มองคนละมุม

ผมได้รับคำถามจากหลายต่อหลายคนเกี่ยวกับการนำเสนอข่าว โตโยต้าวีออส ใหม่ ที่สามารถใช้สิทธิคืนภาษีรถคันแรกได้ ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เปิดตัว และจำหน่ายอย่างเป็นทางการ ว่าควรจะนำเสนอข่าวนี้หรือไม่ และผมมองเรื่องนี้ถูกหรือเปล่า

ก็เลยต้องขอเวทีนี้แสดงจุดยืนของ นสพ.โพสต์ทูเดย์ และของตัวผมเอง ว่า การนำเสนอข่าวดังกล่าวเป็นการนำเสนอข่าวผ่านข้อเท็จจริง ที่ผมเองมองว่า โตโยต้า วีออส ใหม่ “ไม่น่า” จะใช้สิทธิดังกล่าวได้

ทั้งในเรื่องของ ไม่ได้เป็นรถที่มีแผนจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในปีนี้

ทั้งในเรื่องของ การจำหน่ายอย่างเป็นทางการต่อสาธารณชน

ซึ่งผมมองว่า วีออส ใหม่ ไม่ได้มีแผนเปิดตัวอย่างเป็นทางการในปีนี้ แต่ก็เลื่อนมาเปิดรับจองในปีนี้ เพื่อใช้สิทธิดังกล่าว เพราะว่ารถวีออสรุ่นเก่านั้น หมดสต๊อกไปแล้ว

รวมถึงการเปิดให้โชว์รูมรับจองรถรุ่นดังกล่าวทั่วประเทศ ในสายตาผม คนที่ทำข่าวมานาน 20 ปี มองยังไง ก็ไม่ใช่ เพราะการจอง กับการจำหน่ายนั้น ต่างกันโดยสิ้นเชิง

และมาจนถึงวันนี้ เวลานี้ เรายังไม่เห็น วีออส ใหม่ วิ่งอยู่บนถนนสักคัน และผมเชื่อว่าเราก็จะไม่มีวันได้เห็น วีออส ใหม่ บนท้องถนน ตราบจนกว่าโตโยต้าจะจัดงานเปิดตัวรถรุ่นนี้ในเดือน พ.ค.นี้

แล้วอย่างนี้จะถือว่าเปิดจำหน่ายแล้วหรือ

แต่ในเมื่อ กรมสรรพสามิต ในฐานะหน่วยงานรัฐที่รับผิดชอบในเรื่องนี้ออกมายืนยันว่าโตโยต้าสามารถใช้สิทธิได้ เรื่องนี้ก็เป็นอันต้องจบไป

แต่ส่วนตัวแล้ว ผมยังคง “แคลงใจ” กับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

และไม่ได้ “โทษ” โตโยต้าเช่นกัน เพราะในเมื่อโตโยต้าเป็นบริษัทเอกชน ที่ดำเนินธุรกิจเพื่อแสวงหากำไร ซึ่งเมื่อได้รับไฟเขียวจากหน่วยงานรัฐ ก็ไม่ใช่เรื่องผิดที่จะเดินหน้าอย่างที่เป็นอยู่

กรมสรรพสามิตนั่นแหละคือหน่วยงานที่ต้องออกมาชี้แจงให้สังคมหายสงสัยว่า ทำไมโตโยต้าถึงได้สิทธิพิเศษเช่นนี้

แล้วจริงหรือไม่ที่มีค่ายรถยนต์ค่ายอื่นเคยทำเรื่องขอนำรถที่เป็นเพียงแค่ ไมเนอร์เชนจ์ ที่จะเปิดตัวในปีหน้า แต่มารับจองในปีที่แล้ว แต่กรมสรรพสามิตได้ปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่าผิดกับระเบียบ

เมื่อเป็นเช่นนั้น สิ่งที่ “คาใจ” ผมที่สุด คือ มาตรฐานการตัดสินของกรมสรรพสามิตนั่นเอง ว่าอยู่ตรงไหน