยเฉพาะการขนส่งระบบรางที่หยุดชะงักมานานนับสิบปี และยังไม่สามารถแสดงบทบาทผลักดันการพัฒนาได้อย่างเต็มที่ เหมือนในหลายประเทศที่พัฒนาแล้ว

ถึงเวลาแล้วค่ะที่หน่วยงานทุกฝ่ายต้องร่วมมือกัน โดยไม่แบ่งแยกว่าใครจะมาจากพรรคการเมืองใด โดยช่วยกันผลักดันและเร่งพัฒนาการขนส่งระบบรางให้เกิดขึ้น เชื่อมต่อกับระบบขนส่งอื่นๆ อย่างเป็นระบบและมีประสิทธิภาพ เพราะคุณภาพชีวิตของประชาชน คือสิ่งสำคัญที่จะทำให้มหานครแห่งนี้มีการเติบโตอย่างยั่งยืนต่อไปค่ะ